Ποίηση είναι η απεικόνιση της αλήθειας του ονείρου.

Για μας ο δημόσιος δρόμος, ο κάβος,

τα δάση, τα βράχια. Είμαστε λαός από

τυχοδιώχτες που όλο περπατεί. Σπίτια

και τζάκια για τους άλλους είναι.

Henrik Ibsen

Ποιος ξέρει αν δεν πρωτόσπειρε στο νου μου το «Δωδεκάλογο του Γύφτου» μια πολύ ζωηρή, σαν όραμα, ενθύμηση της πρωτομαγιάς που χαιρόμουνα παιδάκι στον τόπο μου. Της πρωτομαγιάς που περνούσε με τους χορούς τους πλεμένους από τις γύφτισσες… Ποιος ξέρει κι αν δεν ήταν η τσιγγάνα, που με χτύπησε, καμμιά ομορφιά που ζούσε κάθε άλλο παρά την πανάθλια ζωή του γύφτου, καμμιά ομορφιά φλογερή, μελαχροινή, ανυπόταχτη. Και τσιγγάνα λέγοντάς την, ανίσως δε μεταχειρίζομαι μια ποιητική μεταφορά. Κ` ύστερα η ομορφιά της γύφτισσας με βύθιζε ολοένα στην ιδέα της γυφτιάς. Κι από τη γύφτισσα πέρασα στο γύφτο. Ο ζουρνάς, το σφυρί, το φυσητήρι, το μουλάρι, το βιολί, η τέντα, οι μοίρες, τα μάγια, τ`άγρια, τ`αναρχικά, τ`ανυπόταχτα, πάντα στον ολάνοιχτο αέρα, πάντα κάτω από τον ουρανό, η γύφτικη ζωή, η πλανεύτρα και πολυπλανεμένη, ξετυλίγονταν εμπρός μου. Και το έργο στα θέμελά του απάνω τόσο χτίζονταν πλατύτερο με πιο πολλά χωρίσματα. Κ` έτσι τα πρωτοσχεδίαστα «Λόγια του γύφτου«, τρία τέσσερα τραγούδια, γίνηκαν ο «Δωδεκάλογος«.

Περδικόστηθη Tσιγγάνα,

ω μαγεύτρα, που μιλείς

τα μεσάνυχτα προς τ” άστρα

γλώσσα προσταγής …

Ούτε σπίτια, ούτε καλύβια

δε σου πόδισαν ποτέ,

δε σου κάρφωσαν το δρόµο

τον παντοτινό, τον ανεµπόδιστο,

Γύφτε, αταίριαστε λαέ.

Της στεριάς τα τρεχαντήρια,

νά τ’ αδάµαστα µουλάρια!

τ’ άρµενά τους είναι τα τσαντήρια·

νά παλάτια, ιδές ναοί!

Σ’ ένα παίξιµο µατιών εδώ και κει

χτίζονται και υψώνονται και πάνε

και γκρεµίζονται, όπως πάνε,

ύστερ’ απ’ το χτίσµα κι απ’ τον υψωµό,

όσα πλάθει ο λογισµός µας κάτου εδώ.

Και δεν είναι ο γύφτος τού σπιτιού ραγιάς,

και το σπίτι έχει φτερούγια σαν εµάς,

και το σπίτι ακολουθάει,

και είν’ αυτό πιστό

στον αφέντη, όχι εκείνος προς αυτό...

Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία, είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη

Ἐγγὺς μὲν ἡ σὴ περὶ πάντων λήθη,
ἐγγὺς δὲ ἡ πάντων περὶ σοῦ λήθη.
Μάρκος Αυρήλιος  Τα εις εαυτόν 7, 21

Σύντομα θα τα έχεις ξεχάσει όλα και 
σύντομα θα σε έχουν ξεχάσει όλοι.      

Ο Ζεύς και μνημοσύνη

              Marco Liberi (1640–1685),  Museum of Fine Arts (Budapest).            

Ουφ ησύχασα, έφυγε ένα βάρος από πάνω μου, ο πολυχρονεμένος μας πρωθυπουργός ήταν όπως πάντα σαφής, μιλούσε με τη γλώσσα της αλήθειας.

 

Καθόμανε λοιπόν στο καφενείο τις προάλλες όταν στην τηλεόραση έπαιξε η δήλωση του νέου μέγα-Αλέξανδρου.Στο παραδίπλα τραπέζι κάποιος θαμώνας έπινε αμέριμνος το καφεδάκι του και όταν άκουσε τη δήλωση του πολυχρονεμένου μας βεζίρη σχολίασε ευπρεπώς: «τι μας λέει μωρέ ο μαλάκας, εδώ γαμήθηκε ο Δίας κι αυτός το βιολί του, τι νομίζει ότι θα ξεχάσουμε τις μαλακίες του».

Έβαλα τα γέλια.

Σήμερα όταν λέμε "Γαμήθηκε ο Δίας" εννοούμε ότι όλα πάνε κατά διαόλου. Για τους αρχαίους ημών προγόνους, όμως, κάθε φορά που γαμούσε ο Νεφεληγερέτης Δίας κάποια, πάντα κάτι καλό προέκυπτε.

Για παράδειγμα όταν γάμησε την Ευρυνόμη προέκυψαν οι τρεις Χάριτες, γαμώντας δε κάποια άγνωστη στο δρόμο γυρίζοντας στο Όλυμπο γέννησε την Αλήθεια, την οποία παρεμπιπτόντως οι αρχαίοι παρίσταναν γυμνή ή ντυμένη με λευκή εσθήτα μέχρι που τη σκότωσε στις μέρες μας ο Αλέξης και κάτι άλλοι.          

Εν προκειμένω, όταν η Μνημοσύνη εκαταγαμήθη υπό του Διός, στην Πιερία προέκυψαν οι Μούσες. Εξάλλου, για τους αρχαίους ημών προγόνους, η τιτανίδα Μνημοσύνη ήταν κόρη της Γαίας και του Ουρανού, η οποία λυσσωδώς κατεγαμήθη! εννιά συνεχόμενες νύχτες από το Δία και γέννησε εννεάδυμα. 

Οι οποίες μούσες, είναι πιθανόν να έχουν κληρονομήσει κάτι από τα γονίδια της μάνας τους, της Μνημοσύνης, συνεπεία τούτου, έχουν κάτι το αντιεξουσιαστικό πάνω τους, αφού μας βοηθούν να αντιμαχόμαστε την εξουσία στον αγώνα της μνήμης ενάντια στη Λήθη.

Γι' αυτό οι πάσης φύσεως εξουσιαστές, πάντοτε, το πρώτο που προσπαθούν να περιορίσουν, να λογοκρίνουν να καθυποτάξουν, και να καταπνίξουν, είναι τα έργα των Μουσών.

Είπαμε: Είναι μεγάλη υπόθεση η μνήμη. Άλλωστε: "Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία, είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη".

Για τον μέσο σημερινό άνθρωπο, η λήθη είναι κάτι επιθυμητό. Κάτι βολικό, που υπερνικά τις κοινωνικές έριδες και βοηθάει στην εθνική ομοψυχία και την ενότητα.

Για τους αρχαίους ημών προγόνους -που η κούτρα τους έκοβε έτι περισσότερο από τη δική μας- το πράμα ήταν διαφορετικό: Η Λήθη πίστευαν οι πρόγονοι πως καταγόταν από μεγάλη γενιά: ήτανε κόρη της Έριδας, εγγονή της Νύχτας, και αδερφή του Ύπνου και του Θανάτου. Η μητέρα της η Έριδα είχε γεννήσει και κάμποσα άλλα, τερατόμορφα παιδάκια, αδερφάκια της Λήθης: Τον Πόνο, το Λιμό, την Άτη, τα Ψεύδη τις Μάχες κλπ. (Ησίοδος Θεογονία, 226).

Πίστευαν επίσης ότι στον Άδη, υπήρχε ένας ποταμός που λεγόταν Λήθη. Οι ψυχές των νεκρών έπιναν από τη Λήθη... έτσι ώστε να μη θυμούνται την προηγούμενη ζωή τους. 

Δεν την πολυγούσταραν τη Λήθη.

Αλλά το είπαμε, η Λήθη ήταν παιδί της Έριδας.

Υπήρχε όμως και η Μνημοσύνη, η προσωποποίηση της μνήμης.

Η εμφάνιση και η επικράτηση της εξουσίας, φανερώνει αυτομάτως την επικράτηση της Λήθης ενάντια στις Ελικωνιάδες κόρες του Δία και της Μνημοσύνης. Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Αν οι Ελικωνιάδες κόρες του Δία επιβληθούν επί της Λήθης, η εξουσία θα πάει για βρούβες. Αλλιώς δε γίνεται.

Εν κατακλείδι, στη δωρική διάλεκτο η λέξις "λήθη" προφέρεται "λάθα" -και από τούτο δω το "λάθα" παράγεται αυτό που σήμερα αποκαλούμε "λάθος". Το λάθος απορρέει από τη λήθη. 

Αυτά τα συνεχόμενα λάθη και την λήθη πληρώνουμε σήμερα,
και, όπως όλοι γνωρίζεται, "ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου". 

Ἀρχιερατικὸν ἑσπερινὸν καὶ δακρυγoνoκλασίαν

Ὅπως εἶναι γνωστὸ σὲ ὅλους τους πνευματικοὺς ἀνθρώπους like me, κάποτε, πρὶν ἀπὸ 2 χιλιάδες χρόνια, ὁ  γλυκύτατος Ἰησοῦς εἶχε μία περίεργη συνήθεια, ὁσάκις ἔβλεπε ἄρτους τοὺς ἔκλανε.

Δὲν κάνω πλάκα ρέ! Σοβαρολογῶ! Τὸ εὐαγγέλιο, εἶναι γεμάτο μὲ σχετικὲς ἀναφορές:

Δεῖτε ἐδῶ,  κατὰ Ματθαῖον 15:35-36, ὅπου:   “καὶ παραγγείλας τῷ ὄχλω ἀναπεσεῖν ἐπὶ τὴν γῆν έλαβεν τοὺς ἑπτὰ ἄρτους καὶ τοὺς ἰχθύας καὶ εὐχαριστήσας ἔκλασεν καὶ ἐδίδου τοῖς μαθηταῖς, οἱ δὲ μαθηταὶ τοῖς ὄχλοις“.

Κατὰ Ματθαῖον 26:26 : “ἐσθιόντων δὲ αὐτῶν λαβῶν ὁ Ἰησοῦς ἄρτον καὶ εὐλογήσας ἔκλασεν καὶ δοὺς τοῖς μαθηταῖς εἶπεν· λάβετε φάγετε, τοῦτο ἐστιν τὸ σῶμά μου“.

Εἰς δὲ τὸ κατὰ τὸν Μάρκον 14:22, ἀναγιγνώσκουμε: “Καὶ ἐσθιόντων αὐτῶν λαβῶν ὁ Ἰησοῦς ἄρτον εὐλογήσας ἔκλασε καὶ ἔδωκεν αὐτοῖς καὶ εἶπε· Λάβετε φάγετε τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου“.

Στὸ κατὰ Λουκᾶν 22:19 : “καὶ λαβῶν ἄρτον εὐχαριστήσας ἔκλασεν καὶ ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· τοῦτο ἐστιν τὸ σῶμά μου τὸ ὑπὲρ ὑμῶν διδόμενον· τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν“.

Εἰς δὲ τὴν Α' πρὸς Κορινθίους ἐπιστολὴν Παύλου 11:23-24 ,  τὸ ἀνάγνωσμα: “ὅτι ὁ Κύριος  Ἰησοῦς ἐν τὴ νυκτὶ ἢ παρεδίδοτο ἔλαβεν ἄρτον καὶ εὐχαριστήσας ἔκλασε καὶ εἶπε· λάβετε φάγετε· τοῦτό μου ἐστι τὸ σῶμα τὸ ὑπὲρ ὑμῶν κλώμενον“

Δὲν ξέρω τί κολλήματα εἶχε ὁ μακαρίτης μὲ τοὺς ἄρτους. Πάντως τράβαγε κάποιο ζόρι: Ὅποτε ἔβλεπε μπροστά του ἄρτους, τοὺς ἔκλανε.

Καὶ γενικά, ὅσα λέω εἶναι ἔγκυρα καὶ πάψτε νὰ μὲ ἀμφισβητεῖτε!

Λόγω λοιπὸν αὐτῆς τῆς περίεργης συνηθείας τοῦ κυρίου μερικῶν, ἡ μητέρα μερικῶν ἐκκλησία διοργανώνει ενίοτε, όπως στὴν Καλαμάτα τὶς προάλλες ἒπ΄ εὐκαιρίαν τῆς ὑπαπαντῆς, τελετήν, ἤγουν “ἀρχιερατικὸν ἑσπερινὸν και ἀρτοκλασίαν”. Δὲν εἶχα τὴν τύχη νὰ παρευρεθῶ σὲ τέτοια τελετή, ἀλλὰ ὅπως λέγει ὁ τίτλος εἰς τὴν τελετὴ χοροστατεῖ κάποιος ἀρχιερέας, ἤγουν δέσποτας. Καὶ γιὰ νὰ χοροστατεῖ δέσποτας, ὑποθέτω πὼς μᾶλλον πρόκειται περὶ χοροεσπερίδας. Διότι γιὰ νὰ χοροστατεῖ ὁ δέσποτας, ὅλο καὶ κανὰ τσιφτετέλι θὰ παίζει... (Δὲν εἶμαι σίγουρος, πάντως).

Τώρα χθές, “τρεῖς κι ἑξήντα παίρνετε καὶ τὸν κόσμο δέρνετε“ φωνάζανε οἱ διαδηλώνοντες στὸ σύνταγμα μετὰ τὴν ἐπίθεση ποὺ δέχτηκαν ἀπὸ τοὺς ἀστυνόμους.

Τώρα ἐγὼ θυμήθηκα κι ἕνα παλιὸ σύνθημα ποὺ φωνάζανε στοὺς μπάτσους τὰ πρῶτα χρόνια της μεταπολίτευσης (δὲν ἔχω ἀκούσει νὰ τὸ λένε τώρα. Γιατί; ), εἶναι αὐτὸ ποὺ λέει ἐν πλήρει ἁπλότητι πώς:

Τρεῖς κι ἐξήvτα παίρvετε, κι ὄλo τὸ Χειμώvα

τρῶτε φασoυλάδα – κλάvετε δακρυγόvα,

Παιδικὸ τὰ σύνθημα, βεβαίως... Ἀλλὰ μισθολογικῶς ὀρθόν!

Βέβαια ὅταν οἱ μπάτσοι ρίχνουν δακρυγόνα γράφουσι χαρακτηριστικῶς τὴν ἄλλην ἡμέρα οἱ δημοσιογράφοι:

“Οι ἄνδρες τῶν ΜΑΤ ἔκαναν χρήση δακρυγόνων”, ὑπαινισσόμενοι ὅτι οἱ μπάτσοι τυγχάνουσιν “χρήστες” καὶ δὴ “ἐξαρτημένοι χρήστες” καὶ δὴ χρῆστες δακρυγόνων.

Ὅμως, τὸ προαναφερθὲν σύνθημα, ἐμπεριέχει κι’ ἕναν ὑπαινιγμὸν κατὰ τι παραπάνω! Ἔτι θρησκευτικότερον! Ὑπαινίσσεται, ὅτι ἡ χρῆσις δακρυγόνων ἐκ μέρους τῶν μπάτσων ἀποτελεῖ μέρος μίας θρησκευτικῆς τελετῆς, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ὁποίας ἡ φασουλάδα μετουσιώνεται ὄχι εἰς σάρκα καὶ αἷμα (εἰς σάρκα καὶ αἷμα μετουσιώνονται μόνον τὰ κλὸμπ καὶ οἱ σφαῖρες ἐνίοτε τῶν μπάτσων) ἀλλὰ εἰς δακρυγόνα!

Τὴν ὡς ἄνω σεμνὴ τελετή, δυνάμεθα νὰ  ὀνομάσομεν καὶ “δακρυγovoκλασίαν”, τῆς ἀρχαιοελληνικῆς – καὶ μὲ δεδομένο ὅτι ἀποτελεῖ νεοελληνικὴν τραγωδίαν -μποροῦμε νὰ ποῦμε ότι ἀποτελεῖται ἀπὸ τὰ ἑξῆς μέρη τῆς τραγωδίας  :

Πρόλογος: Οἱ μπάτσοι ἀνακοινώνουν στοὺς συγκεντρωθέντας νὰ διαλυθῶσι ἡσύχως.

α) Πάροδος: Μία ὁμάδα ἀνθρώπων προσεγγίζει σὲ κάποιο σημεῖο  ὅπου ἐνεδρεύει ὁμάδα μπάτσων.

β) Στάσιμο: Οἱ μπάτσοι ἐμποδίζουν τὴν ὁμάδα τῶν ἀνθρώπων νὰ προχωρήσει. Οἱ ἄνθρωποι συνεπῶς εἶναι στάσιμοι.

Ἐπεισόδιο: Οἱ ἄνθρωποι προσπαθοῦν νὰ προχωρήσουν ἄδοντες συνθήματα καὶ τὰ τοιαῦτα, οἱ μπάτσοι ἀγριεύουσι.

γ) Χορικόν: Οἱ μπάτσοι φρίττουσι -δὲν γουστάρουσι νὰ συνυπάρχουσι μὲ ἀνθρώπους. Ἀρχίζουν νὰ κλάνουσι δακρυγόνα.

δ) Έξοδος : Οἱ ἄνθρωποι, μὴν ἀντέχοντες τὴ μπόχα, ἀρχιζουσι νὰ ὑποχωρούσι -ἐνίοτε ψάλλοντας θρησκευτικοὺς ὕμνους στὴν τριαδικὴν θεότητα ποὺ λέγεται “Μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι”.

Εἰς τὸν χῶρο ἐπικρατεῖ ἄφατος συγκίνησις -ἅπαντες δακρύζουσι καὶ κλαίουσι, μακαρίζοντας τὴν θεὰν Τύχην διὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐγεννήθηκαν ἄνθρωποι καὶ ὄχι χοῖροι. Πλεονάζουσας δὲ τῆς χαρᾶς των, οἱ ἄνθρωποι νομίζουσι πὼς ἦρθε τὸ Πάσχα, καὶ ἀρχιζουσι τὸ παντοειδὲς θορυβεῖν, ρίχνοντες ἀντικείμενα, φροῦτα καὶ μπουκάλια ἠμι-γεμάτα βενζίνης.

Κομμός: Τὴν ἄλλη ἡμέρα οἱ κυβερνῶντες καὶ οἱ μεγαλομπάτσοι φρίττουσιν διὰ τὸ συμβὰν ἀπὸ τηλεοράσεων καὶ ἐφημερίδων χύνοντες κροκοδείλια δάκρυα.

Ὅμως ὁ Βούς, ἔχει νὰ κάνει μίαν σημαντικὴ παρατήρησης: Πλεῖστοι ὅσοι τῶν συνανθρώπων μας, συχνάκις ἀρχίζουσι τὴν ρίψη λίθων πρὸς τὸ μέρος τῶν μπάτσων. Ἡ τάση αὔτη τῶν συνανθρώπων μας, φρονῶ πὼς ἔχει θρησκευτικὲς ρίζες:

Πηγάζει ἀπὸ τὴν πεποίθηση τῶν συνανθρώπων μας, ὅτι ἡ ἱστορία τοῦ Δευκαλίωνα καὶ τῆς Πύρρας ἐστὶ ἀληθής. Ἤτοι, ὅταν ρίπτουν λίθους πρὸς τοὺς μπάτσους, τὸ πράττουν μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι ἐκ τῶν λίθων θὰ ξεπεταχθοῦν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀντικαταστήσουν τοὺς μπάτσους, ἢ, ἔστω, ὅτι οἱ μπασκίνες ὦσιν ἄνθρωποι.

Τί νὰ πῶ ἐγώ... Ἴσως ἔχουν δίκαιον οἱ ἄνθρωποι... Ἴσως νὰ ὑπάρχει ἀκόμα ἐλπίδα...

Ἀλλὰ δὲν τὸ πολυβλέπω...

Δρ Γεώργιος ὁ Βοὺς

Ο Τσίπρας και το Αριστεροχώρι

«Το κόμμα πλέον απευθύνεται σε ευρύτερα ακροατήρια και όχι σε ένα αριστεροχώρι» είπε ο πολυχρονεμένος μας ηγέτης ο Αλέξης σαν απάντηση σε ενοχλητική ερώτηση κάποιου συντρόφου του στην τελευταία πολιτική γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ.                                                                                          

Αυτό λένε οι ειδήσεις και για κάποιον αλλόκοτο λόγο η ρήση του πολυαγαπημένου ηγέτη μας μου θύμισε ένα παλιό, καλό ανέκδοτο που μου είχαν πει κάποτε:

Ήτανε, λέει, κάποτε δυο φίλοι που κάνανε με το αυτοκίνητό τους μια εκδρομή στην ενδοχώρα. Σταματήσανε για καφέ στην Κρυσταλλοπηγή, περάσανε από την Πάνω Ραχούλα, κάνανανε και μια βουτιά στην παραλία της Κάτω Ραχούλας, σταμάτησαν για φαγητό στην Πέρα Ραχούλα, είπανε να πάρουνε το δρόμο προς την Δώθε Ραχούλα, κι έτσι όπως πήγαιναν, φτάσανε σε μια διασταύρωση και κατάπληκτοι είδαν μια πινακίδα που έδειχνε: δεξιά προς Κερατοχώρι, αριστερά προς Πουστοχώρι.

Παραξενεμένοι από την πινακίδα και από τα ονόματα των χωριών, κοίταξαν στο χάρτη του αυτοκινήτου. Παραδόξως πως, το Πουστοχώρι δεν αναφερόταν καν στο  χάρτη.

Αποφάσισαν, περίεργοι καθώς ήταν, να πάνε να δούνε και να μάθουν πως είναι δυνατόν το χωριό να λέγεται Πουστοχώρι. Φτάνοντας κοντά στο χωριό είδαν μια πινακίδα: "Καλώς ήρθατε στο Πουστοχώρι". Βάλανε τα γέλια, κατέβηκαν από το αυτοκίνητο και συνέχισαν με τα πόδια προς το χωριό. Λίγο παρακάτω συνάντησαν έναν τύπο που σκάλιζε κάτι δέντρα.

"Γεια χαρά ρε φίλε" του είπαν, "πως το λένε το ειδυλλιακό και όμορφο χωριό σας"

Ο τυπάκος αδιάφορος τους έριξε μια ματιά και συνεχίζοντας το σκάλισμα τους λέει αδιάφορα: "Α! καλά δεν είδατε την πινακίδα Πουστοχώρι  λέγεται το χωριό μας". 

Συγκρατώντας τα γέλια τους τον ρωτάνε: "Κάτσε ρε φίλε, με το μπαρδόν δηλαδή... δεν είναι κομματάκι παράξενο όνομα για χωριό" "Τι να σας πω ρε παλικάρια...  από τον καιρό του παππούλη μου και του παππούλη του και βάλε Πουστοχώρι λέγεται το χωριό!" τους λέει ο τύπος και συνεχίζει το σκάλισμα.

Οι άλλοι παραξενεύονται: "Μα γιατί το είπατε  Πουστοχώρι ένα τόσο όμορφο και γραφικό χωριό" 

Ο άλλος σταματά το σκάλισμα, ξύνει για πέντε δευτερόλεπτα το κεφάλι του και τους λέει: "Τι να σας πω ρε παλληκάρια... δεν με έχει απασχολήσει ποτέ...  από παλιά  έτσι το λέμε... δεν ξέρω από τέτοια... αλλά μιας και θέλετε να μάθετε την ιστορία του χωριού, ένα λεπτάκι να φωνάξω τη γυναίκα μου που είναι και δασκάλα αυτή  κάτι παραπάνω θα ξέρει..."

Στρέφεται προς ένα σπιτάκι κρυμμένο από κάτι δέντρα και φωνάζει: 

-Αλέξηηη!!! 

 

Βραχέα άττα

Ένα εκπληχτικό κείμενο από τα Πριάπεια του Μιχαήλ Λελέκου.

Βραχέα άττα

Κατάρραχα του εν τω δήμω Κλεωναίων βουνού της Νιφίσης  εισί τινα γούπατα τερπνά και ωραία, άπερ καρπούνται καλλιεργούντες οι γέροντες της εν τω αυτώ δήμω μονής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ή Φανερωμένης, κατάνακρα δε και καθ’ έω της εξοχωτέρας κορυφής αυτού καλύβη και άλως, η αλωνίζονται κατ’ έτος οι εκεί σπειρόμενοι σπόροι.    

Μεταβάντες ώδε την α΄ του Θεριστού του αωξ εύρομεν παρά την άλω τυροκομούντας τους Κλεωναίους Ιωάννην Δ. Σκούπαν, Ιωάννην Δ. Καλαράν ή Νάνον, Παναγιώτην Αθ. Κίκαν, Δημήτριον Μίχου Λελέκον, Αναστάσιον Μαρίνον, Ιωάννην Ζουλουχάν, και άλλους, ους χαιρετήσαντες κατά το σύνηθες εκαθίσαμεν.

Ούτοι δε οι καλόγνωμοι και πεντάκαλοι ποιμένες άσμενοι δεξάμενοι έσφαξαν ευθύς αμέσως εν αρνίον τετράπαχον, ώπτησαν πόρρω πυράς πριΐνης, έπεμψάν τινα λαγουδευτήρα ποδάρκην εις τας εν ταις αρκτώαις υπορείαις του όρους πολίχνας άνω και κάτω Κλένιαν, και πολλήν και μυροβόλον αμβροσίαν αμπελίνην ήγαγον. 

Είτα δε εις την σκιάν πυκνοφύλλου και καλής αναδενδράδος καθίσαντες ηψάμεθα του οπτού και του ποτού και πολλά και αξιόλογα φύλλα ορεινά ερρυθμούμεν όντες έτι νηφάλιοι. Μετ’ ολίγον όμως τινές βραχέντες ηγέρθησαν και ίππευσαν, ίπποις ως, τα εν τη άλω δικριάνια και καρπολόγια των εν αυτή δουλευόντων μεν, αλλ’ απουσιαζόντων την στιγμήν εκείνην εργατών του μοναστηρίου, και περιστρεφόμενοι έλεξαν όλα σχεδόν τα προκείμενα Πριάπεια.

Μετά ταύτα, ότε το ρέον ρεύμα του νέκταρος εκάλαρρε πλέον και ουδόλως εφλοίσβει, το δε σθένος αυτού υπεσκέλιζε λακτίζον τους πάντας, ούτοι οι των ξυλίνων κνωδάλων κέντορες ωριμάσαντες έκλινον και υπό τα χαμόκλαδα λαρνούχου χθονός σφας αυτούς εκοίμησαν. Ημείς δε πάντα τα έπη της ευθυμίας επί τινα γλυκέα και ιλαρά χαράγματα λειμώνος αφέντες έβημεν ησύχως εις το κάτωθεν της άλωνος φρέαρ και περιεπατούμεν έως ου εξύπνησαν.

Είτα επανελθόντες και λαβόντες είπομέν τινα έτι, και οι μεν έμεινον, οι δ’ εφύγομεν.

Μιχαήλ Σ. Λελέκος

Μια απάντηση στους άπιστους και στους αμφισβητίες για το μέγα θαύμα της αφής του Αγίου Φωτός.

Φρίξον Κύριε,  ΑίΣΧΟΝ ! !  ΑίΣΧΟΝ! ! !

 Η υποδοχή του Αγίου Φωτός με τιμές αρχηγού κράτους. Η κωμωδία που παίζεται κάθε Μ. Σάββατο στο αεροδρόμιο…

Κάθε χρόνο, το Πάσχα, η ίδια γελοία εικόνα. Το άγιο φως (προϊόν του μόνου θαύματος που συμβαίνει με περιοδική συχνότητα με υποτιθέμενη “θεϊκή παρέμβαση”, κάθε χρόνο την ίδια ακριβώς μέρα και ώρα, σύμφωνα (μάλιστα) με το… παλαιό ημερολόγιο!) καταφτάνει με «ειδική πτήση» και του επιφυλάσσεται υποδοχή αρχηγού κράτους! Όπως ορίζει το πρωτόκολλο λοιπόν, στρώνεται κόκκινο χαλί, oι  πολιτικές – στρατιωτικές – θρησκευτικές αρχές του τόπου που παρίστανται, η μπάντα παιανίζει και αγήματα του στρατού, της αεροπορίας και του ναυτικού παρουσιάζουν όπλα. Καμαρωτό – καμαρωτό το φως κατεβαίνει από το αεροπλάνο, επιθεωρεί τα στρατιωτικά αγήματα και μεταβαίνει κατόπιν στην Αρχιεπισκοπή για να αναπαυτεί από το ταξίδι και να είναι έτοιμο να μοιραστεί το βράδυ της Ανάστασης στους ναούς.
Αυτά με το άγιο φως… Ο Διαφωτισμός από την άλλη φαίνεται ότι δεν έχει φτάσει ακόμη στη χώρα. Ούτε με ειδική πτήση ούτε με απλή.

Να σκάσετε από το κακό σας άθεοι εβραιομασονοσιονιστές. ΑίΣΧΟΝ !! τι κακό βλέπετε ρε! Ε, αν δεν το ξέρατε, μάθετέ το: Ο Καλός Θεός είναι και… παλαιοημερολογίτης!   Ο άθεος Διαφωτισμός ποτέ δε θα φτάσει στη θεοκρατική μας χώρα. Όταν θα επικρατήσει ολοκληρωτικά η Θεοκρατική Νεοορθοδοξία το 2024 και όλοι θα τρώμε με χρυσά κουτάλια, Ιλλουμινάτι, Νεοτάξ και οι άθεοι εβραιομασονοσιονιστές σας θα καούν στις ιερές φλόγες της Νέας Ιεράς Εξέτασης.

Δεν θα μπορούσε να μην σχολιάσει κανείς την υπερβολή που διαπράττεται, καθώς και το ότι με δαπάνες του ελληνικού κράτους κι όχι της Εκκλησίας, διεκπεραιώνεται ένα κακόγουστο θέαμα, που αφ’ ενός παραβιάζει την συνταγματική αρχή της ανεξιθρησκίας, αφ’ ετέρου συμβάλλει στην συντήρηση και την τουλάχιστον έμμεση ενίσχυση της παραφιλολογίας περί «θαύματος». Η «παράδοση» της μεταφοράς του Φωτός έχει ως εξής: το Μεγάλο Σάββατο, με ειδική πτήση, μεταβαίνει στα Ιεροσόλυμα ο Έξαρχος του Παναγίου Τάφου, ένας, δυο υπουργοί (ανάλογα με την ευσέβεια της κυβέρνησης φέτος συνοδός θα είναι η ευσεβέστατη κα Γεροβασίλη) και τμήμα της προεδρικής φρουράς. Η επίσημη αποστολή επιστρέφει μαζί με το Άγιο Φως, πάλι με ειδική πτήση. Στο αεροδρόμιο, το Άγιο Φως γίνεται δεκτό ως… αρχηγός κράτους: στρώνεται κόκκινο χαλί, ενώ μικτός λόχος με μπάντα αποδίδει τιμές (στο… Φως). 

                           

Αφού γίνει δεκτό με τιμές αρχηγού κράτους, το Άγιο Φως μεταφέρεται με συνοδεία μοτοσικλετιστών της ΕΛΑΣ στο Μετόχι του Παναγίου Τάφου στην Πλάκα. Παράλληλα, από το αεροδρόμιο ξεκινά νέος γύρος δεκαέξι (!) ειδικών πτήσεων της Ολυμπιακής, δια των οποίων μεταφέρεται στις Ιερές Μητροπόλεις της χώρας. Ελικόπτερο του Ναυτικού μεταφέρει το Φως σε νησιά χωρίς αεροδρόμιο. Υπάρχουν πράγματα που νομίζει κάποιος, πως συμβαίνουν επειδή συνέβαιναν πάντα. Λέγονται και «παραδόσεις».

Χα! Χα!  Σας γελάσανε, να σας ανοίξω λίγο τα σκοτισμένα μάτια από τις πλάνες των αντιθαυματοποιών νεοτάξ κουλτουριαραίων. Η ιερή φλοξ έρχεται σε ΚΑΘΕ ορθόδοξη εκκλησία με τις αντιβαρυτικές κοσμοσφαίρες (αυτές που ψάλλουν τεριρέμ) και διακτινίζεται υπερφυσικώς στον ιερό αναπτήρα του κάθε παπά. Αν δεν τις βλέπετε είναι γιατί δεν ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ επαρκώς. (να κάμωμεν και ολίγον ιερόν χιούμορ)

Ως το 1988, το Φως ερχόταν στην Ελλάδα με βαπόρι μια εβδομάδα μετά την Ανάσταση! Μέχρι που ένας ταξιδιωτικός πράκτορας έπεισε το κράτος να μετατρέψει μια θρησκευτική τελετή σε εθνική παράδοση: Ήταν ο Ιάκωβος Οικονομίδης, ο οποίος έκτοτε φέρει τον τίτλο του Μεγαλόσταυρου του Παναγίου Τάφου, ιδιοκτήτης ταξιδιωτικού γραφείου στην οδό Νίκης 23, που οργάνωνε (μέχρι το 2004 που έκλεισε) εκδρομές στους Αγίους Τόπους.
Λόγω της σχέσης του με τον τότε Έξαρχο του Παναγίου Τάφου στην Αθήνα (και μετά Πατριάρχη) κ. Ειρηναίο, συνέλαβε την ιδέα και έπεισε το κράτος να ναυλώσει αεροσκάφος της Ολυμπιακής για τη μεταφορά του Αγίου Φωτός από τα Ιεροσόλυμα στην Αθήνα. Επί προεδρίας Σαρτζετάκη, προστέθηκαν… εύζωνοι και σταδιακά φτάσαμε στο να του αποδίδονται (του… Φωτός!) τιμές αρχηγού κράτους.

Τι κακό βρίσκετε ρε άθεοι απιστοθωμάδες. Ορσε ρε! που καταγγέλετε τον ευσεβή Σαρτζετάκη. Ιεράν παρακαταθήκην άφησε ο άνθρωπος Αυτό ήταν επιβεβλημένο, να γίνει γιατί δεν πρέπει να υπονομεύουμε τους θεσμούς, αφού κάθε υπονόμευση των θεσμών οδηγεί στην αναρχία και την ανταρσία. Θεωρούμε δε κάθε εξουσία ως μεταπτωτικό φαινόμενο, που χρειάζεται για την πεπτωκυία κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε, την θεωρούμε σαν ένα αναγκαίο κακό, όπως και τον θάνατο.( Να κάμωμεν και ολίγην ιεράν φιλοσοφίαν)

Η Αφή του Αγίου Φωτός

Η τέλεσή της αποτελεί προνόμιο του ελληνορθόδοξου Πατριάρχη Ιεροσολύμων που επαναλαμβάνεται κάθε Μέγα Σάββατο μεσημέρι στη λειτουργία της Αναστάσεως, στον Πανάγιο Τάφο του Χριστού. Την παρακολουθούν χριστιανοί από όλα τα δόγματα αλλά και αλλόθρησκοι.  Ο Θεός με Μία δική Του “θεϊκή παρέμβαση” προκαλεί κάποιους… πυκνούς πνιγηρούς καπνούς (στην αρχή) μέσα σε ένα Ναό με συνωστισμένο πλήθος πιστών και μετά από λίγη ώρα προκαλεί την… αυτόματη εμφάνιση μιας “θεϊκής φλόγας” που λατρεύεται από τους ορθόδοξους πιστούς όλου του κόσμου κάθε χρόνο, σαν “Άγιο Φως”…Πριν μερικά χρόνια βρήκα ένα βιβλίο που έριχνε νέο φως στο… Άγιο Φως, αποδεικνύοντας ότι πρόκειται για κραυγαλέα χημική απάτη (βραδέως αυτο-αναφλεγόμενων υλικών). Πρόκειται για το βιβλίο του Μιχάλη Καλόπουλου, “Το μεγάλο ψέμα”, όποιος θέλει μπορεί να το διαβάσει κάμνοντας κλικ εδώ.

Σύμφωνα με μαρτυρίες πιστών το Άγιο Φως εμφανίζεται στο θόλο εντός του Ναού της Αναστάσεως αλλά και κατ΄ άλλους έξω από αυτόν και διαρκεί μερικά λεπτά. Εμφανίζεται σαν λευκογάλανες οριζόντιες ταινιώδεις αστραπές, περιστρεφόμενες ανταύγειες ή κινούμενες φλόγες που κανείς δεν γνωρίζει από που προέρχονται. Στον Ναό δεν υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα και ηλεκτροφωτισμός. Μαρτυρίες αναφέρουν ότι πολλές λαμπάδες των πιστών και κανδήλες ανάβουν μόνες τους, ενώ η φλόγα δεν τους καίει τα πρώτα λεπτά. Ορισμένα βίντεο δείχνουν ιερείς ή πιστούς να κινούν το κερί κοντά στα γένια τους ή στα χέρια τους και να μην παθαίνουν τίποτα.

Ορίστε άπιστοι, φυσικά και είμεθα ο περιούσιος λαός. Ορθόδοξοι και ΕΛληναράδες, το λένε και οι γέροντες της Ορθοδοξίας +ευλόγησον+.  Μόνο στους Έλληνες υπάρχει περίσσευμα πίστεως και πνεύμα δια να αντιληφθούν το Θαύμα. Ενώ όλοι εσείς άπιστοι και εύπιστοι Ευρωπαίοι όταν εμείς γράφαμε ιστορία, εσείς δεν είχατε κατέβει από τα δένδρα. Που να καταλάβετε εσείς. Εσείς βέβαια θα κοχλάζετε στα καζάνια των διαβολαραίων στη κουφάλα γη.

Περσότερες λεπτομέρειες για την προετοιμασία και την εκτέλεση του Θαύματος μπορείτε να διαβάσετε στην ευσεβέστατη εφημερίδα citypress 

http://citypress-gr.blogspot.com/2009/04/blog-post_9647.html

Και τώρα μια συλλογική απάντηση με ατράνταχτα και ακατάριπτα επιχειρήματα σε όσους μωρούς και πλανημένους αμφισβητούν το Θαύμα.

Πολλά τα θαύματα στις μέρες μας, αρκεί να θέλουμε να τα δούμε. Διότι «πολλοί μεν οι κλητοί, ολίγοι οι εκλεκτοί»

Βρε αθεομασόνοι του κερατά, βρε παλιοφασίστες της λογικής, βρε άθεοι εβραιοδαρβινηστές και πονηροί αμφισβητίες ποιοι είστε εσείς που θα αμφισβητήσετε τα ιερά λόγια των Δεσποτάδων+, των  +γεροντάδων+,και τόσων άλλων σοφών και Χριστιανών ανθρώπων που παρακολουθούν κάθε χρόνο το Θαύμα. Ποιοι είστε εσείς; Ε  Άπιστοι έ άπιστοι. Πιστεύσατε και θα το δείτε το Θαύμα ολοζώντανο μπροστά σας. Χωρίς πίστη βρε ηλίθιοι πώς να το δείτε. Πώς να το δείτε; Ε; Άλλωστε ο Θεός το είπε καθαρά στη Γένεση κεφ. 25

καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωί, ἡμέρα ἕκτη.

Και την έκτην ημέραν εδημιούργησεν ο Θεός τα ψεύτικα απολιθώματα, και έθεσεν αυτά εις τας κορυφάς των βουνών και εις τα έγκατα των θαλασσών και εν τω μέσω των πετρωμάτων κατά στρώματα. Και είπεν ο Θεός, "σ' την έσκασα, Δαρβίνε! Έχει να πέσει πολύς γέλως, ότι είμαι μέγας πλακατζής και φαρσέρ. Α-ΧΑ-ΧΑ!"

Διότι εάν ο Θεός δεν ήτο Μέγας πλακατζής και φαρσέρ πως αλλιώς θα μπορούσε να προσεγγίση κανείς το μέγεθος της ανθρώπινης Βλακείας.

Μεθ΄ υπολήψεως, προς όλους τους:

Δεσκότες, επισκότους, καφρηνάλιους, και γενικώς άπαντα τα. την βλακεία μας εκμεταλλευόμενα, λαμόγια, αφιερώνω εξαιρετικά τα παραπάνω λόγια

...ο αμαρτωλός  ΔΡ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο  Βούς.

Μεγάλην εβδομάδα, πως θα σωθώμεν (έΚΤΑΚΤΟΝ!!!)

Εγκόλπιον με οδηγίαι χρήσεως: πως θα σωθούμε;

 

 Το ιερόν λείψανο του Αγίου Μεγαλομάρτυρος 

     Εφραίμ του Θαυματουργού. Ολοζώντανος!!! Βοήθεια μας.-

Tα αμαρτήματα μας είναι πολλά καί διάφορα, όλα όμως περιλαμβάνονται σε τούτα τα οκτώ: υπερηφάνεια, κενοδοξία, φιλαργυρία, πορνεία, οργή, γαστριμαργία, φθόνο και ακηδία. Αυτά λέγονται θανάσιμα, γιατί είναι οι κεφαλές, οι ρίζες και τα θεμέλια όλων των άλλων, και γιατί θανατώνουν την ψυχή μας.

Με τα οκτώ θανάσιμα αμαρτήματα, μας πολεμούν οι τρεις θανάσιμοι εχθροί μας, η σάρκα, ο κόσμος και ο διάβολος.

Η σάρκα μας ρίχνει στην πορνεία, τη γαστριμαργία και την ακηδία
Ο κόσμος μας τραβάει στη φιλαργυρία και στην ακόρεστη επιθυμία όλων γενικά των υλικών πραγμάτων.

Ο διάβολος μας εμπνέει την υπερηφάνεια, την κενοδοξία, την οργή και το φθόνο. Ο διάβολος, βέβαια, μας σπρώχνει σ’ όλες τις ανομίες, πιο πολύ όμως αγωνίζεται να μας ρίξει στην υπερηφάνεια, για να γίνουμε μιμητές και ακόλουθοί του.

Πέρα από τα θανάσιμα οκτώ αμαρτήματα, υπάρχουν και άλλα έξι εξίσου βαριά, που γεννιούνται απ’ αυτά. Δεν είναι όμως της ώρας. Άλλην φοράν.

Αποφεύγετε όλα τα παραπάνω και η πόρτα του Παράδεισου είναι ορθάνοικτη.

Και μην λησμονείτε ότι:

Ο Αυνανισμός είναι μεγαλύτερη Αμαρτίαν Μεγαλοβδόμαδαν!!! 

Αν δε, ο μη γένοιτο, μαλακισθείτε!! προσοχή μη και 

εκχύσετε επί της γης.

Διά του λόγου το αληθές παραθέτω και το σχετικό χωρίον εκ της Γενέσεως.

"εγένετο δε Ήρ πρωτότοκος Ιούδα πονηρός έναντι Κυρίου, και απέκτεινεν αυτόν ο Θεός. Είπε δε Ιούδας τώ Αυνάν. Είσελθε προς την γυναίκα του αδελφού σου και επιγάμβρευσαι αυτήν και ανάστησον σπέρμα τώ αδελφώ σου. Γνούς δε Αυνάν ότι ούκ αυτώ το σπέρμα, εγίνετο όταν εισήρχετο προς την γυναίκα του αδελφού αυτού, εξέχεεν επί την γήν του μη δούναι σπέρμα τώ αδελφώ αυτού. Πονηρόν δε εφάνη εναντίον του Θεού, ότι εποίησεν τούτο, και εθανάτωσε και τούτον". (Γεν. 38,7)

Όπερ μεθερμηνευόμενον, κατά τους εβδομήκοντα:

"και έκανε ο πρωτότοκος γιος του Ιούδα, ο Ηρ, πονηριά απέναντι στον Κύριο, και τον σκότωσε ο Θεός. Και είπε ο Ιούδας στον Αυνάν. Κάνε έρωτα με την γυναίκα του αδελφού σου και γκάστρωσε την για να αφήσεις απογόνους για τον αδελφό σου. Όμως ο Αυνάν σκέφτηκε ότι δεν θα ήταν δικοί του οι απόγονοι και όταν έκανε έρωτα με την γυναίκα του αδελφού του, εκσπερμάτωσε στην γη για να μην δώσει απογόνους στον αδελφό του. Και φάνηκε πονηρό στο Θεό αυτό που έκανε και τον σκότωσε και αυτόν".

Ήγουν, το αμάρτημα αυτού δεν ήταν η εκ της σαρκός πηγάζουσα ηδονή (καθώς εις άλλον χωρίον της Γενέσεως ο Κύριος επιτρέπει τη σαρκική ηδονή στη Σάρα, σύζυγο Αβραάμ, με τον Αιγύπτιο Φαραώ, κατόπιν αδείας του Κυρίου μας ασφαλώς. Ιδέ το Κεφ. ιβ' της Γενέσεως) αλλά η μη υπακοή εις το θέλημα Θεού και η έκχυση του σπέρματος επί της γης. Συνεπώς προκύπτει οτι ο αυνανισμός δεν είναι και μεγάλο αμάρτημα, εφόσον το σπέρμα δεν εκχύεται στη γη. 

Δράττομαι της ευκαιρίας να απευθύνω και κάποιες παραινέσεις προς τους ευσεβείς μαλακιζόμενους…

Όπως είδαμε ο Κύριος τιμώρησε σκληρά τον Αυνάν και θεώρησε μεγάλην αμαρτίαν την πράξιν του. Όθεν και προτείνομεν εις τους ευσεβείς μαλακιζόμενους να είναι προσεκτικοί και να  λαμβάνουν μέτρα προφύλαξις ώστε το σπέρμα τους να μη εκχύεται επί της γης. Συνεπώς οι ευσεβείς μαλακιζόμενοι οφείλουν να μη μαλακίζονται σε ανοιχτούς χώρους (πάρκα, λιβάδια, χωράφια) και σε οικίες με χωμάτινο έδαφος έτσι ώστε να αποφεύγεται κάθε πιθανότητα επαφής του σπέρματος με τη γη. Ομοίως και δια τις σύγχρονες τουαλέτες και οικίες, καθώς οι κεραμικές πλάκες και το μάρμαρο είναι υλικά που προέρχονται από την επιφάνεια της γης. Προτείνεται λοιπόν μόνον η μαλακία σε κλειστό δωμάτιο με πάτωμα ξύλινο ή εκ λινελαίου προκειμένου να αποφεύγεται το θανάσιμο αμάρτημα της επαφής του σπέρματος με την γη.

Βέβαια στην σημερινή εποχή κανείς δε μπορεί να γνωρίζει επακριβώς την προέλευση και την σύσταση των πατωμάτων, μπορεί ακόμη και ένα φαινομενικώς ξύλινο δάπεδο να περιέχει εις το εσωτερικό του αποξέσματα εδάφους ή άλλων υλικών προερχόμενων εξ αυτού. Δι αυτόν ακριβώς το λόγο μόνον η χρήση προφυλακτικού κατασκευασμένου από το τεχνητό συστατικό latex διασφαλίζει τον αναμάρτητον μαλακισμόν.

Όθεν και συνιστάται η χρήση προφυλακτικών από latex κατά τον μαλακισμόν (και ποτέ κατά την σεξουαλικήν επαφή) δια να αποφύγουμε οποιαδήποτε πιθανότητα επαφής του σπέρματος με την Γη.

Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί πρέπει επίσης να γνωρίζετε ότι αν την τινάζετε πάνω από τρεις φορές θεωρείτε μαλακισμός (μαλακία).

+

+

+

Αμήν

Αχτίδα φωτός στο βάθος του τούνελ

Αλέξιος ο δραχμομάχος

Θάρρος μωρέ παλικάρια, αδέρφια μου βασανισμένα, κορίτσια ξεπαρθενεμένα, ώσπου να έρθει ο Μόσκοβος για να φέρει το σεφέρι, Μοριά και Ρούμελη. Σε λιγάκι θα βαρέσουν οι καμπάνες για την Ανάσταση, για την βελτίωση και την επανεκκίνηση της οικονομίας όπως μας το είπε και μας το δήλωσε ξεκάθαρα, σύντροφοι μου πληγωμένοι, ο πρωτοκαπετάνιος μας, και οι παρατρεχάμενοί του και η για πρώτη φθορά αριστερά τους! Κάντε υπομονή λεβέντες μου, αδέρφια και αδερφές – ενδεχομένως-, θυμηθείτε τον καλόγηρο, τον Παπαφλέσσα στο Μανιάκι, θυμηθείτε τον Κώστα, τον Πρέκα στο όχι και τον καλόγηρο Σαμουήλ στο Κούγκι, μνημονέψτε- τώρα που μας βρήκε η συμφορά με τα μνημόνια-  τους Βαλαωρίτη και Κατρούγκαλο και πάρτε τα πάνω σας. Δέκα και μια μείνανε! Κάντε κουράγιο μωρέ πατριώτες και έρχεται η Ανάσταση του γένους όπως το προφήτευσε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός και ο Νίκος ο Χατζηνικολίσκος. Θα τελειώσουν τα μνημονοβάσανα σας και θα αρχίσει η ανάπτυξη και η ανάκαμψη όπως το υποσχέθηκε κι ο άλλος, ο πρωτοκαπετάνιος, ο Δημήτριος, ο Κατακαημένος.

 

Λίγες μέρες λοιπόν απόμειναν ώσπου να έρθει το μεγάλο Σάββατο και να βγει η Γεροβασίλη, η Όλγα ντε με καπελάκι αλά πασιονάρια, στην ωραία πύλη του Μαξίμου και με φωνή βροντερή να απαγγείλει το Δεύτε, λάβετε φως συντρόφια! Επιτέλους κατανικήθηκε το σκοτάδι, η τρόικα το κουαρτέτο, τα Σκόπια το ΔΝΤ και οι δαίμονες του Schäuble, της Lagarde, των Βρυξελλών και του Βερολίνου! Τα μαρτύρια μας θα τελειώσουν καθώς θα ανατείλει της αυγής το πρώτο αστέρι, και το αναστάσιμο φως θα φέρει και την ανάσταση του γένους καθώς λέει και ο ποιητής. Ο ποιητής, ο Βάλντις Ντομπροβόσκαμε, τα πρόβατα εδώ παραπέρα, που προφήτεψε πως θα κλείσει η αξιολόγηση και θα έρθει η από μακρού αναμενόμενη ανάκαμψη ουχί με το Πάσχα των αιρετικών των καθολικών αλλά με το Πάσχα το έγκυρο και πραγματικό των ορθοδόξων που φέτος θα έρθει πρωτομαγιάτικα και θα μας βρει όλους στις παραλίες με τα μαγιό να τσουγκρίζουμε κόκκινα αυγά και να μασουλάμε κοκορέτσια κα οβελίες.

Εν κατακλείδι, τελειότητα!

Περιμένω μόνο να ακούσω τι θα λένε τότε όλοι εκείνοι οι Άπιστοι Θωμάδες που ισχυρίζονται, ακόμη και σήμερα, λίγο πριν το οριστικό σκίσιμο των μνημονίων και την διαρκή επικράτηση του Αγίου φωτός, ότι όλα αυτά είναι λαϊκισμός του χειρίστου είδους και ασύστολα ψεύδη και πως η ανάσταση και η ανάκαμψη και η επανεκκίνηση και η συμφωνία δεν θα πραγματοποιηθούν αλλά πάλι θα βαλτώσουνε στη στασιμότητα και στο τέναγος όπως και πέρσι. Καλή ώρα ή μάλλον κακή ώρα, αν ενθυμείσθε αδέρφια, που μάλλον ενθυμείσθε. Σα δεν ντρέπονται οι επήλυδες, τα μίσθαρνα όργανα των ξένων συμφερόντων, οι προσκυνημένοι ραγιάδες, οι αδερφοφάδες, Θεέ μου σχώρνα με!

Και τι θα πουν όταν ο λεβέντης μας, ο Αλέξιος, σαν Άη Γιώργης που σκότωσε το δράκο και σαν Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ή και Γεώργιος Μπαλάφας μπορώ να πω, ή καπετάν Μπαλαφούσκας, ιππεύοντας, δηλαδή καβάλα στο καλάμι του, θα εισέλθει κομπορρήμων μέσα στη Βουλή των Ελληναράδων με τη μαύρη βίβλο στο χέρι και θα την ανεμίζει ομπρός στα μάτια των προσκυνημένων και θα πει: Ναι ορέ, σας έλεγα την αλήθεια, το ξεσκίζω το μνημόνιο εδωνά, ομπροστά σας κιοτήδες, Αδώνιδες, πρακτορίσκοι και γιουσουφάκια του Σόιμπλε! Άμποτες (και Κοστέλο) Μητσοτάκη με το συμπάθιο και χρόνια μας πολλά!

ΥΓ. 1^ον  Ως προς την αύξηση 24% στο ΦΠΑ, αυτός ορίστηκε συμβολικά ορέ γκιαούρηδες για να ανατραπεί ένας ακόμη αστικός θρύλος: Η λαϊκή επανάσταση του 1821 δεν ξεκίνησε την 25^η Μαρτίου από τους κοτζαμπάσηδες και τους Δεσκοτάδες στην Άγια Λαύρα όπως θέλει το πολιτικο-κοινωνικό κατεστημένο αλλά στις 24 από τον αγωνιστή Κατρούγκαλο τον ακτήμονα και τον άριστο χειριστή της ελληνικής γλώσσας, τον Τσάκαλο, εκατομμυριούχο υπουργό της οικονομίας, στα κορφοβούνια στις λαγκαδιές και τα διάσελα, στα σύρραχα του Χίλτον.

ΥΓ 2^ον Ως εδώ δεν μπορώ να συνεχίσω όμως τα αστειάκια. Το αδιέξοδο και το πρόβλημα της χώρας γίνεται κάθε μέρα που περνάει όλο και πιο εφιαλτικό καθώς δεν διαφαίνεται η παραμικρή χαραμάδα φωτός από πουθενά. Λάθη αβλεψίες συμφέροντα και ψέματα τόσο εντός της χώρας όσο και από το εξωτερικό ιδεοληψίες και έμμονες ιδέες έχουν περιζώσει σαν θανατερός βρόγχος τη χώρα και την σπρώχνουν όλο και πιο κοντά στην καταστροφή στην απόλυτη παρακμή. Οι πρώην κνίτες ή καλοί πασόκοι ιθύνοντες τη χώρα ούτε ξέρουν ούτε μπορούν να αναστρέψουν το πνικτικό κλίμα της απόλυτης παραλυσίας και της ασφυξίας που περισφίγγει κάθε παραγωγικό τομέα της χώρας τη στιγμή μάλιστα που η πρώην τρόικα νυν θεσμοί και οι "συνέταιροι" στην πλήρη από συμφέροντα ευρωπαϊκή ένωση θεωρούν μεταρρυθμίσεις την επιβολή νέων δυσβάστακτων φόρων και την συνεχή αφαίμαξη για τα συνήθη φορολογικά υποζύγια, μισθωτούς και συνταξιούχους. Ξαναζούμε πάλι τις στιγμές του 2015 λες και δεν έχουμε απολύτως τίποτα μάθει από τα καταστροφικά λάθη του παρελθόντος εξαθλιώνοντας και καταστρέφοντας κυριολεκτικά τη μεσαία τάξη, τη σπονδυλική στήλη του τόπου και ξεπουλώντας πάνω στον έντρομο πανικό μας και τα τελευταία τιμαλφή του σπιτιού. Ποτέ άλλοτε τα τελευταία χρόνια δεν είχαμε μια κοινωνία τόσο αμέτοχη στη λήψη των αποφάσεων που την αφορούν, πιο παθητική, πιο εγκαταλελειμμένη. Η Εβδομάδα των Παθών, κοντολογίς, θα συνεχίζεται για πολύ τόπο μας και η Κυριακή της Ανάστασης δεν φαίνεται στον ορίζοντα.

ΥΓ 3^ον Και για κακή μας τύχη συντρόφια δεν ζει και ο Χριστόδουλος το φελέκι μου μέσα. Όλο και κάτι θα σκάρωνε, του είχα εμπιστοσύνη, για παράδειγμα μαζί με το θαύμα της αφής του αγίου φωτός μπορεί να μεσολαβούσε στον ύψιστο και για την αφή του φρονήματος των Ελλήνων μπας και ξεσηκωθούμε και τους πετάξουμε όλους στη θάλασσα…

Μη γελάτε αδέρφια εδώ που φτάσαμε ούτε ένα θαύμα δεν μας σώζει

  

Η σκληρή διαπραγμάτευση του Αλέξη

Η σκληρή διαπραγμάτευση του Αλέξη Τσίπρα συνεχίζεται! 

Με εκπληχτική δεξιοτεχνία

και κινήσεις εξαιρετικής διπλωματικής

ακριβείας, ο Αλέξης Τσίπρας

προσπαθεί με κάθε τρόπο

προκειμένου να εξασφαλίσει τα

καλύτερα όσο το δυνατόν αποτελέσματα

για την Ελλάδα ρε γαμώτο… αλλά

και για την εθνική μας οικονομία!

Σε παγκόσμια αποκλειστικότητα

Ένα εκπληχτικό ενσταντανέ

από το ξεδίπλωμα

της διπλωματικής επιδεξιότητας

του πρωθυπουργού μας:

 

Η δίκη του Σωκράτη

Συνέχεια, το πρώτο μέρος εδώ.

                             Jacques-Louis David (1787) Ὁ θάνατος του Σωκράτη

Μετά την κατάθεση του Μέλητου και των μαρτύρων του τα παίρνει στο κρανίο ο γέρος και βγαίνει. Και τους τα λέει χύμα και τσουβαλάτα. Καταρρίπτει μία προς μία τις κατηγορίες, τους χώνει και μία διδαχή περί την ηθικήν και την τιμιότητα και τους στέλνει άπατους. Σαν να το έκανε επίτηδες ο κωλόγερος. Εξοργίζονται οι πιο πολλοί απ’ τους ηλιαστές και τον τρελαίνουνε στους διάτρητους, που σήμαινε καταδίκη. Από τους 501 δικαστές ψήφισαν οι 280 πως ήταν ένοχος και 221 πως ήταν αθώος. Η πρόταση, όμως, των κατηγόρων του ήταν θάνατος. Σύμφωνα με το δικονομικό σύστημα της αθηναϊκής πολιτείας, αν ο κατηγορούμενος κρινόταν ένοχος, τότε είχε δικαίωμα αντιπρότασης για την ποινή. Ξανασηκώνεται ο προγάστορας και τους κάνει Μήδους από το κακό τους. Αφού τους κορόιδεψε ότι παρά λίγο να γλυτώσει την καταδίκη αφού, τους είπε, τόσο μικρή διαφορά δεν την περίμενε, αντί να προτείνει μία ποινή ήπια - οι δικαστές τότε έπρεπε να διαλέξουν μία από τις δύο προτάσεις (του κατήγορου η του κατηγορούμενου, ενδιάμεση επιλογή δεν είχαν) τους προκαλεί λέγοντάς τους ότι το σωστό θα ήταν το δικαστήριο να ψηφίσει την ισόβια τιμητική σίτισή του στο πρυτανείο για την προσφορά του στην κοινωνία. Αλλά για να μην σας προσβάλω τους λέει «προτείνω να σας δώσω όσα έχω, δηλαδή μίαν μνα!». Παραδόξως πως, οι χιουμορίστες Αθηναίοι δεν εκτίμησαν το χιούμορ του και τον αποδοκίμασαν. Ο Πλάτωνας στην απολογία του μας λέει ότι εναλλακτικά μετά από πιέσεις των μαθητών του αντιπρότεινε ένα πρόστιμο 30 μνων με εγγυητές τον Κρίτωνα, και τον Κριτόβουλο.

Από τον Ξενοφώντα, (Ξεν, Απολογία Σωκράτους, 23) μαθαίνουμε ότι δεν δέχτηκε να προτείνει χρηματική ποινή, επειδή κάτι τέτοιο προϋπέθετε αποδοχή της ενοχής του, κάτι που εκείνος δεν παραδεχόταν. Και ακριβώς επειδή δεν παραδέχθηκε την απόφαση των δικαστών του, η τελική αντιπρότασή του για χρηματική ποινή δεν ήταν δεσμευτική για το δικαστήριο.

Ήτανε στραβό το κλίμα το ‘φαγε και ο γάιδαρος και του τη φέρανε κατακέφαλα στην δεύτερη ψηφοφορία οι δικαστές με περισσότερες ψήφους αυτή τη φορά. Θάνατος 360 - πρόστιμο 141. Και τον φουκαρά τον γέροντα τον παρέδωσαν στους Ένδεκα.

Στο διάστημα που μεσολάβησε, έως ότου ο άρχοντας βασιλεύς, ως πρόεδρος του δικαστηρίου, μαζί με το γραμματέα, να καταγράψουνε την διαταγή της καταδικαστικής απόφασης ο Σωκράτης απευθύνεται για τελευταία φορά, στους δικαστές του.  Όμως μόνο τότε (για πρώτη φορά) τους προσεφώνησε ως άνδρες δικαστές. Μέχρι τότε σταθερά απευθυνόταν στους δικαστές της Ηλιαίας  προσφωνώντας τους άνδρες Αθηναίοι τονίζοντας δηλαδή  αποκλειστικά την πολιτική διάσταση της δίκης του, και τους είπε τα παρακάτω μνημειώδη λόγια όπως μας τα μεταφέρει ο Πλάτωνας στη απολογία του:

"πλείους ἔσονται ὑμᾶς οἱ ἐλέγχοντες, οὖς νῦν ἐγὼ κατεῖχον, ὑμεῖς δὲ οὐκ ἠσθάνεσθε· καὶ χαλεπώτεροι ἔσονται ὄσω νεώτεροι εἰσιν, καὶ ὑμεῖς μᾶλλον ἀγανακτήσετε. εἰ γὰρ οἴεσθε ἀποκτείνοντες ἀνθρώπους ἐπισχήσειν τοῦ ὀνειδίζειν τινὰ ὑμὶν ὅτι οὐκ ὀρθῶς ζῆτε, οὐ καλῶς διανοεῖσθε". Πλάτων, Απολογία, [39d]

Όπερ δηλαδή: από 'δω και πέρα θα είναι πολύ περισσότεροι εκείνοι που θα σας ελέγχουνε και θα σας γίνονται ενοχλητικότεροι και από εμένα. Γιατί σίγουρα θα είναι λάθος να νομίζετε πως, σκοτώνοντας έναν, θα σταματήσετε  όλους τους άλλους να σας κατηγορούνε για τις ανοησίες  και τις παρανομίες σας.

Στην ψειρού, λοιπόν, για καμιά τριανταριά μέρες, γιατί γιορτάζανε τα Δήλια τότε οι Αθηναίοι και έλειπε στη Δήλο η «Πάραλος» και δεν θέλανε να βάψουνε τα χέρια τους με αίματα, άγιες μέρες. Πέσανε από δίπλα οι μαθητές του να τον παρηγορήσουνε. Παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του. Εκείνη η λούγκρα ο Πλάτωνας, (ως γνωστόν επρόκειτο περί μεγάλης κουφάλας) επειδή το κλίμα ήτανε κομματάκι βαρύ για τους Σωκρατικούς, την είχε κοπανήσει και κάπου κρυβότανε. Βέβαια, αποκατέστησε την μνήμη του δασκάλου του αργότερα με τα γραπτά του, αλλά δεν απαλλάσσεται διά το τοιούτον, ο χέστης.

Το βιολί του, όμως, και στην ψειρού ο γέρων. Σκάρωσε και μίαν μηχανή απόδρασης ο μαθητής του, ο πάμπλουτος ο Κρίτωνας. Δωροδόκησε τους ένδεκα να κάνουνε το κορόιδο, όταν ο Σωκράτης θα την έκανε πάνω σε ένα άσπρο άλογο. Δεν είχαν ανακαλυφθεί και τα ελικόπτερα τότε. Προσπάθησε να πείσει τον Σωκράτη να δραπετεύσει με το επιχείρημα ότι ο θάνατος του θα ήταν άδικος αλλά  και τι θα πει ο κόσμος, ότι οι μαθητές του κι οι φίλοι του δε φρόντισαν για τη σωτηρία του δασκάλου τους και τον παράτησαν στην τύχη του. Τού το ξεκαθάρισε  ο παππούλης ότι δεν ήτανε και το πρέπον σύμφωνα με τις απόψεις του και τον μέχρι τώρα βίο του, κι έτσι έφτασε η ώρα του κώνειου.  

                                                 Κώνειο το στικτό (Conium)

Κώνειον το στικτόν, (δείτε εδώ) σατανικό φυτό αυτό το κώνειο. Ξεφύτρωνε μέχρι και στις αυλές των σπιτιών. Κάτι σαν το σημερινό χασίσι. Με τη διαφορά πως, αν έκανες την αποκοτιά και το ματσούλαγες, δεν έκανες κεφάλι, αλλά θα σε κλαίγανε αι ρέγκαι και αι σαρδέλαι ομού, και θα άρχιζες να παζαρεύεις με τον χάροντα τα περατίκια στον Αχέροντα. Το καλό ήταν πως βρώμαγε σαν ποντικοκούραδο κι έτσι κανείς δεν δοκίμαζε τα ζουμί του. Έχει και μία ουσία μέσα αυτή η φούντα, το αλκαλοειδές κωνείνη. Οφείλει την ονομασία του στο ρήμα "κωνάω", που σημαίνει "περιστρέφω". Το καλύτερο πράμα έβγαινε στα Μέγαρα. Προκαλούσε ανώδυνο και γρήγορο θάνατο. Οι πανάρχαιοι, που σε τέτοια πράγματα ήτανε μανούλες, είχανε βρει και την θανατηφόρα δόση, 4,5 γραμ. ακριβώς. Υπήρχε και η πιθανότητα, βέβαια, να του έπεφτε του φαρμακοφτιάχτη κάνας Μιθριδάτης και να χρειαζότανε δεύτερη και τρίτη δόση, την οποία υποχρεωνότανε να τρέξει να τη βρει στους αγρούς (στοκ δεν κρατάγανε). Κι επειδή ήτανε τεμπελχανάδες του κερατά οι δήμιοι απαγορεύανε στον καταδικασμένο να κινείται, αφού το έπινε, για να μην «κάψει» γρήγορα το φαρμάκι και πάει στράφι η δόση και τρέχουνε. Οι πιο μάγκες ζητούσανε και φακελάκι για να τρέξουνε και να βρουν και να ετοιμάσουν παραπανίσια δόση. Με κώνειο καθαρίσανε επίσης και τον μέγιστο Φωκίωνα οι κουφάλες οι Αθηναίοι (318 π.κ.Χ) και επειδή ο ξευτίλας ο δήμιος αρνιόταν να παρασκευάσει την δόση του Φωκίωνος "εἰ μὴ λάβοι δώδεκα δραχμάς", ο Μέγας Φωκίωνας παρακάλεσε κάποιους  φίλους του να δώσουν τα χρήματα γιατί ο ίδιος δεν είχε. Και τότε ελέχθη από κάποιους ότι «οι κουφάλες οι Αθηναίοι ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς  δεν επιτρέπουν». (Πλούταρχος Φωκίων 36.6) .

Ο Πλάτων στο έργο του Φαίδων (117e- 118a) μας δίνει την εικόνα της δηλητηριάσεως και το τέλος του Σωκράτη. Λέει λοιπόν ο Πλάτωνας:

"Αυτός, επειδή, όπως είπε, βαρύνανε τα πόδια του, ξάπλωσε ανάσκελα Έτσι του συνέστησε ο δήμιος. Παράλληλα τον άγγιζε και εξέταζε κάθε λίγο τις πατούσες και τα πόδια του. Έπειτα, αφού τον πίεσε δυνατά στα πέλματα, τον ρώτησε αν το αισθανόταν. Αυτός δεν απάντησε. Στη συνέχεια τις κνήμες κι ανεβαίνοντας προς τα πάνω μας έκανε να καταλάβουμε ότι πάγωνε κι ότι η ακαμψία είχε αρχίσει. Μετά αφού ο δήμιος επέστρεψε τον πίεσε δυνατά στις κνήμες κι είπε ότι όταν φτάσει μέχρι την καρδιά, τότε θα φύγει ο Σωκράτης". (Διακριτικός εδώ ο  Πλάτωνας δεν αναφέρει πως ο καλύτερος τρόπος για να αντιληφθεί ο δήμιος την επίδραση του δηλητηρίου ήτανε το στρίψιμο ή και η κλωτσιά στα αρχίδια) Ήδη είχε αρχίσει να παγώνει το σώμα του γύρω από το υπογάστριο. Κι εκείνος αποκαλύπτοντας το πρόσωπό του, - το είχε ήδη καλύψει μ’ ένα μαντήλι – είπε – το τελευταίο που βγήκε από το στόμα του: 

"καὶ ἐκκαλυψάμενος (ἐνεκεκάλυπτο γὰρ) εἶπεν, ὃ δὴ τελευταῖον ἐφθέγξατο  -Ὢ Κρίτων, ἔφη, τῷ Ἀσκληπιῶ  ὀφείλομεν ἀλεκτρυόνα · ἀλλὰ  ἀποδοτὲ καὶ μὴ ἀμελήσητε"
 
- Εντάξει, είπε ο Κρίτων. Μήπως θέλεις τίποτε άλλο;

Στην ερώτηση του Κρίτωνα δεν απάντησε πια. Μετά από λίγο όμως σάλεψε, κι ο δήμιος τον ξεσκέπασε. Εκείνος είχε στυλώσει το βλέμμα. Βλέποντας τον ο Κρίτων, του έκλεισε το στόμα και τα μάτια.

Έτσι κατέληξε, λοιπόν, ο σοφότερος όλων σύμφωνα με τον χρησμό του μαντείου των Δελφών, και δεν ξαναείδε φως…

Τώρα, την επόμενη του θανάτου του Σωκράτη νωρίς το πρωί ο ρήτορας Ισοκράτης, μαθητής και φίλος του, εμφανίστηκε στην αγορά ντυμένος κατάμαυρα και περίλυπος.

(Ψευδοπλούταρχος, "βίοι των δέκα ρητόρων" Ισοκράτης ΧII  (838f): Ἐλυπήθη δὲ καὶ οὐ μετρίως ἐπὶ τῷ Σωκράτους θανάτω καὶ μελανειμονῶν τὴ ὑστεραία προῆλθε.)

Κάπως έτσι έμαθαν το θάνατό του οι Αθηναίοι.

Κατά δε την μαρτυρία του Διογένη του Λαέρτιου, ΙΙ 43, οι Αθηναίοι, μόλις πληροφορήθηκαν ότι ο Σωκράτης κατέληξε, καθώς και μέσα σε ποιές φιλοσοφικές συζητήσεις ήπιε το κώνειο, εταράχθησαν σφόδρα. Αυθόρμητα  έκλεισαν τους πάγκους και τα καταστήματά τους στην αγορά. Και αμέσως έθεσαν σε κίνηση τους μηχανισμούς δίωξης εναντίον των κατηγόρων του. Ο Άνυτος κι ο Λάκωνας πρόλαβαν και την κοπάνησαν, ενώ τον Μέλητο τον εισήγαγαν σε δίκη και τον καταδίκασαν σε θάνατο.