Η φύση του ανθρώπου.

Εγώ είμαι ο τόπος σου- γράφει ο Σεφέρης- ίσως να μην είμαι κανείς, αλλά μπορώ να γίνω αυτό που θέλεις. (Επί σκηνής Δ στ. 17-20)

Ο άνθρωπος είναι ο τόπος του, το έδαφος, η Γή του.

Ο άνθρωπος είναι γηγενής, από το γη+γίγνομαι, γίγνομαι πάει να πει γεννώμαι με παράγωγα: το γένος-γενεά-γένεσις-γενετή-γενέθλιος... νεογνός-γόνος-γονή-γονεύς.

Από τη γη φύεται η φυή του, το φύλο του. Από το φύω, η φύσις του ανθρώπου και η φυλή. «οἵη περ φύλλων γενεή»- γράφει ο Όμηρος στο Ζ της Ιλιάδας- «τοίη δέ καί ἀνδρῶν...» στ 146 (..όπως των φύλλων η γενιά το ίδιο και των ανθρώπων. Τα φύλλα άλλα ο αγέρας τα σκορπάει κατά γης χάμου κι άλλα φύουν τ' αμάραντα δάση, το ίδιο και των ανθρώπων η γενιά, η μία φύει η άλλη πεθαίνει...)

Βλαστάρια ονομάζει τα παιδιά του. Άνθος την ομορφιά του. Άνθος την αιδώ και την αρετή, και τον ερωτά του ανθοστεφανωμένο τον νοιώθει. Ακόμα και την γαλήνη, την σιωπή, ολάνθιστη την ονομάζει. «Ως τα βάθη των φρενών, σαν μυγδαλιά ντυμένη μόνο μ΄άνθια... ολάνθιστη σιωπή», γράφει ο Σικελιανός.

Ο άνθρωπος μιλάει για ρίζες, για τις ρίζες του και για το ριζικό του, για τις ρίζες των λέξεών του που φυτρώνουν από το πηλόπλαστο σπέρμα του. Η φύση του φύεται από τη γη, από την χθόνα.

Είναι αυτόχθων- αυτός και χθων.

Χθων είναι η γη με παράγωγες τις χθόνιος, υποχθόνιος, (υπόγειος), επιχθόνιος (επί της γης, γήινος), χαμόθεν (εκ του εδάφους, από χάμω.

Ο άνθρωπος είναι ο τόπος του, τα ήθη του.

Ήθεα λέγονταν οι πεδιάδες, οι κοίτες των ποταμών, οι θάλασσες. Ο άνθρωπος είναι ο τόπος του, στη βόρεια Κύπρο, στη Συρία, στην Μοσούλη ακόμα στη δυτική όχθη στην Τσετσενία... είναι ερημιά, κατά πως λέει ο Αισχύλος στην αρχή του Δεσμώτη: «Χθονός μέν ἐς τηλουρόν ἥκομεν πέδον, Σκύθην ἐς οἷμον, ἄβατον εἰς ἐρημίαν».

«Στης γης τα μακρινά φθάσαμε πεδία/ σε Σκυθική χώρα σε απάνθρωπη ερημιά...»

Το παράδοξο της παντοδυναμίας και η εικασία των υποθετικών λόγων.

Για τους περισσότερους, η ύπαρξη του θεού είναι θέμα πίστης. Η πίστη, θα μπορούσε να πει κάποιος, είναι μια ιδιότητα του ανθρώπου πέρα και έξω από την ανθρώπινη λογική. Πίστη είναι η απόλυτη βεβαιότητα κάποιων για την αλήθεια ενός υποθετικού ισχυρισμού, ανεξάρτητα αν η βεβαιότητα αυτή είναι τεκμηριωμένη ή όχι. Στην περίπτωση που κάποια βεβαιότητα είναι τεκμηριωμένη τότε μιλάμε για γνώση και όχι για πίστη. Είναι προφανές λοιπόν, ότι η πίστη είναι άλλο πράγμα από αυτό που έχουμε συμφωνήσει να ονομάζουμε κοινή λογική, αν όμως δεχτούμε ότι ανήκει σε ένα άλλο σύστημα λογικής, τότε πρέπει να αποδεχτούμε ότι περιέχει και την αντίφαση, ως ένα πιθανό και επιτρεπτό ενδεχόμενο. Αν π.χ. δεχτούμε σαν δεδομένο ότι υπάρχει θεός, τότε πώς εξηγείτε το γεγονός ότι δεν τον αντιλαμβανόμαστε; Αυτό βεβαία είναι ένα επιχείρημα που εμπίπτει στη σφαίρα της λογικής. Στην πραγματικότητα όμως η πίστη στο θεό και κατ΄επέκταση στο υπερφυσικό βασίζεται σε μια ερμηνεία που ο άνθρωπος έδωσε, κάποια στιγμή στη διάρκεια της εξέλιξής του, και η οποία στη συνέχεια εξαπλώθηκε ιστορικά, σε σχέση με το σύνολο των πραγμάτων που δεν μπορούσε να καταλάβει. Η πίστη πρακτικά υπάγεται στο λογικό σύστημα, ως μία ατεκμηρίωτη και αναπόδεικτη εξήγηση, μιάς εκ φύσεως υπάρχουσας, πραγματικής υπόθεσης.

Η λογική διαδικασία.

Στη λογική μας τεκμηρίωση χρησιμοποιούμε βασικές παραδοχές (υποθέσεις) τις οποίες δεχόμαστε αξιωματικά σωστές και με τις οποίες εκφράζουμε λογικά συμπεράσματα (αποτελέσματα), χρησιμοποιώντας κάποιους επιτρεπτούς λογικούς συλλογισμούς. Όμως, θεωρώντας μια υπόθεση αδιάψευστη πέρα από κάθε λογική αμφιβολία, οικοδομούμε μία πραγματικότητα που αρκετές φορές μπορεί να ανήκει στη σφαίρα του παράλογου ή αδιέξοδος, χωρίς να μπορούμε να επανορθώσουμε αυτό το παράδοξο, όταν τα συμπεράσματα των παραδοχών μας αποδεικνύονται αντιφατικά.  

Η "θεϊκή" αφετηρία των υποθέσεων.

«Είμαι βέβαιος ότι κάποια στιγμή θα πεθάνω, αλλά

 έχω μια σύμφυτη τάση να το αμφισβητώ διαρκώς».

Στην παραπάνω πρόταση βλέπουμε μια στοιχειώδη ιδιότητα των υποθετικών, την εκ των πρότερων επιβεβαίωση τους. Οι  υποθέσεις αυτού του είδους έχουν μια σχεδόν θεϊκή προέλευση, αφού τις αποδεχόμαστε a priori ως αυθεντικές. Ακόμα κι αν στη συνέχεια έχουμε και κάποιες αμφιβολίες για την ορθότητά τους, τις αποδεχόμαστε κατ΄ελάχιστον ως μια "βαθύτερη υπόσταση" της συλλογιστικής. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Η λογική μας πηγάζει από τη βαθύτερη δόμηση και λειτουργία της σκέψης. Αρχικά "σκεφτόμαστε" κι ύστερα έχουμε συναίσθηση αυτού που σκεφτήκαμε, ανεξάρτητα αν το ερέθισμα είναι διαισθητικό ή εξωτερικό. Γι αυτό άλλωστε αποδίδουμε ακούσια μια "υπερβατική" σημασία στις σκέψεις, ως εκ τούτου και στις υποθέσεις μας, αφού μοιάζουν να έχουν σχηματισθεί πριν καλά- καλά να το αντιληφθούμε.

Η έννοια της αυτοαναφοράς σε έναν εκπληκτικό

πίνακα του Μάουριτς Κορνέλις Έσερ.

Η αυτοαναφορά και το παράδοξο των υποθετικών εκφράσεων.

«Αυτή δεν είναι μία πρόταση»

Το σύνολο της διανόησης και της αντίληψης μας, συνιστά ένα λογικό σύστημα. Ένα από τα (βασικό) γνωρίσματα ενός λογικού συστήματος είναι και η πληρότητα. Επομένως ένα σύστημα λογικής, κατά τον Χέγκελ, θεωρείται ένα κλειστό σύστημα. Είναι κλειστό με τη λογική της κλεισμένης στον εαυτό της και επάνω στον εαυτό της νόησης. Δεν έχει ένα εξωτερικό περιβάλλον στη διαμόρφωση της πραγματικότητας. Η λογική λειτουργεί πάντοτε εγωιστικά και γι αυτό της είναι πολύ δύσκολο να παραδεχτεί άλλες "λογικές απόψεις" πέρα και έξω από τις δικές της. Στην προηγούμενη φράση βλέπουμε την αδυναμία της λογικής να διακρίνει το υποκείμενο και να αναρωτηθεί, "ποια πρόταση; "

«Παρακαλώ, αγνοήστε αυτή την σημείωση».

Σύμφωνα με την Αριστοτέλεια λογική μια πρόταση που έχει νόημα μπορεί να είναι αληθής ή ψευδής (αρχή της δισθένειας ή αρχή του αποκλειόμενου μέσου) και δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική. Τι γίνεται όμως με την παραπάνω πρόταση; Είναι αληθής ή ψευδής; Η παραπάνω φράση είναι ένα από τα γνωστά παραδείγματα αυτοαναφορικών ισχυρισμών (self reference), δηλαδή ισχυρισμών που αναφέρονται στον εαυτό τους και που αναπότρεπτα οδηγούν σε παράδοξο. Παράδοξα θεωρούνται οι θέσεις που συνιστούν λογικές αντινομίες, προτάσεις δηλαδή που είναι ταυτόχρονα αληθείς και ψευδείς, ψευδείς όταν είναι αληθινές και αληθινές όταν είναι ψευδείς. Αυτό συμβαίνει και με την παραπάνω πρόταση. Το ίδιο συμβαίνει και με την πρόταση "Αυτή η δήλωση είναι ψευδής". Η δήλωση δεν μπορεί να είναι ψευδής και αλήθεια την ίδια στιγμή. Αν η δήλωση είναι αληθινή, τότε η δήλωση είναι ψευδής, καθιστώντας έτσι τη δήλωση αληθινή, αν όμως είναι αληθινή, τότε είναι ψευδής κ.ο.κ, φαύλος κύκλος.

Αυτή δεν είναι μία πίπα. René Magritte.

Η αρχή της λογικής συνέπειας.  

  

«Κάτι μπορεί να είναι μαύρο και

   άσπρο, αλλά όχι λάθος και σωστό»

Μια υποθετική πρόταση ισχύει, ασχέτως, από το αν είναι σωστή ή λάθος. Ως εκ τούτου δύο υποθέσεις μπορούν να είναι ή να οδηγούν σε αντίρροπα πορίσματα, τα οποία και θα πρέπει να ξεπεράσουμε, χωρίς να απαλείψουμε τα απαραίτητα υποθετικά. Μια υπόθεση μπορεί να έχει περισσότερες από μία συνεπαγωγές. Όπως βλέπουμε στην παραπάνω πρόταση κάτι δεν μπορεί να είναι συγχρόνως σωστό και λάθος, αλλά ακόμα κι αν είναι λάθος, αυτό καθ΄ εαυτό το γεγονός δεν απαγορεύει στην υπόθεση να υπάρχει.  

Η κυριαρχία των υποθετικών το παράδοξο της πέτρας.

«Μπορεί ο Θεός να φτιάξει μια πέτρα τόσο μεγάλη

και τόσο βαριά ώστε να μην μπορεί να τη σηκώσει;»

Πρόκειται για μια φιλοσοφική ιδέα και για το κλασσικό παράδειγμά της, γνωστή ως το "Παράδοξο της παντοδυναμίας" (Omnipotence paradox). Πρόκειται γιά πολύ παλιά ιστορία, ο Αβερρόης (1126-1198) ήταν ένας από τους πρώτους φιλοσόφους που ασχολήθηκε με το θέμα αυτό. Μπορούμε να επεκτείνουμε το πρόβλημα στις εξής υποθέσεις:

(1) Ο Θεός υπάρχει

(2) Ο Θεός είναι παντοδύναμος

(3) O Θεός μπορεί να φτιάξει μια πέτρα μεγάλη και πολύ βαριά για να μπορεί να τη σηκώσει.

Μπορούμε να κάνουμε τους παρακάτω λογικούς συλλογισμούς

Α. Αν η (3) είναι αλήθεια τότε, αν η (1) είναι αλήθεια, η (2) δεν είναι αλήθεια.

Β. Αν η (1) είναι αλήθεια, τότε η (2) είναι αλήθεια.

Κοιτάξτε πόσο σύντομα φτάσαμε σε αντίφαση. Η (2) είναι συγχρόνως αλήθεια και ψέματα. Αν τώρα αλλάξουμε την (3) να λέει: "O Θεός δεν μπορεί να φτιάξει μια πέτρα τόσο μεγάλη και πολύ βαριά να τη σηκώσει", τότε καταλήγουμε πάλι σε άτοπο.

Βλέπουμε ότι σύμφωνα με το συλλογισμό (Α) καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ο Θεός δεν είναι παντοδύναμος, αλλά ο άλλος (Β) μας λέει ότι θα πρέπει να είναι. Συνεπώς ο Θεός λογικά δεν υπάρχει.

 

Η σχετικότητα των λογικών συλλογισμών.

«Γιατί κάτι δεν μπορεί να είναι λάθος και αληθές;»

Στο προηγούμενο παράδειγμα συνειδητοποιήσαμε το πόσο ευάλωτη είναι η λογική. Είδαμε την δυναμική των υποθέσεων, τις οποίες αποδεχόμαστε όπως έχουν, ως αληθινά δεδομένα, και τις οποίες χειριζόμαστε ύστερα για να φτάσουμε σε κάποια συμπεράσματα. Μόνο που στο προηγούμενο παράδειγμα αποδείξαμε πως αν ο Θεός είναι παντοδύναμος, βάσει της Αριστοτέλειας λογικής, δεν μπορεί να υπάρχει. Η δύναμή του θα πρέπει να είναι σχετική. Κατά τον αυτό τρόπο οι υποθέσεις μας αυτές καθ΄εαυτές ισχύουν καθεμιά ξεχωριστά και υπάρχουν ανεξάρτητα από το παράδοξο τους, αφού και αν τις τροποποιήσουμε, καταλήγουμε πάλι σε αντίφαση και άτοπο. Αλλά και να τις ακυρώσουμε δεν μπορούμε, γιατί σε αυτό το ενδεχόμενο η συστημική λογική μας θα γίνει πιο φτωχή, τουτέστιν όχι μόνο χωρίς θεό, αλλά δίχως ένα πλήθος άλλων συναρπαστικών μας υποθέσεων.

Είναι δεδομένο ότι η λογική δεν είναι αρκετή, ούτε ικανή καθώς φαίνεται μέχρι τώρα για να κατανοήσουμε πλήρως το σύμπαν, αλλά είναι το μοναδικό εργαλείο κατανόησης που διαθέτουμε. 

Η επιστήμη έχει σαν εργαλείο τη λογική και μόνο. Όχι την πίστη.

Καλό είναι επίσης να θυμόμαστε πως και η δήλωση "δεν υπάρχει Θεός" δηλώνει μια καθαρή και αμετάκλητη θέση σε μια υπόθεση όχι λογικής, αλλά πίστης.

ΥΓ. (με ολίγον ασεβές χιούμορ…)

Η μόνη αντισταθμιστική απάντηση, για το παράδοξο της πέτρας, είναι ότι ο Θεός, έφτιαξε κάποια στιγμή αυτή την…  παράξενη πέτρα και…  δοκιμάζοντας να τη σηκώσει, έχασε την παντοδυναμία του. Έκτοτε… πήρε των ομματίων του και έριξε μαύρη πέτρα πίσω του και αυτοκαταστράφηκε (μπορεί; Παράδοξο ε!), τιμωρώντας μας με το να μην υπάρχει…

  

Αισχύνην σέβου, κύριε πρόεδρέ μας

Τι εορτάζουμε σήμερα, 24 Ιουλίου; Πιο σωστά, τί εορτάζει υποκριτικά σήμερα το βράδυ στο προεδρικό μέγαρο η καθεστηκυία τάξη της χώρας; Γιατί θα βάλει το βράδυ ο πρόεδρος Πάκης το καινούριο του γκρί αρζάν κουστούμι με τον μεταξωτό μπλε - να μην ξεχνιόμαστε κιόλας - λαιμοδέτη και θα υποδέχεται τους καλεσμένους του στους κήπους του προεδρικού Μεγάρου;

Γιατί θα φορέσει το βραδινό κομψό σακάκι του ο κύριος Τσίπρας με το ακριβό ανοιχτό πουκάμισο, άνευ λαιμοδέτου παρακαλώ- όλα κι όλα η "αμφίεση" της επανάστασης είναι- μάλλον ότι απέμεινε από την επανάσταση - και θα αγάλλεται συγχαίροντας εαυτόν και αλλήλους;

Για τη ζοφερή κατάσταση της χώρας, για την παταγώδη αποτυχία μιας εποχής, για το θλιβερό κατάντημα της γενιάς μας, για την διχοτόμηση της Κύπρου τόσα χρόνια τώρα, για την εξαπάτηση της δημοκρατίας, για τις σωρευμένες απάτες, τα ψευδεπίγραφα συνθήματα, το μόλυσμα ενός ολόκληρου λαού, για την απογοήτευση του Πολυτεχνείου, για την κίβδηλη μεταπολίτευση, για την παράδοση άνευ όρων εκ των έσω της χώρας και την μετατροπή της σε προτεκτοράτο; - Τί στο διάολο γιορτάζουν σήμερα το βράδυ, λίαν συγκεκινημένες, οι πολιτειακές αρχές;

Για τους σκεπτόμενους, κι όχι μόνο, σήμερα επιβάλλεται να είναι ημέρα σιωπής, ημέρα μετάνοιας, ημέρα συντριβής και εθνικής περίσκεψης και περισυλλογής. Ημέρα πένθους, ημέρα λύπης αφού, δεν δικαιούμαστε- δεν επιτρέπεται να είναι ημέρα αγανάκτησης και οργής. Αφού η πλειοψηφία των πολιτών, τουλάχιστον στα πρώτα χρόνια, είδε με ικανοποίηση, το λιγότερο που μπορούμε να πούμε, τους άξεστους συνταγματάρχες. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια για τον "ανυπόταχτο" λαό. Άλλωστε, πάντα και παντού- είναι γνωστό πλέον οι λίγοι είναι αυτοί που κάνουν τη διαφορά.

Κι ύστερα έρχονται οι επαγγελματίες αριστεροί, οι μάστορες του λαϊκισμού και καταθέτουν στεφάνια.

Δεν γαμιόμαστε λέω εγώ…

Εγώ λοιπόν σήμερα δεν συμμετέχω, δεν δέχομαι επισκέψεις ούτε γιορτάζω την "επέτειο" της αποκατάστασης της δημοκρατίας, ούτε τα πανηγύρια της μεταπολίτευσης ούτε τίποτα…

Αναρωτιέμαι πάντως όλοι αυτοί που θα μαζευτούν το βράδυ στο προεδρικό μέγαρο και οι υπόλοιποι απ έξω τί γιορτάζουν;

Δεν γιορτάζω λοιπόν αλλά θρηνώ την οδυνηρή ματαίωση -την ακύρωση της γενιάς μου- της γενιάς του Πολυτεχνείου αλλά και την θλιβερή αποτυχία μας να διαμορφώσουμε ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά μας, την επόμενη γενιά. 

ΥΓ. Δυστυχώς από τους ξετσίπωτους επαγγελματίες της ΝΔ-ΠΑΣΟΚ πέσαμε στους νερόβραστους ερασιτέχνες του ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Γαμώ τη άποψή μου γαμώ!   

Μια μικρή μελλοντική ιστορία

Τι πρόκειται  γίνει από σήμερα ;

Μια χούφτα ανθρώπων παρακολουθούμενη από ένα μεγάλο πλήθος οργισμένο, φοβισμένο αλλά και ανήσυχο, θα επιχειρήσει ενσυνείδητα να "προκάνει" την ιστορία, και να συμβαδίσει μαζί της αντί να την παρακολουθεί ασθμαίνοντας. Το τόλμημα δεν είναι εύκολο κυρίως γιατί αφυπνίζει έναν ολόκληρο κόσμο από μια πανιλήθεια όσο και σχιζοφρενική  αλλά όχι ανεξήγητη αδράνεια και αποτελμάτωση, από έναν Φαταλισμό συστημικά καλλιεργημένο τα τελευταία χρόνια από εκείνη την μεγαλοαστική  ελίτ – πλουτοκρατία μιντιοκρατία κτλ-  που σκέπαζε- σαν τη γάτα τα σκατά της- την ασύστολη ανεπάρκεια της αλλά και τον ασυγκράτητο φαταουλισμό της πίσω από εξυπνάδες τύπου «μαζί τα φάγαμε» (εμείς σας εκμαυλίσαμε αλλά και εσείς δεχτήκατε να εκμαυλιστείτε άρα είστε συνένοχοι ), «η λιτότητα είναι μονόδρομος», κι άλλες τέτοιες παπαριές απλουστευτικές και μανιχαϊστικές. Απέναντι μάλιστα σε μια κατάσταση πολύ δύσκολη που ζητούσε πολυμερείς δράσεις και ερμηνείες. Ερμηνείες! Κυρίως αυτό δεν επιχείρησε το παλιό καθεστώς. Ακολούθησε με την νοοτροπία του «μάλιστα κύριε» τις εισαγόμενες οδηγίες που προωθούσαν άλλοι. Κοντολογίς έβλεπαν τον κόσμο μέσα από παραμορφωτικά γυαλιά. Ας σημειώσουμε εδώ πως στην Ελλάδα, χώρα ημιμαθών και αγραμμάτων, όσοι έχουν διαβάσει επαρκώς ένα σημαντικό κλασικό βιβλίο μοιάζουν για τους περισσότερους σχεδόν προφήτες.

Τι θα συμβεί λοιπόν αρχής γενομένης από σήμερα; Τι θα κοστίσει  στον τόπο η μετάθεση από την εξουσία στην αντιπολίτευση του κωμικού διδύμου Σαμαρά και του παχύδερμου, και του συστήματος που αυτοί επί χρόνια εκπροσωπούσαν;

Τι θα χάσουμε αν χάσουμε κάτι Χαρδούβελους και κάτι Λομβέρδους, τον Βορίδη και τον Άδωνις; Αν δηλαδή αποχωριστούμε από αυτό το ακραίο μόρφωμα που παριστάνει και προβάλλει τον δήθεν πατριωτισμό του ενώ το μόνο που διαθέτει είναι η τρέλα του μεγαλείου –ιδίως ο χοντρούλης- και παθολογική εξάρτηση  με τη συντήρηση, και τον παλαιοκομματισμό. Τι κακό θα προκαλέσει στη χώρα μας η εμφάνιση νέων προσώπων και ιδεών και το ήθος μιας σύγχρονης όσο και πολυσυλλεκτικής Αριστεράς που θέλει να οδηγήσει τη χώρα στην πρόοδο και την ανάπτυξη, στην ισονομία και στην δικαιοσύνη προς όλους και προς όλα; Ένας ολάκερος μηχανισμός, μέσα κι έξω επί πεντέμισι χρόνια παραπλανούσε μια κοινωνία συνυπεύθυνη μεν για πολλά, αλλά όχι στ’ αλήθεια ένοχη για τα όσα φοβερά και τρομερά της καταλόγιζαν, και βέβαια δεν ασπάζομαι την άποψη πως ο δρόμος για τον παράδεισο περνάει αναγκαστικά από την κόλαση χωρίς καν purgatorio. Μια μιντιακή καταιγίδα παρέσυρε όποια μετριοπαθή φωνή όπου ακουγόταν εδώ κι εκεί στον πλανήτη. Οι Έλληνες έπρεπε να υποστούν παραδειγματική τιμωρία προς γνώση και συμμόρφωση όλων των υπολοίπων. Πάνω σε τέτοια δογματικού τύπου επιχειρήματα οικοδομήθηκε ο Γολγοθάς μας. Απ’ την άλλη ο Σαμαράς και οι υπόλοιποι όψιμοι σωτήρες υποκρίνονταν ότι προωθούν μεταρρυθμίσεις, ότι εξυγίαιναν έναν άρρωστο κρατικό μηχανισμό μόνο και μόνο για να παραπλανούν τους κουτόφραγκους και να δέχονται τη δήθεν ελεημοσύνη των εταίρων μας. Η Ελλάδα και η ’’αλληλεγγύη των εταίρων’’. Το πλήρες αδιέξοδο. Ώσπου το μπαλόνι ξεχείλισε κι έσκασε. 

Η κρίση στην Ελλάδα με το έλλειμμα των 300 περίπου δις «στενοχωρεί» την Ευρωζώνη με το έλλειμμα των 7μιση τρις !  

Γελοιότητες... Η επικράτηση της Αριστεράς στην Ελλάδα ήχησε εκκωφαντικά  σ’ όλη την Ευρώπη και το κονκλάβιο της Ε.Ε ταρακουνήθηκε. Τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολα, ποτέ δεν ήταν άλλωστε, τώρα όμως υπάρχει ελπίδα. Γιατί είναι άλλο πράγμα να έχεις συμμετοχή στη διαμόρφωση της ιστορίας κι άλλο να περιμένεις δισταχτικός και αμήχανος τα συμπέρασματά της.    

Την Κυριακή ψηφίζουμε…

   

Επιτέλους ήρθε η ώρα της κρίσης. Τι ψηφίζουμε; Ως συνεπείς και λογικά όντα ψηφίζουμε αριστερά χωρίς πάντως να πιστεύουμε σε μαγικές ιδιότητες της αριστεράς.

Τουτέστιν πως ότι δηλώνει αριστερό είναι και το σωστό.

Απλώς μετά από τις νεοφιλελεύθερες λαίλαπες και τόση κρατική αναλγησία, νομίζω πως ιστορικά ήγγικεν και η ώρα της Αριστεράς.

Αλλά σύντροφοι να σας θυμίσω τη ρήση (νομίζω) της Έμμα Γκόλντμαν. ''Εάν με τις  εκλογές άλλαζαν τα πράγματα, τότε η άρχουσα τάξη θα τις χαρακτήριζε παράνομες''. Εύχομαι τα καλύτερα... ακόμα και στους αποκοιμισμένους στον καναπέ τους απέναντι από την Πρετεντέρεια τηλεόραση…

Μέρες πού ναι να μη ξεχνάμε και την μισαλλοδοξία.

μισαλλόδοξος, -η, -ο  = αυτός που μισεί όσους πιστεύουν σεδιαφορετικές από αυτόν (πολιτικές, ηθικές κ.λπ.) ιδέες.   [ΕΤΥΜ. < μισ- (< μισώ) + αλλόδοξος].

Το ισχυρότερο προπύργιο της εξουσίας είναι ομοιομορφία, και η ελάχιστη παρέκκλιση από αυτή είναι το μέγιστο έγκλημα.

Σημείωση: Υπάρχει κάτι, σαν ένα μεταφυσικό λάθος, μια λογική χασμωδία: Επειδή ιδεολογικά η αριστερά ταυτίζεται με την ηθική την εντιμότητα και την πάλη για έναν καλύτερο και πιο δίκαιο κόσμο και επειδή τέτοια μηνύματα ανέκαθεν σαγήνευαν τους ποιητές και τους αιθεροβάμονες, διαδίδεται σκόπιμα η συνάφεια της ηθικής γενικά με όλα τα αποβράσματα της αριστεράς, τουτέστιν όλους τους εξ επαγγέλματος αριστερούς. Όπερ άδικον... Κοντολογίς  θέλω  να πω πως δεν φτάνει να δηλώνεις “αριστερός”, να ξεφωνίζεις αλλόφρων ή να χρησιμοποιείς το “αριστερόμετρο” σε όποιον ασκεί κριτική στα τρέχοντα πολιτικά γεγονότα ή στα πρόσωπα και τις πολιτικές τους. Αριστερός υποδηλώνει κυρίως ικανότητα σκέψης, ανάλυσης και παραδείγματα. Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω…

Τα παραπάνω επειδή κάποιοι εκεί στον ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ, ως ερασιτέχνες αριστεροί, πηγαίνουν από γκάφα σε γκάφα και γίνονται έτσι πανεύκολα στόχοι του συστήματος. Βλέπετε, παίρνουν τον εαυτό τους πολύ στα σοβαρά. Το ξέρετε το θεατρικό του Ροζέ Βιτράκ, "Τα παιδιά στην εξουσία"; Παίζεται αυτό τον καιρό με μεγάλη δυστυχώς επιτυχία στα κεντρικά του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ, στα οποία κάποιοι ακροβατούν ανάμεσα στο μεγαλείο και τον πανικό.

Παιδιά, ξεκαβαλήστε από το καλάμι, πριν είναι πολύ αργά. Επειδή κι ο Δούρειος Ίππος ένα άλογο ήταν…

Παλιόκαιρος, βροχές κρύο χιόνια. Ολοφάνερο ούτε  ο Θεός δεν συμπαθεί τις εκλογές. Διασαλεύουν, βλέπετε, την θεϊκή τάξη των πραγμάτων.

Ο θεός Σόϊμπλε και οι Άγιες Αγορές.

Κι ο αντίθεος, ο Σαμαράς λύσσαξε να σκίσει τα μνημόνια νωρίτερα και απ' τον Λαφαζάνη.

Αυτές τις αμαρτίες πληρώνουμε τώρα. Και δεν ζει και ο μακαριστός Χριστόδουλος.

Δε ξέρω αν η τωρινή σύνθεση της βουλής είναι η χειρότερη της εικοσαετίας, ξέρω όμως σίγουρα ότι είναι η γελιο-δέστερη. Υπολογίστε: Και Χαϊκάλης και Άδωνις και Κασιδιάρης και Μιχελογιαννάκος και Ντινόπουλος και Μελάς και ο «Μάικλ» Ταμήλος.

Προσωπικά ανησυχώ επειδή οι στιγμές που διάγουμε είναι εξαιρετικά κρίσιμες για την πατρίδα, και τηρεί σιγή ιχθύος ο Ψαριανός. αυτός ο πολιτικός ογκόλιθος.

 Άλλη μεγάλη αγωνία μου: Τι θέση να έχει πάρει άραγε και εκείνος ο γίγας ο Μπίστης; Με ζώvουv τα φίδια.

Τα διεθνή χρηματοοικονομικά συμφέροντα δεν δίστασαν να ξαναρίξουν στο γκρεμό μια χώρα σαν την Αργεντινή για ένα μικρό ποσό, μόλις δέκα δις δολάρια. Τα ίδια έκαναν τελευταία και με τη Ρωσία αλλά και με τη Βενεζουέλα κ.α  καθώς έριξαν τεχνηέντως την τιμή του πετρελαίου   κάτω από 50 δολάρια το βαρέλι. Είμαστε ήδη χρεοκοπημένοι και  δεν νομίζω ότι μπορούμε να αντέξουμε μια ακόμα χρεοκοπία. Το χρέος δεν είναι διαχειρίσιμο, αποτελεί βρόγχο για όλο τον κόσμο. Επίσης η κρίση δεν είναι εγχώριο προϊόν αλλά ενδημεί σε όλη την Ευρώπη σαν βραδυφλεγής βόμβα. Όλα τα άλλα έπονται..

Και θυμηθείτε η "εκδίκηση" των αγορών δεν έχει τίποτε το προσωπικό. Είναι απλώς δουλειές!

Αναστάτωση

Αναστάτωση επικρατεί στις τάξεις των εκατοντάδων χιλιάδων ανέργων και αστέγων οι οποίοι ανήσυχοι από το ενδεχόμενο να μην εκλεγεί πρόεδρος της δημοκρατίας και να δημιουργηθεί πιστωτικό γεγονός, αποφάσισαν να διακηρύξουν την αγωνία τους συμπαριστάμενοι και καλώντας τους βουλευτές να αναλάβουν τις ευθύνες τους!

Δεν είμαι σε θέσει να γνωρίζω αν τελικά οι εκκλήσεις των εκατομμυρίων ανέργων και αστέγων θα εισακουστούν από τους βουλευτές, ωστόσο διακατέχομαι από συγκρατημένη αισιοδοξία διαβάζοντας κάποιες τελευταίες δηλώσεις ορισμένων ανεξαρτήτων εθνοπατέρων.

Περί παπουτσιών

Γνωστή η ιστορία.

Κάποτε ένας πανίσχυρος αλλά βλάκας βασιλιάς παραπονιόταν ότι το άγριο έδαφος που υπήρχε σχεδόν σε όλο του το βασίλειο, πλήγωνε τα πόδια του όταν περπατούσε. Διέταξε λοιπόν, μετά από αρκετή σκέψη, να καλυφθεί όλο το έδαφος στο βασίλειό του με δέρμα αγελάδας έτσι ώστε όταν περπατούσε να μην πληγιάζουν τα πόδια του.

Ο σαλεμένος της αυλής όμως όταν το άκουσε, είπε πως η ιδέα του βασιλιά ήταν για γέλια.

Ο βασιλιάς τα πήρε στο κρανίο και είπε στον τρελό : «Δείξε μου εσύ έναν καλύτερο τρόπο ειδεμή  θα σου κόψω το κεφάλι!».

Ο σαλεμένος είπε : «Πες να σου κόψουν μικρά κομματάκια  δέρματος για να καλύψεις απλώς τα πέλματα των ποδιών σου».

Κι έτσι φτιάχτηκαν τα πρώτα παπούτσια.

Η ιστορία θέλει να μας πει πολλά και διάφορα ωφέλιμα πράγματα.
Ωστόσο, αποφεύγει να μπει στο ακανθώδες θέμα που αφορά το ότι μαζί με τα παπούτσια προέκυψαν και τα νούμερα.

Στα παπούτσια μας εννοείται.

Ωστόσο, θετικό -και  φαινομενικά άσχετο, βέβαια- είναι το ότι υπάρχουν και κόκκινα  παπούτσια.