Η δίκη του Σωκράτη

Συνέχεια, το πρώτο μέρος εδώ.

                             Jacques-Louis David (1787) Ὁ θάνατος του Σωκράτη

Μετά την κατάθεση του Μέλητου και των μαρτύρων του τα παίρνει στο κρανίο ο γέρος και βγαίνει. Και τους τα λέει χύμα και τσουβαλάτα. Καταρρίπτει μία προς μία τις κατηγορίες, τους χώνει και μία διδαχή περί την ηθικήν και την τιμιότητα και τους στέλνει άπατους. Σαν να το έκανε επίτηδες ο κωλόγερος. Εξοργίζονται οι πιο πολλοί απ’ τους ηλιαστές και τον τρελαίνουνε στους διάτρητους, που σήμαινε καταδίκη. Από τους 501 δικαστές ψήφισαν οι 280 πως ήταν ένοχος και 221 πως ήταν αθώος. Η πρόταση, όμως, των κατηγόρων του ήταν θάνατος. Σύμφωνα με το δικονομικό σύστημα της αθηναϊκής πολιτείας, αν ο κατηγορούμενος κρινόταν ένοχος, τότε είχε δικαίωμα αντιπρότασης για την ποινή. Ξανασηκώνεται ο προγάστορας και τους κάνει Μήδους από το κακό τους. Αφού τους κορόιδεψε ότι παρά λίγο να γλυτώσει την καταδίκη αφού, τους είπε, τόσο μικρή διαφορά δεν την περίμενε, αντί να προτείνει μία ποινή ήπια - οι δικαστές τότε έπρεπε να διαλέξουν μία από τις δύο προτάσεις (του κατήγορου η του κατηγορούμενου, ενδιάμεση επιλογή δεν είχαν) τους προκαλεί λέγοντάς τους ότι το σωστό θα ήταν το δικαστήριο να ψηφίσει την ισόβια τιμητική σίτισή του στο πρυτανείο για την προσφορά του στην κοινωνία. Αλλά για να μην σας προσβάλω τους λέει «προτείνω να σας δώσω όσα έχω, δηλαδή μίαν μνα!». Παραδόξως πως, οι χιουμορίστες Αθηναίοι δεν εκτίμησαν το χιούμορ του και τον αποδοκίμασαν. Ο Πλάτωνας στην απολογία του μας λέει ότι εναλλακτικά μετά από πιέσεις των μαθητών του αντιπρότεινε ένα πρόστιμο 30 μνων με εγγυητές τον Κρίτωνα, και τον Κριτόβουλο.

Από τον Ξενοφώντα, (Ξεν, Απολογία Σωκράτους, 23) μαθαίνουμε ότι δεν δέχτηκε να προτείνει χρηματική ποινή, επειδή κάτι τέτοιο προϋπέθετε αποδοχή της ενοχής του, κάτι που εκείνος δεν παραδεχόταν. Και ακριβώς επειδή δεν παραδέχθηκε την απόφαση των δικαστών του, η τελική αντιπρότασή του για χρηματική ποινή δεν ήταν δεσμευτική για το δικαστήριο.

Ήτανε στραβό το κλίμα το ‘φαγε και ο γάιδαρος και του τη φέρανε κατακέφαλα στην δεύτερη ψηφοφορία οι δικαστές με περισσότερες ψήφους αυτή τη φορά. Θάνατος 360 - πρόστιμο 141. Και τον φουκαρά τον γέροντα τον παρέδωσαν στους Ένδεκα.

Στο διάστημα που μεσολάβησε, έως ότου ο άρχοντας βασιλεύς, ως πρόεδρος του δικαστηρίου, μαζί με το γραμματέα, να καταγράψουνε την διαταγή της καταδικαστικής απόφασης ο Σωκράτης απευθύνεται για τελευταία φορά, στους δικαστές του.  Όμως μόνο τότε (για πρώτη φορά) τους προσεφώνησε ως άνδρες δικαστές. Μέχρι τότε σταθερά απευθυνόταν στους δικαστές της Ηλιαίας  προσφωνώντας τους άνδρες Αθηναίοι τονίζοντας δηλαδή  αποκλειστικά την πολιτική διάσταση της δίκης του, και τους είπε τα παρακάτω μνημειώδη λόγια όπως μας τα μεταφέρει ο Πλάτωνας στη απολογία του:

"πλείους ἔσονται ὑμᾶς οἱ ἐλέγχοντες, οὖς νῦν ἐγὼ κατεῖχον, ὑμεῖς δὲ οὐκ ἠσθάνεσθε· καὶ χαλεπώτεροι ἔσονται ὄσω νεώτεροι εἰσιν, καὶ ὑμεῖς μᾶλλον ἀγανακτήσετε. εἰ γὰρ οἴεσθε ἀποκτείνοντες ἀνθρώπους ἐπισχήσειν τοῦ ὀνειδίζειν τινὰ ὑμὶν ὅτι οὐκ ὀρθῶς ζῆτε, οὐ καλῶς διανοεῖσθε". Πλάτων, Απολογία, [39d]

Όπερ δηλαδή: από 'δω και πέρα θα είναι πολύ περισσότεροι εκείνοι που θα σας ελέγχουνε και θα σας γίνονται ενοχλητικότεροι και από εμένα. Γιατί σίγουρα θα είναι λάθος να νομίζετε πως, σκοτώνοντας έναν, θα σταματήσετε  όλους τους άλλους να σας κατηγορούνε για τις ανοησίες  και τις παρανομίες σας.

Στην ψειρού, λοιπόν, για καμιά τριανταριά μέρες, γιατί γιορτάζανε τα Δήλια τότε οι Αθηναίοι και έλειπε στη Δήλο η «Πάραλος» και δεν θέλανε να βάψουνε τα χέρια τους με αίματα, άγιες μέρες. Πέσανε από δίπλα οι μαθητές του να τον παρηγορήσουνε. Παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του. Εκείνη η λούγκρα ο Πλάτωνας, (ως γνωστόν επρόκειτο περί μεγάλης κουφάλας) επειδή το κλίμα ήτανε κομματάκι βαρύ για τους Σωκρατικούς, την είχε κοπανήσει και κάπου κρυβότανε. Βέβαια, αποκατέστησε την μνήμη του δασκάλου του αργότερα με τα γραπτά του, αλλά δεν απαλλάσσεται διά το τοιούτον, ο χέστης.

Το βιολί του, όμως, και στην ψειρού ο γέρων. Σκάρωσε και μίαν μηχανή απόδρασης ο μαθητής του, ο πάμπλουτος ο Κρίτωνας. Δωροδόκησε τους ένδεκα να κάνουνε το κορόιδο, όταν ο Σωκράτης θα την έκανε πάνω σε ένα άσπρο άλογο. Δεν είχαν ανακαλυφθεί και τα ελικόπτερα τότε. Προσπάθησε να πείσει τον Σωκράτη να δραπετεύσει με το επιχείρημα ότι ο θάνατος του θα ήταν άδικος αλλά  και τι θα πει ο κόσμος, ότι οι μαθητές του κι οι φίλοι του δε φρόντισαν για τη σωτηρία του δασκάλου τους και τον παράτησαν στην τύχη του. Τού το ξεκαθάρισε  ο παππούλης ότι δεν ήτανε και το πρέπον σύμφωνα με τις απόψεις του και τον μέχρι τώρα βίο του, κι έτσι έφτασε η ώρα του κώνειου.  

                                                 Κώνειο το στικτό (Conium)

Κώνειον το στικτόν, (δείτε εδώ) σατανικό φυτό αυτό το κώνειο. Ξεφύτρωνε μέχρι και στις αυλές των σπιτιών. Κάτι σαν το σημερινό χασίσι. Με τη διαφορά πως, αν έκανες την αποκοτιά και το ματσούλαγες, δεν έκανες κεφάλι, αλλά θα σε κλαίγανε αι ρέγκαι και αι σαρδέλαι ομού, και θα άρχιζες να παζαρεύεις με τον χάροντα τα περατίκια στον Αχέροντα. Το καλό ήταν πως βρώμαγε σαν ποντικοκούραδο κι έτσι κανείς δεν δοκίμαζε τα ζουμί του. Έχει και μία ουσία μέσα αυτή η φούντα, το αλκαλοειδές κωνείνη. Οφείλει την ονομασία του στο ρήμα "κωνάω", που σημαίνει "περιστρέφω". Το καλύτερο πράμα έβγαινε στα Μέγαρα. Προκαλούσε ανώδυνο και γρήγορο θάνατο. Οι πανάρχαιοι, που σε τέτοια πράγματα ήτανε μανούλες, είχανε βρει και την θανατηφόρα δόση, 4,5 γραμ. ακριβώς. Υπήρχε και η πιθανότητα, βέβαια, να του έπεφτε του φαρμακοφτιάχτη κάνας Μιθριδάτης και να χρειαζότανε δεύτερη και τρίτη δόση, την οποία υποχρεωνότανε να τρέξει να τη βρει στους αγρούς (στοκ δεν κρατάγανε). Κι επειδή ήτανε τεμπελχανάδες του κερατά οι δήμιοι απαγορεύανε στον καταδικασμένο να κινείται, αφού το έπινε, για να μην «κάψει» γρήγορα το φαρμάκι και πάει στράφι η δόση και τρέχουνε. Οι πιο μάγκες ζητούσανε και φακελάκι για να τρέξουνε και να βρουν και να ετοιμάσουν παραπανίσια δόση. Με κώνειο καθαρίσανε επίσης και τον μέγιστο Φωκίωνα οι κουφάλες οι Αθηναίοι (318 π.κ.Χ) και επειδή ο ξευτίλας ο δήμιος αρνιόταν να παρασκευάσει την δόση του Φωκίωνος "εἰ μὴ λάβοι δώδεκα δραχμάς", ο Μέγας Φωκίωνας παρακάλεσε κάποιους  φίλους του να δώσουν τα χρήματα γιατί ο ίδιος δεν είχε. Και τότε ελέχθη από κάποιους ότι «οι κουφάλες οι Αθηναίοι ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς  δεν επιτρέπουν». (Πλούταρχος Φωκίων 36.6) .

Ο Πλάτων στο έργο του Φαίδων (117e- 118a) μας δίνει την εικόνα της δηλητηριάσεως και το τέλος του Σωκράτη. Λέει λοιπόν ο Πλάτωνας:

"Αυτός, επειδή, όπως είπε, βαρύνανε τα πόδια του, ξάπλωσε ανάσκελα Έτσι του συνέστησε ο δήμιος. Παράλληλα τον άγγιζε και εξέταζε κάθε λίγο τις πατούσες και τα πόδια του. Έπειτα, αφού τον πίεσε δυνατά στα πέλματα, τον ρώτησε αν το αισθανόταν. Αυτός δεν απάντησε. Στη συνέχεια τις κνήμες κι ανεβαίνοντας προς τα πάνω μας έκανε να καταλάβουμε ότι πάγωνε κι ότι η ακαμψία είχε αρχίσει. Μετά αφού ο δήμιος επέστρεψε τον πίεσε δυνατά στις κνήμες κι είπε ότι όταν φτάσει μέχρι την καρδιά, τότε θα φύγει ο Σωκράτης". (Διακριτικός εδώ ο  Πλάτωνας δεν αναφέρει πως ο καλύτερος τρόπος για να αντιληφθεί ο δήμιος την επίδραση του δηλητηρίου ήτανε το στρίψιμο ή και η κλωτσιά στα αρχίδια) Ήδη είχε αρχίσει να παγώνει το σώμα του γύρω από το υπογάστριο. Κι εκείνος αποκαλύπτοντας το πρόσωπό του, - το είχε ήδη καλύψει μ’ ένα μαντήλι – είπε – το τελευταίο που βγήκε από το στόμα του: 

"καὶ ἐκκαλυψάμενος (ἐνεκεκάλυπτο γὰρ) εἶπεν, ὃ δὴ τελευταῖον ἐφθέγξατο  -Ὢ Κρίτων, ἔφη, τῷ Ἀσκληπιῶ  ὀφείλομεν ἀλεκτρυόνα · ἀλλὰ  ἀποδοτὲ καὶ μὴ ἀμελήσητε"
 
- Εντάξει, είπε ο Κρίτων. Μήπως θέλεις τίποτε άλλο;

Στην ερώτηση του Κρίτωνα δεν απάντησε πια. Μετά από λίγο όμως σάλεψε, κι ο δήμιος τον ξεσκέπασε. Εκείνος είχε στυλώσει το βλέμμα. Βλέποντας τον ο Κρίτων, του έκλεισε το στόμα και τα μάτια.

Έτσι κατέληξε, λοιπόν, ο σοφότερος όλων σύμφωνα με τον χρησμό του μαντείου των Δελφών, και δεν ξαναείδε φως…

Τώρα, την επόμενη του θανάτου του Σωκράτη νωρίς το πρωί ο ρήτορας Ισοκράτης, μαθητής και φίλος του, εμφανίστηκε στην αγορά ντυμένος κατάμαυρα και περίλυπος.

(Ψευδοπλούταρχος, "βίοι των δέκα ρητόρων" Ισοκράτης ΧII  (838f): Ἐλυπήθη δὲ καὶ οὐ μετρίως ἐπὶ τῷ Σωκράτους θανάτω καὶ μελανειμονῶν τὴ ὑστεραία προῆλθε.)

Κάπως έτσι έμαθαν το θάνατό του οι Αθηναίοι.

Κατά δε την μαρτυρία του Διογένη του Λαέρτιου, ΙΙ 43, οι Αθηναίοι, μόλις πληροφορήθηκαν ότι ο Σωκράτης κατέληξε, καθώς και μέσα σε ποιές φιλοσοφικές συζητήσεις ήπιε το κώνειο, εταράχθησαν σφόδρα. Αυθόρμητα  έκλεισαν τους πάγκους και τα καταστήματά τους στην αγορά. Και αμέσως έθεσαν σε κίνηση τους μηχανισμούς δίωξης εναντίον των κατηγόρων του. Ο Άνυτος κι ο Λάκωνας πρόλαβαν και την κοπάνησαν, ενώ τον Μέλητο τον εισήγαγαν σε δίκη και τον καταδίκασαν σε θάνατο.

 

 

                          

Όχι, ἐπεὶ οὐ σέο κύντερον ἄλλο* …κύριε Τσίπρα

Για την οικονομία της συζήτησης, ας αποδεχτούμε ορισμένες βασικές παραδοχές.

Η ελληνική ιστορία «βρίθει» από περιπτώσεις «εθνοσωτήρων» που αποδείχτηκαν ακατάλληλοι αλλά και επικίνδυνοι ή ακόμα και επιβλαβείς για τον τόπο. Θα χρειαστεί να ψάξει κανείς πολύ πίσω στο παρελθόν για να βρει το σημείο «μηδέν» από όπου ξεκίνησε να ξεδιπλώνεται η μακροσκελής λίστα τέτοιων ανθρώπων που αναρριχήθηκαν στην εξουσία. Αν δε, προσπαθήσει κάποιος να κάνει μια στοιχειώδη ιεράρχηση των ατόμων αυτών, θα διαπιστώσει πως το πλήθος είναι τέτοιο και ο συναγωνισμός τόσο έντονος, που οι αμφισβητήσεις δεν θα έχουν τελειωμό. 

Επίσης, τούτο το κείμενο γράφεται από κάποιον που πίστεψε και ψήφησε (την πρώτη φορά) την υπάρχουσα κυβέρνηση όπως μαρτυρούν και τα παρακάτω δημοσιεύματα στο ιστολόγιό μου πριν αλλά και μετά τις εκλογές.  Κλικ εδώ και εδώ.

Εφόσον προσπεράσουμε αυτού του είδους τις εμμονές, ας ξεκινήσουμε με το «Δεν μας χέζεις κύριε Τσίπρα»,  αν και θα έπρεπε να μπει στη θέση που ίσως του αξίζει ως τίτλος. Δηλονότι, όπως και να το κάνουμε, είναι κομματάκι χυδαία η αναφορά του αρχαίου ρήματος χέζω, εκ του οποίου επίσης παράγονται και ο χυδαίος αλλά και η χυδαιότητα.

Βέβαια η χυδαιότητα δεν εμφανίζεται μόνον στον έναρθρο ή το γραπτό λόγο. Εξάλλου, αυτή είναι και η πλέον ακίνδυνη μορφή της. Ενοχλεί τους οφθαλμούς ή ακόμα και τα αυτιά σου και… τέρμα. Δεν έχει άλλο. Εντελώς διαφορετικά όμως είναι, όταν τη ζεις, όταν την αισθάνεσαι καθημερινά, τότε δεν μπορείς απλά να την προσπεράσεις. Αν, επιπλέον, αφορά τις πράξεις, την αμέλεια ή τα καμώματα κάποιων που ασκούν εξουσία, και επηρεάζουν άμεσα το παρόν αλλά και το μέλλον σου, είναι πρακτικά αδύνατον να μην σκουντουφλάς σε κάθε σου βήμα πάνω της. 

Και αυτό διότι χυδαιότητα και εξαπάτηση είναι το να ασκείς την εξουσία και να συμπεριφέρεσαι με τρόπους τους οποίους εσύ αποδοκίμαζες κι ενώ αυτή η στάση σου αποτέλεσε το εισιτήριο σου για την εξουσία. 

Χυδαιότητα και εξαπάτηση είναι να καταγγέλλεις τις δωσίλογες, προδοτικές , και διαπλεκόμενες  κυβερνήσεις των ανίκανων να διαπραγματευτούν σαμαροβενιζέλων που υπέγραψαν τα πρώτα μνημόνια και εσύ και ο πλήρης τότε αδιάλλακτων αγωνιστών ΣΥΡΙΖΑ (Λαφαζάνης, Ζωή, Στρατούλης  κτλ) να διακηρύττεις ότι όταν έρθεις στην κυβέρνηση θα σκίσεις τα μνημόνια με ένα νόμο, αλλά να πράττεις ακριβώς το αντίθετο ως κυβέρνηση.

Χυδαιότητα και εξαπάτηση είναι να θεωρείς ότι το κομμάτι από την κληρονομιά του ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς, το οποίο (όπως φαίνεται) σφετερίστηκες, θα σου εξασφαλίζει στο διηνεκές μια θέση στο απυρόβλητο και θα σου επιτρέπει συνεχώς να στηρίζεις την παραμονή σου στην εξουσία στην διαρκή υπόμνηση του τι έκαναν οι άλλοι πριν από σένα.

Χυδαιότητα και εξαπάτηση είναι να σπρώχνεις τους ψηφοφόρους σου σε ένα «ΠΕΡΗΦΑΝΟ ΟΧΙ» (ανεξάρτητα του τι οδήγησε τον καθένα να το βροντοφωνάξει σ’ εκείνο το δημοψήφισμα) και να το μεταβάλλεις σε ένα προαποφασισμένο «ΤΑΠΕΙΝΩΤΙΚΟ ΝΑΙ».

Χυδαιότητα και εξαπάτηση είναι να ψαλιδίζεις συντάξεις από ΑΜΕΑ και να επιτρέπεις στους παρατρεχάμενους σου να εμφανίζονται στα διάφορα μέσα και ανερυθρίαστα  να υποστηρίζουν το αντίθετο.

Χυδαιότητα και εξαπάτηση είναι τακτική του να σφουγγίζεις τα ταμεία και να ξεζουμίζεις με φόρους τον κοσμάκη για να πληρώσεις τις συντάξεις και τους δημοσίους υπαλλήλους, που είναι κατά βάση η εκλογική σου πελατεία.

Χυδαιότητα και εξαπάτηση είναι να είσαι διαζευγμένος με τον πολιτικό ρεαλισμό σε ότι έχει να κάνει με το προσφυγικό και τη μεταναστευτική πολιτική. Να κάνεις ελάχιστα πράγματα και κυρίως με βραδύτητα, με επακόλουθο να μην μπορείς να ικανοποιήσεις ούτε τους συμπολίτες σου, κάποιους άλλους τους οποίους οδηγείς με τις τραγικές παλινωδίες σου στην ακροδεξιά, ούτε τους μετανάστες που καταφθάνουν αξιοθρήνητοι νομίζοντας πως πάτησαν Ευρώπη.

Χυδαιότητα και εξαπάτηση είναι να καταγγέλλεις το σύστημα, τα μεγάλα άνομα συμφέροντα και τη διαπλοκή, αλλά συγχρόνως να προσπαθείς να λάβεις μέρος στο «παιχνίδι», έχοντας την ευπιστία του τύπου που εισβάλλει στο καζίνο και θεωρεί πως θα κατανικήσει τον κρουπιέρη που συντηρείται χάρις σε κάτι τέτοια κορόιδα που του στέλνει ο θεός.

Χυδαιότητα και εξαπάτηση είναι ότι δέχθηκες να έχεις τόσες μυστικές συναντήσεις με κάποιον που ήταν αντίπαλός σου και ανήκει στους διαπλεκόμενους τους οποίους πολεμούσες υποτίθεται;  Και βέβαια ούτε βιαίως σε έσυραν, ούτε παραπλανήθηκες. Πήγες οικειοθελώς. Τι ακριβώς ζητούσες σ αυτή τη συνάντηση με τον αρχιερέα της διαπλοκής του συστήματος Λαμπράκη; Και αν η πρώτη συνάντηση ήταν λάθος γιατί συνέχισες; Δεν νομίζεις ότι οφείλεις μια καθαρή εξήγηση στον ελληνικό λαό;

Χυδαιότητα και εξαπάτηση είναι να καταγγέλλεις το πελατειακό κράτος αλλά όταν έρχεσαι στην εξουσία να γίνεσαι ο καλύτερος… θαμώνας αυτών των πρακτικών, βολεύοντας τα δικά μας παιδιά. Αυτό κι αν λέγεται χυδαιότητα, κύριε Τσίπρα. Το να αναρριχάσαι στην εξουσία με το προεκλογικό σλόγκαν «η ελπίδα έρχεται» και τελικά αυτό να έχει ισχύ μόνο για τα παιδιά που αναπαράχθηκαν από τον κομματικό σου σωλήνα.

Χυδαιότητα και εξαπάτηση είναι να εφαρμόζεις πολιτικές και πράξεις που δεν συνάδουν στο παραμικρό με την «πρώτη φορά Αριστερά» και να θεωρείς πως το «είμαστε αναγκασμένοι και δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς» αρκεί να δικαιώσει τη στάση σου, μολονότι εσύ ο ίδιος κατηγορούσες τις προηγούμενες κυβερνήσεις για ανάλογες πρακτικές τα τελευταία χρόνια.

Χυδαιότητα και εξαπάτηση είναι να ξεπουλάς εκείνους που σε εμπιστεύτηκαν και σε πίστεψαν. Και ακόμα πιο μεγάλη είναι να μην έχεις το θάρρος να ζητήσεις, έστω και τυπικά μια συγγνώμη, αλλά με θρασύτητα να τους κοιτάς στα μάτια σαν να πρόκειται για μια αταξία ένα μικροπαράπτωμα που όλοι είναι έτοιμοι να σου το συγχωρήσουν και όχι για αποφάσεις καθοριστικές για το παρόν και το μέλλον του λαού που σε εμπιστεύτηκε.

Χυδαιότητα και εξαπάτηση είναι να πολιτεύεσαι με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που έκαναν εκείνοι οι οποίοι καταχρέωσαν και λεηλάτησαν τον τόπο και από τους οποίους μας έπεισες ότι θα απαλλαγούμε οριστικά και αμετάκλητα, και να έχεις την απαίτηση να μην το παρατηρήσει κανείς ή όταν αυτό συμβαίνει, να το καταλογίζεις οπουδήποτε άλλου εκτός από εσένα. 

Χυδαιότητα και εξαπάτηση είναι να διαπράττεις τηλεφωνικές υποκλοπές (είναι προφανές μάλλον από πού έχουν γίνει) στις συνομιλίες των μελών του ΔΝΤ και να γίνεσαι καταγέλαστος στην Ευρώπη και μάλιστα με τη βλακώδικη αποκάλυψη των συνομιλιών να χάνεις όποιο πλεονέκτημα θα μπορούσες να έχεις γνωρίζοντας εκ των προτέρων τα όρια του ΔΝΤ στη διαπραγμάτευση.

Και για να τελειώνουμε κάπου εδώ, χυδαιότητα και εξαπάτηση είναι να συσχετίζεις την Αριστερά και την ιδεολογία της με την υποκρισία και να παραμένεις ανυπόφερτα αλαζόνας και ταυτόχρονα αμετανόητος και ευκολόπιστος μετά από όλα αυτά που έχουν συμβεί επί των ημερών σου. 

Αυτά είναι απάτη και χυδαιότητα. Και πιθανώς αν υπάρχουν ακόμα κάποιοι, πολλοί ή λίγοι δεν έχει σημασία, να έχουν τη επιθυμία να δικαιολογήσουν τις ακολουθούμενες πολιτικές ως αναγκαίες και επομένως να μην στις καταλογίσουν, δεν ισχύει όμως το ίδιο για τα άτομα που τις εφαρμόζουν καταλαμβάνοντας με τις ευλογίες σου το πρώτο διαθέσιμο στασίδι που θα βρεθεί μπροστά τους...

Όχι «ἐπεὶ οὐ σέο κύντερον ἄλλο*»… κύριε Τσίπρα.

*γιατί δεν γνώρισα πιο αδιάντροπο από σένα.
  Ιλιάδα θ 483

Η ιστορία επαναλαμβάνεται,,,

Επειδή η ιστορία (ενίοτε δε  και η μυθολογία) επαναλαμβάνεται ως φάρσα αλλά και ως τραγωδία θα σας αφηγηθώ την παρακάτω διδακτική ελπίζω ιστοριούλα.

Στην ελληνορωμαϊκή μυθολογία, ο Αινείας (πιθανώς  από την ελληνική λέξη αἰνή που σημαίνει "έπαινος, φήμη. δόξα ") ήταν ένας ήρωας των Τρώων, γιος του πρίγκιπα Αγχίση και της θεάς Αφροδίτης. Ο πατέρας του ήταν εξάδελφος του βασιλιά της Τροίας Πριάμου. Ο Αινείας έχει πρωταγωνιστικό ρόλο και στη ρωμαϊκή μυθολογία, και πιο συγκεκριμένα  στην Αινειάδα του Βιργιλίου, όπου είναι ένας από τους πρόγονους του Ρωμύλου και του Ρέμου οικιστών της Ρώμης . Είναι ο πρώτος αληθινός ήρωας της Ρώμης.

Στον Τρωικό πόλεμο λαμβάνει μέρος επικεφαλής των Δαρδάνων και είναι ο γενναιότερος μαχητής των Τρώων μετά τον Έκτορα. Ο Ρωμαίος μυθογράφος Γάιος Ιούλιος Υγίνος  στη μυθολογία του (Fabulae) μας γνωρίζει ότι ο Αινείας σκότωσε στη μάχη 28 Αχαιούς στον Τρωικό Πόλεμο.

Σύμφωνα με έναν ομηρικό ύμνο στην Αφροδίτη, όταν ο Αινείας γεννιέται, η μητέρα του η θεά Αφροδίτη τον παίρνει και τον παραδίδει στις νύμφες του Ψηλορείτη. Τους δίνει οδηγίες να μεγαλώσουν το παιδί μέχρι τα πέντε του χρόνια, και στη συνέχεια, να τον παραδώσουν στον πατέρα του τον Αγχίση. (Ομηρικός ύμνος στην Αφροδίτη δείτε τον εδώ) Σύμφωνα με άλλες πηγές, ο  Αγχίσης καυχήθηκε αργότερα ότι πήδηξε την Αφροδίτη, και ως εκ τούτου ο Δίας τον τιμώρησε χτυπώντας τον με έναν κεραυνό του στο πόδι. Στη συνέχεια είναι ανάπηρος σε αυτό το πόδι, κι έτσι αργότερα  ο Αινείας αναγκάστηκε να τον μεταφέρει στη πλάτη του μέσα από τις φλόγες που κατάκαιαν την πυρπολημένη από τους Αχαιούς Τροία.

Ο Αινείας φεύγει από τη φλεγόμενη Τροία 

Pompeo Batoni (1708–1787)

Κατά μιαν εκδοχή (γιατί υπάρχουν κι άλλες), μετά την πτώση της Τροίας, μια ομάδα Τρώων, με αρχηγό τον Αινεία, (αργότερα έγιναν γνωστοί ως Αινειάδες) συνέχισαν τον αγώνα μέχρις εσχάτων. Φαίνεται ότι οι Αχαιοί ζορίστηκαν και τους πρότειναν να αποχωρήσουν ανενόχλητοι παίρνοντας μαζί τους όσα από τα υπάρχοντά τους μπορούσε να κουβαλήσει ο καθένας.  Τότε, και ενώ οι σύντροφοι του φορτώνονταν με ότι πολυτιμότερο είχε ο καθένας ο Αινείας σήκωσε στους ώμους του το γέροντα και ανήμπορο πατέρα του και τον μετέφερε έξω από την πόλη εγκαταλείποντας όλα τα υπάρχοντά του. Τότε οι Αχαιοί θαυμάζοντας την ευσέβειά του, του επέτρεψαν να πάρει μαζί του και όσα από τα υπάρχοντά του επιθυμούσε.

«...Αἰνείας δὲ Ἀγχίσην τὸν πατέρα βαστάσας ἔφυγεν, οἱ δὲ Ἕλληνες αὐτὸν διὰ τὴν εὐσέβειαν εἴασαν.». μας λέει ο Απολλόδωρος (βιβλιοθήκης επιτομή V, 21 κλικ εδώ)

Ένας σύγχρονος Αινείας  στην καμπύλωση του χρόνου 

από τον φακό του Γιάννη Μπεχράκη... 

Και ο σύγχρονος Αινείας, 3000 τόσα χρόνια μετά, πρόσφυγας, σηκώνει στις πλάτες του τον πατέρα του, εγκαταλείποντας τον τόπο του και τα υπάρχοντά του για να τον οδηγήσει κάπου, όπου δεν θα πέφτουν βόμβες με την ελπίδα και την προσδοκία, για μια πιο ανθρώπινη ζωή.

Σήμερα στον πρόσφυγα Αινεία, πέρα από κάποιες, τεράστιες προσπάθειες λίγων εθελοντών, η...  σύγχρονη Ελλάδα του Ομήρου και του «αρχαίου κλέους», τι έχει να προσφέρει;

Κάπως έτσι γράφεται η πουτάνα η ιστορία…