Η δίκη του Σωκράτη

Συνέχεια, το πρώτο μέρος εδώ.

                             Jacques-Louis David (1787) Ὁ θάνατος του Σωκράτη

Μετά την κατάθεση του Μέλητου και των μαρτύρων του τα παίρνει στο κρανίο ο γέρος και βγαίνει. Και τους τα λέει χύμα και τσουβαλάτα. Καταρρίπτει μία προς μία τις κατηγορίες, τους χώνει και μία διδαχή περί την ηθικήν και την τιμιότητα και τους στέλνει άπατους. Σαν να το έκανε επίτηδες ο κωλόγερος. Εξοργίζονται οι πιο πολλοί απ’ τους ηλιαστές και τον τρελαίνουνε στους διάτρητους, που σήμαινε καταδίκη. Από τους 501 δικαστές ψήφισαν οι 280 πως ήταν ένοχος και 221 πως ήταν αθώος. Η πρόταση, όμως, των κατηγόρων του ήταν θάνατος. Σύμφωνα με το δικονομικό σύστημα της αθηναϊκής πολιτείας, αν ο κατηγορούμενος κρινόταν ένοχος, τότε είχε δικαίωμα αντιπρότασης για την ποινή. Ξανασηκώνεται ο προγάστορας και τους κάνει Μήδους από το κακό τους. Αφού τους κορόιδεψε ότι παρά λίγο να γλυτώσει την καταδίκη αφού, τους είπε, τόσο μικρή διαφορά δεν την περίμενε, αντί να προτείνει μία ποινή ήπια - οι δικαστές τότε έπρεπε να διαλέξουν μία από τις δύο προτάσεις (του κατήγορου η του κατηγορούμενου, ενδιάμεση επιλογή δεν είχαν) τους προκαλεί λέγοντάς τους ότι το σωστό θα ήταν το δικαστήριο να ψηφίσει την ισόβια τιμητική σίτισή του στο πρυτανείο για την προσφορά του στην κοινωνία. Αλλά για να μην σας προσβάλω τους λέει «προτείνω να σας δώσω όσα έχω, δηλαδή μίαν μνα!». Παραδόξως πως, οι χιουμορίστες Αθηναίοι δεν εκτίμησαν το χιούμορ του και τον αποδοκίμασαν. Ο Πλάτωνας στην απολογία του μας λέει ότι εναλλακτικά μετά από πιέσεις των μαθητών του αντιπρότεινε ένα πρόστιμο 30 μνων με εγγυητές τον Κρίτωνα, και τον Κριτόβουλο.

Από τον Ξενοφώντα, (Ξεν, Απολογία Σωκράτους, 23) μαθαίνουμε ότι δεν δέχτηκε να προτείνει χρηματική ποινή, επειδή κάτι τέτοιο προϋπέθετε αποδοχή της ενοχής του, κάτι που εκείνος δεν παραδεχόταν. Και ακριβώς επειδή δεν παραδέχθηκε την απόφαση των δικαστών του, η τελική αντιπρότασή του για χρηματική ποινή δεν ήταν δεσμευτική για το δικαστήριο.

Ήτανε στραβό το κλίμα το ‘φαγε και ο γάιδαρος και του τη φέρανε κατακέφαλα στην δεύτερη ψηφοφορία οι δικαστές με περισσότερες ψήφους αυτή τη φορά. Θάνατος 360 - πρόστιμο 141. Και τον φουκαρά τον γέροντα τον παρέδωσαν στους Ένδεκα.

Στο διάστημα που μεσολάβησε, έως ότου ο άρχοντας βασιλεύς, ως πρόεδρος του δικαστηρίου, μαζί με το γραμματέα, να καταγράψουνε την διαταγή της καταδικαστικής απόφασης ο Σωκράτης απευθύνεται για τελευταία φορά, στους δικαστές του.  Όμως μόνο τότε (για πρώτη φορά) τους προσεφώνησε ως άνδρες δικαστές. Μέχρι τότε σταθερά απευθυνόταν στους δικαστές της Ηλιαίας  προσφωνώντας τους άνδρες Αθηναίοι τονίζοντας δηλαδή  αποκλειστικά την πολιτική διάσταση της δίκης του, και τους είπε τα παρακάτω μνημειώδη λόγια όπως μας τα μεταφέρει ο Πλάτωνας στη απολογία του:

"πλείους ἔσονται ὑμᾶς οἱ ἐλέγχοντες, οὖς νῦν ἐγὼ κατεῖχον, ὑμεῖς δὲ οὐκ ἠσθάνεσθε· καὶ χαλεπώτεροι ἔσονται ὄσω νεώτεροι εἰσιν, καὶ ὑμεῖς μᾶλλον ἀγανακτήσετε. εἰ γὰρ οἴεσθε ἀποκτείνοντες ἀνθρώπους ἐπισχήσειν τοῦ ὀνειδίζειν τινὰ ὑμὶν ὅτι οὐκ ὀρθῶς ζῆτε, οὐ καλῶς διανοεῖσθε". Πλάτων, Απολογία, [39d]

Όπερ δηλαδή: από 'δω και πέρα θα είναι πολύ περισσότεροι εκείνοι που θα σας ελέγχουνε και θα σας γίνονται ενοχλητικότεροι και από εμένα. Γιατί σίγουρα θα είναι λάθος να νομίζετε πως, σκοτώνοντας έναν, θα σταματήσετε  όλους τους άλλους να σας κατηγορούνε για τις ανοησίες  και τις παρανομίες σας.

Στην ψειρού, λοιπόν, για καμιά τριανταριά μέρες, γιατί γιορτάζανε τα Δήλια τότε οι Αθηναίοι και έλειπε στη Δήλο η «Πάραλος» και δεν θέλανε να βάψουνε τα χέρια τους με αίματα, άγιες μέρες. Πέσανε από δίπλα οι μαθητές του να τον παρηγορήσουνε. Παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του. Εκείνη η λούγκρα ο Πλάτωνας, (ως γνωστόν επρόκειτο περί μεγάλης κουφάλας) επειδή το κλίμα ήτανε κομματάκι βαρύ για τους Σωκρατικούς, την είχε κοπανήσει και κάπου κρυβότανε. Βέβαια, αποκατέστησε την μνήμη του δασκάλου του αργότερα με τα γραπτά του, αλλά δεν απαλλάσσεται διά το τοιούτον, ο χέστης.

Το βιολί του, όμως, και στην ψειρού ο γέρων. Σκάρωσε και μίαν μηχανή απόδρασης ο μαθητής του, ο πάμπλουτος ο Κρίτωνας. Δωροδόκησε τους ένδεκα να κάνουνε το κορόιδο, όταν ο Σωκράτης θα την έκανε πάνω σε ένα άσπρο άλογο. Δεν είχαν ανακαλυφθεί και τα ελικόπτερα τότε. Προσπάθησε να πείσει τον Σωκράτη να δραπετεύσει με το επιχείρημα ότι ο θάνατος του θα ήταν άδικος αλλά  και τι θα πει ο κόσμος, ότι οι μαθητές του κι οι φίλοι του δε φρόντισαν για τη σωτηρία του δασκάλου τους και τον παράτησαν στην τύχη του. Τού το ξεκαθάρισε  ο παππούλης ότι δεν ήτανε και το πρέπον σύμφωνα με τις απόψεις του και τον μέχρι τώρα βίο του, κι έτσι έφτασε η ώρα του κώνειου.  

                                                 Κώνειο το στικτό (Conium)

Κώνειον το στικτόν, (δείτε εδώ) σατανικό φυτό αυτό το κώνειο. Ξεφύτρωνε μέχρι και στις αυλές των σπιτιών. Κάτι σαν το σημερινό χασίσι. Με τη διαφορά πως, αν έκανες την αποκοτιά και το ματσούλαγες, δεν έκανες κεφάλι, αλλά θα σε κλαίγανε αι ρέγκαι και αι σαρδέλαι ομού, και θα άρχιζες να παζαρεύεις με τον χάροντα τα περατίκια στον Αχέροντα. Το καλό ήταν πως βρώμαγε σαν ποντικοκούραδο κι έτσι κανείς δεν δοκίμαζε τα ζουμί του. Έχει και μία ουσία μέσα αυτή η φούντα, το αλκαλοειδές κωνείνη. Οφείλει την ονομασία του στο ρήμα "κωνάω", που σημαίνει "περιστρέφω". Το καλύτερο πράμα έβγαινε στα Μέγαρα. Προκαλούσε ανώδυνο και γρήγορο θάνατο. Οι πανάρχαιοι, που σε τέτοια πράγματα ήτανε μανούλες, είχανε βρει και την θανατηφόρα δόση, 4,5 γραμ. ακριβώς. Υπήρχε και η πιθανότητα, βέβαια, να του έπεφτε του φαρμακοφτιάχτη κάνας Μιθριδάτης και να χρειαζότανε δεύτερη και τρίτη δόση, την οποία υποχρεωνότανε να τρέξει να τη βρει στους αγρούς (στοκ δεν κρατάγανε). Κι επειδή ήτανε τεμπελχανάδες του κερατά οι δήμιοι απαγορεύανε στον καταδικασμένο να κινείται, αφού το έπινε, για να μην «κάψει» γρήγορα το φαρμάκι και πάει στράφι η δόση και τρέχουνε. Οι πιο μάγκες ζητούσανε και φακελάκι για να τρέξουνε και να βρουν και να ετοιμάσουν παραπανίσια δόση. Με κώνειο καθαρίσανε επίσης και τον μέγιστο Φωκίωνα οι κουφάλες οι Αθηναίοι (318 π.κ.Χ) και επειδή ο ξευτίλας ο δήμιος αρνιόταν να παρασκευάσει την δόση του Φωκίωνος "εἰ μὴ λάβοι δώδεκα δραχμάς", ο Μέγας Φωκίωνας παρακάλεσε κάποιους  φίλους του να δώσουν τα χρήματα γιατί ο ίδιος δεν είχε. Και τότε ελέχθη από κάποιους ότι «οι κουφάλες οι Αθηναίοι ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς  δεν επιτρέπουν». (Πλούταρχος Φωκίων 36.6) .

Ο Πλάτων στο έργο του Φαίδων (117e- 118a) μας δίνει την εικόνα της δηλητηριάσεως και το τέλος του Σωκράτη. Λέει λοιπόν ο Πλάτωνας:

"Αυτός, επειδή, όπως είπε, βαρύνανε τα πόδια του, ξάπλωσε ανάσκελα Έτσι του συνέστησε ο δήμιος. Παράλληλα τον άγγιζε και εξέταζε κάθε λίγο τις πατούσες και τα πόδια του. Έπειτα, αφού τον πίεσε δυνατά στα πέλματα, τον ρώτησε αν το αισθανόταν. Αυτός δεν απάντησε. Στη συνέχεια τις κνήμες κι ανεβαίνοντας προς τα πάνω μας έκανε να καταλάβουμε ότι πάγωνε κι ότι η ακαμψία είχε αρχίσει. Μετά αφού ο δήμιος επέστρεψε τον πίεσε δυνατά στις κνήμες κι είπε ότι όταν φτάσει μέχρι την καρδιά, τότε θα φύγει ο Σωκράτης". (Διακριτικός εδώ ο  Πλάτωνας δεν αναφέρει πως ο καλύτερος τρόπος για να αντιληφθεί ο δήμιος την επίδραση του δηλητηρίου ήτανε το στρίψιμο ή και η κλωτσιά στα αρχίδια) Ήδη είχε αρχίσει να παγώνει το σώμα του γύρω από το υπογάστριο. Κι εκείνος αποκαλύπτοντας το πρόσωπό του, - το είχε ήδη καλύψει μ’ ένα μαντήλι – είπε – το τελευταίο που βγήκε από το στόμα του: 

"καὶ ἐκκαλυψάμενος (ἐνεκεκάλυπτο γὰρ) εἶπεν, ὃ δὴ τελευταῖον ἐφθέγξατο  -Ὢ Κρίτων, ἔφη, τῷ Ἀσκληπιῶ  ὀφείλομεν ἀλεκτρυόνα · ἀλλὰ  ἀποδοτὲ καὶ μὴ ἀμελήσητε"
 
- Εντάξει, είπε ο Κρίτων. Μήπως θέλεις τίποτε άλλο;

Στην ερώτηση του Κρίτωνα δεν απάντησε πια. Μετά από λίγο όμως σάλεψε, κι ο δήμιος τον ξεσκέπασε. Εκείνος είχε στυλώσει το βλέμμα. Βλέποντας τον ο Κρίτων, του έκλεισε το στόμα και τα μάτια.

Έτσι κατέληξε, λοιπόν, ο σοφότερος όλων σύμφωνα με τον χρησμό του μαντείου των Δελφών, και δεν ξαναείδε φως…

Τώρα, την επόμενη του θανάτου του Σωκράτη νωρίς το πρωί ο ρήτορας Ισοκράτης, μαθητής και φίλος του, εμφανίστηκε στην αγορά ντυμένος κατάμαυρα και περίλυπος.

(Ψευδοπλούταρχος, "βίοι των δέκα ρητόρων" Ισοκράτης ΧII  (838f): Ἐλυπήθη δὲ καὶ οὐ μετρίως ἐπὶ τῷ Σωκράτους θανάτω καὶ μελανειμονῶν τὴ ὑστεραία προῆλθε.)

Κάπως έτσι έμαθαν το θάνατό του οι Αθηναίοι.

Κατά δε την μαρτυρία του Διογένη του Λαέρτιου, ΙΙ 43, οι Αθηναίοι, μόλις πληροφορήθηκαν ότι ο Σωκράτης κατέληξε, καθώς και μέσα σε ποιές φιλοσοφικές συζητήσεις ήπιε το κώνειο, εταράχθησαν σφόδρα. Αυθόρμητα  έκλεισαν τους πάγκους και τα καταστήματά τους στην αγορά. Και αμέσως έθεσαν σε κίνηση τους μηχανισμούς δίωξης εναντίον των κατηγόρων του. Ο Άνυτος κι ο Λάκωνας πρόλαβαν και την κοπάνησαν, ενώ τον Μέλητο τον εισήγαγαν σε δίκη και τον καταδίκασαν σε θάνατο.

 

 

                          

Όχι, ἐπεὶ οὐ σέο κύντερον ἄλλο* …κύριε Τσίπρα

Για την οικονομία της συζήτησης, ας αποδεχτούμε ορισμένες βασικές παραδοχές.

Η ελληνική ιστορία «βρίθει» από περιπτώσεις «εθνοσωτήρων» που αποδείχτηκαν ακατάλληλοι αλλά και επικίνδυνοι ή ακόμα και επιβλαβείς για τον τόπο. Θα χρειαστεί να ψάξει κανείς πολύ πίσω στο παρελθόν για να βρει το σημείο «μηδέν» από όπου ξεκίνησε να ξεδιπλώνεται η μακροσκελής λίστα τέτοιων ανθρώπων που αναρριχήθηκαν στην εξουσία. Αν δε, προσπαθήσει κάποιος να κάνει μια στοιχειώδη ιεράρχηση των ατόμων αυτών, θα διαπιστώσει πως το πλήθος είναι τέτοιο και ο συναγωνισμός τόσο έντονος, που οι αμφισβητήσεις δεν θα έχουν τελειωμό. 

Επίσης, τούτο το κείμενο γράφεται από κάποιον που πίστεψε και ψήφησε (την πρώτη φορά) την υπάρχουσα κυβέρνηση όπως μαρτυρούν και τα παρακάτω δημοσιεύματα στο ιστολόγιό μου πριν αλλά και μετά τις εκλογές.  Κλικ εδώ και εδώ.

Εφόσον προσπεράσουμε αυτού του είδους τις εμμονές, ας ξεκινήσουμε με το «Δεν μας χέζεις κύριε Τσίπρα»,  αν και θα έπρεπε να μπει στη θέση που ίσως του αξίζει ως τίτλος. Δηλονότι, όπως και να το κάνουμε, είναι κομματάκι χυδαία η αναφορά του αρχαίου ρήματος χέζω, εκ του οποίου επίσης παράγονται και ο χυδαίος αλλά και η χυδαιότητα.

Βέβαια η χυδαιότητα δεν εμφανίζεται μόνον στον έναρθρο ή το γραπτό λόγο. Εξάλλου, αυτή είναι και η πλέον ακίνδυνη μορφή της. Ενοχλεί τους οφθαλμούς ή ακόμα και τα αυτιά σου και… τέρμα. Δεν έχει άλλο. Εντελώς διαφορετικά όμως είναι, όταν τη ζεις, όταν την αισθάνεσαι καθημερινά, τότε δεν μπορείς απλά να την προσπεράσεις. Αν, επιπλέον, αφορά τις πράξεις, την αμέλεια ή τα καμώματα κάποιων που ασκούν εξουσία, και επηρεάζουν άμεσα το παρόν αλλά και το μέλλον σου, είναι πρακτικά αδύνατον να μην σκουντουφλάς σε κάθε σου βήμα πάνω της. 

Και αυτό διότι χυδαιότητα και εξαπάτηση είναι το να ασκείς την εξουσία και να συμπεριφέρεσαι με τρόπους τους οποίους εσύ αποδοκίμαζες κι ενώ αυτή η στάση σου αποτέλεσε το εισιτήριο σου για την εξουσία. 

Χυδαιότητα και εξαπάτηση είναι να καταγγέλλεις τις δωσίλογες, προδοτικές , και διαπλεκόμενες  κυβερνήσεις των ανίκανων να διαπραγματευτούν σαμαροβενιζέλων που υπέγραψαν τα πρώτα μνημόνια και εσύ και ο πλήρης τότε αδιάλλακτων αγωνιστών ΣΥΡΙΖΑ (Λαφαζάνης, Ζωή, Στρατούλης  κτλ) να διακηρύττεις ότι όταν έρθεις στην κυβέρνηση θα σκίσεις τα μνημόνια με ένα νόμο, αλλά να πράττεις ακριβώς το αντίθετο ως κυβέρνηση.

Χυδαιότητα και εξαπάτηση είναι να θεωρείς ότι το κομμάτι από την κληρονομιά του ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς, το οποίο (όπως φαίνεται) σφετερίστηκες, θα σου εξασφαλίζει στο διηνεκές μια θέση στο απυρόβλητο και θα σου επιτρέπει συνεχώς να στηρίζεις την παραμονή σου στην εξουσία στην διαρκή υπόμνηση του τι έκαναν οι άλλοι πριν από σένα.

Χυδαιότητα και εξαπάτηση είναι να σπρώχνεις τους ψηφοφόρους σου σε ένα «ΠΕΡΗΦΑΝΟ ΟΧΙ» (ανεξάρτητα του τι οδήγησε τον καθένα να το βροντοφωνάξει σ’ εκείνο το δημοψήφισμα) και να το μεταβάλλεις σε ένα προαποφασισμένο «ΤΑΠΕΙΝΩΤΙΚΟ ΝΑΙ».

Χυδαιότητα και εξαπάτηση είναι να ψαλιδίζεις συντάξεις από ΑΜΕΑ και να επιτρέπεις στους παρατρεχάμενους σου να εμφανίζονται στα διάφορα μέσα και ανερυθρίαστα  να υποστηρίζουν το αντίθετο.

Χυδαιότητα και εξαπάτηση είναι τακτική του να σφουγγίζεις τα ταμεία και να ξεζουμίζεις με φόρους τον κοσμάκη για να πληρώσεις τις συντάξεις και τους δημοσίους υπαλλήλους, που είναι κατά βάση η εκλογική σου πελατεία.

Χυδαιότητα και εξαπάτηση είναι να είσαι διαζευγμένος με τον πολιτικό ρεαλισμό σε ότι έχει να κάνει με το προσφυγικό και τη μεταναστευτική πολιτική. Να κάνεις ελάχιστα πράγματα και κυρίως με βραδύτητα, με επακόλουθο να μην μπορείς να ικανοποιήσεις ούτε τους συμπολίτες σου, κάποιους άλλους τους οποίους οδηγείς με τις τραγικές παλινωδίες σου στην ακροδεξιά, ούτε τους μετανάστες που καταφθάνουν αξιοθρήνητοι νομίζοντας πως πάτησαν Ευρώπη.

Χυδαιότητα και εξαπάτηση είναι να καταγγέλλεις το σύστημα, τα μεγάλα άνομα συμφέροντα και τη διαπλοκή, αλλά συγχρόνως να προσπαθείς να λάβεις μέρος στο «παιχνίδι», έχοντας την ευπιστία του τύπου που εισβάλλει στο καζίνο και θεωρεί πως θα κατανικήσει τον κρουπιέρη που συντηρείται χάρις σε κάτι τέτοια κορόιδα που του στέλνει ο θεός.

Χυδαιότητα και εξαπάτηση είναι ότι δέχθηκες να έχεις τόσες μυστικές συναντήσεις με κάποιον που ήταν αντίπαλός σου και ανήκει στους διαπλεκόμενους τους οποίους πολεμούσες υποτίθεται;  Και βέβαια ούτε βιαίως σε έσυραν, ούτε παραπλανήθηκες. Πήγες οικειοθελώς. Τι ακριβώς ζητούσες σ αυτή τη συνάντηση με τον αρχιερέα της διαπλοκής του συστήματος Λαμπράκη; Και αν η πρώτη συνάντηση ήταν λάθος γιατί συνέχισες; Δεν νομίζεις ότι οφείλεις μια καθαρή εξήγηση στον ελληνικό λαό;

Χυδαιότητα και εξαπάτηση είναι να καταγγέλλεις το πελατειακό κράτος αλλά όταν έρχεσαι στην εξουσία να γίνεσαι ο καλύτερος… θαμώνας αυτών των πρακτικών, βολεύοντας τα δικά μας παιδιά. Αυτό κι αν λέγεται χυδαιότητα, κύριε Τσίπρα. Το να αναρριχάσαι στην εξουσία με το προεκλογικό σλόγκαν «η ελπίδα έρχεται» και τελικά αυτό να έχει ισχύ μόνο για τα παιδιά που αναπαράχθηκαν από τον κομματικό σου σωλήνα.

Χυδαιότητα και εξαπάτηση είναι να εφαρμόζεις πολιτικές και πράξεις που δεν συνάδουν στο παραμικρό με την «πρώτη φορά Αριστερά» και να θεωρείς πως το «είμαστε αναγκασμένοι και δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς» αρκεί να δικαιώσει τη στάση σου, μολονότι εσύ ο ίδιος κατηγορούσες τις προηγούμενες κυβερνήσεις για ανάλογες πρακτικές τα τελευταία χρόνια.

Χυδαιότητα και εξαπάτηση είναι να ξεπουλάς εκείνους που σε εμπιστεύτηκαν και σε πίστεψαν. Και ακόμα πιο μεγάλη είναι να μην έχεις το θάρρος να ζητήσεις, έστω και τυπικά μια συγγνώμη, αλλά με θρασύτητα να τους κοιτάς στα μάτια σαν να πρόκειται για μια αταξία ένα μικροπαράπτωμα που όλοι είναι έτοιμοι να σου το συγχωρήσουν και όχι για αποφάσεις καθοριστικές για το παρόν και το μέλλον του λαού που σε εμπιστεύτηκε.

Χυδαιότητα και εξαπάτηση είναι να πολιτεύεσαι με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που έκαναν εκείνοι οι οποίοι καταχρέωσαν και λεηλάτησαν τον τόπο και από τους οποίους μας έπεισες ότι θα απαλλαγούμε οριστικά και αμετάκλητα, και να έχεις την απαίτηση να μην το παρατηρήσει κανείς ή όταν αυτό συμβαίνει, να το καταλογίζεις οπουδήποτε άλλου εκτός από εσένα. 

Χυδαιότητα και εξαπάτηση είναι να διαπράττεις τηλεφωνικές υποκλοπές (είναι προφανές μάλλον από πού έχουν γίνει) στις συνομιλίες των μελών του ΔΝΤ και να γίνεσαι καταγέλαστος στην Ευρώπη και μάλιστα με τη βλακώδικη αποκάλυψη των συνομιλιών να χάνεις όποιο πλεονέκτημα θα μπορούσες να έχεις γνωρίζοντας εκ των προτέρων τα όρια του ΔΝΤ στη διαπραγμάτευση.

Και για να τελειώνουμε κάπου εδώ, χυδαιότητα και εξαπάτηση είναι να συσχετίζεις την Αριστερά και την ιδεολογία της με την υποκρισία και να παραμένεις ανυπόφερτα αλαζόνας και ταυτόχρονα αμετανόητος και ευκολόπιστος μετά από όλα αυτά που έχουν συμβεί επί των ημερών σου. 

Αυτά είναι απάτη και χυδαιότητα. Και πιθανώς αν υπάρχουν ακόμα κάποιοι, πολλοί ή λίγοι δεν έχει σημασία, να έχουν τη επιθυμία να δικαιολογήσουν τις ακολουθούμενες πολιτικές ως αναγκαίες και επομένως να μην στις καταλογίσουν, δεν ισχύει όμως το ίδιο για τα άτομα που τις εφαρμόζουν καταλαμβάνοντας με τις ευλογίες σου το πρώτο διαθέσιμο στασίδι που θα βρεθεί μπροστά τους...

Όχι «ἐπεὶ οὐ σέο κύντερον ἄλλο*»… κύριε Τσίπρα.

*γιατί δεν γνώρισα πιο αδιάντροπο από σένα.
  Ιλιάδα θ 483

Η ιστορία επαναλαμβάνεται,,,

Επειδή η ιστορία (ενίοτε δε  και η μυθολογία) επαναλαμβάνεται ως φάρσα αλλά και ως τραγωδία θα σας αφηγηθώ την παρακάτω διδακτική ελπίζω ιστοριούλα.

Στην ελληνορωμαϊκή μυθολογία, ο Αινείας (πιθανώς  από την ελληνική λέξη αἰνή που σημαίνει "έπαινος, φήμη. δόξα ") ήταν ένας ήρωας των Τρώων, γιος του πρίγκιπα Αγχίση και της θεάς Αφροδίτης. Ο πατέρας του ήταν εξάδελφος του βασιλιά της Τροίας Πριάμου. Ο Αινείας έχει πρωταγωνιστικό ρόλο και στη ρωμαϊκή μυθολογία, και πιο συγκεκριμένα  στην Αινειάδα του Βιργιλίου, όπου είναι ένας από τους πρόγονους του Ρωμύλου και του Ρέμου οικιστών της Ρώμης . Είναι ο πρώτος αληθινός ήρωας της Ρώμης.

Στον Τρωικό πόλεμο λαμβάνει μέρος επικεφαλής των Δαρδάνων και είναι ο γενναιότερος μαχητής των Τρώων μετά τον Έκτορα. Ο Ρωμαίος μυθογράφος Γάιος Ιούλιος Υγίνος  στη μυθολογία του (Fabulae) μας γνωρίζει ότι ο Αινείας σκότωσε στη μάχη 28 Αχαιούς στον Τρωικό Πόλεμο.

Σύμφωνα με έναν ομηρικό ύμνο στην Αφροδίτη, όταν ο Αινείας γεννιέται, η μητέρα του η θεά Αφροδίτη τον παίρνει και τον παραδίδει στις νύμφες του Ψηλορείτη. Τους δίνει οδηγίες να μεγαλώσουν το παιδί μέχρι τα πέντε του χρόνια, και στη συνέχεια, να τον παραδώσουν στον πατέρα του τον Αγχίση. (Ομηρικός ύμνος στην Αφροδίτη δείτε τον εδώ) Σύμφωνα με άλλες πηγές, ο  Αγχίσης καυχήθηκε αργότερα ότι πήδηξε την Αφροδίτη, και ως εκ τούτου ο Δίας τον τιμώρησε χτυπώντας τον με έναν κεραυνό του στο πόδι. Στη συνέχεια είναι ανάπηρος σε αυτό το πόδι, κι έτσι αργότερα  ο Αινείας αναγκάστηκε να τον μεταφέρει στη πλάτη του μέσα από τις φλόγες που κατάκαιαν την πυρπολημένη από τους Αχαιούς Τροία.

Ο Αινείας φεύγει από τη φλεγόμενη Τροία 

Pompeo Batoni (1708–1787)

Κατά μιαν εκδοχή (γιατί υπάρχουν κι άλλες), μετά την πτώση της Τροίας, μια ομάδα Τρώων, με αρχηγό τον Αινεία, (αργότερα έγιναν γνωστοί ως Αινειάδες) συνέχισαν τον αγώνα μέχρις εσχάτων. Φαίνεται ότι οι Αχαιοί ζορίστηκαν και τους πρότειναν να αποχωρήσουν ανενόχλητοι παίρνοντας μαζί τους όσα από τα υπάρχοντά τους μπορούσε να κουβαλήσει ο καθένας.  Τότε, και ενώ οι σύντροφοι του φορτώνονταν με ότι πολυτιμότερο είχε ο καθένας ο Αινείας σήκωσε στους ώμους του το γέροντα και ανήμπορο πατέρα του και τον μετέφερε έξω από την πόλη εγκαταλείποντας όλα τα υπάρχοντά του. Τότε οι Αχαιοί θαυμάζοντας την ευσέβειά του, του επέτρεψαν να πάρει μαζί του και όσα από τα υπάρχοντά του επιθυμούσε.

«...Αἰνείας δὲ Ἀγχίσην τὸν πατέρα βαστάσας ἔφυγεν, οἱ δὲ Ἕλληνες αὐτὸν διὰ τὴν εὐσέβειαν εἴασαν.». μας λέει ο Απολλόδωρος (βιβλιοθήκης επιτομή V, 21 κλικ εδώ)

Ένας σύγχρονος Αινείας  στην καμπύλωση του χρόνου 

από τον φακό του Γιάννη Μπεχράκη... 

Και ο σύγχρονος Αινείας, 3000 τόσα χρόνια μετά, πρόσφυγας, σηκώνει στις πλάτες του τον πατέρα του, εγκαταλείποντας τον τόπο του και τα υπάρχοντά του για να τον οδηγήσει κάπου, όπου δεν θα πέφτουν βόμβες με την ελπίδα και την προσδοκία, για μια πιο ανθρώπινη ζωή.

Σήμερα στον πρόσφυγα Αινεία, πέρα από κάποιες, τεράστιες προσπάθειες λίγων εθελοντών, η...  σύγχρονη Ελλάδα του Ομήρου και του «αρχαίου κλέους», τι έχει να προσφέρει;

Κάπως έτσι γράφεται η πουτάνα η ιστορία…

Αιδώς, ρε Κώτες!

Τις τελευταίες μέρες η γειτονική Κως «φλέγεται», όχι από έναν αντιμνημονιακό ξεσηκωμό για πολιτικές που έχουν ισοπεδώσει τη χώρα και το λαό.

Ούτε γιατί πριν λίγο καιρό ξεπουλήθηκε το απόλυτα προσοδοφόρο αεροδρόμίο της, στη Γερμανική  Fraport που θα παίζει στα δάχτυλα το πού θα κατευθύνεται και το τουριστικό προϊόν της.

Ούτε γιατί η «βαριά της βιομηχανία» που ακούει στο όνομα “τουρισμός”, ελέγχεται από τις τουριστικές πολυεθνικές και, με την all inclusive μορφή του, πετάει στους ντόπιους τα ψίχουλα, μεταφέροντας τον πακτωλό στα πολυεθνικά τουριστικά πρακτορεία.

Ούτε γιατί οι ξενοδοχοϋπάλληλοί της, με τρεις κι εξήντα, στην κυριολεξία, παραμένουν σε μεγάλο βαθμό απλήρωτοι.

Ούτε γιατί οι ρούγες και τα στενά, στις πολύ «in» τουριστικά περιοχές της, μετατρέπονται σε χείμαρρους ξερατού και κατουρλιού, στην κορύφωση της 

τουριστικής σαιζόν, από ανεξέλεγκτους συναλλαγματοφόρους μπεκρούλιακες.

Δεν ξεσηκώθηκαν για την αύξηση του ΦΠΑ από 13 σε 23%.

Ούτε γιατί το νοσοκομείο της Κω, όπως τα περισσότερα στην ελληνική επικράτεια, έχει αποψιλωθεί από ιατρικό δυναμικό, τόσο πολύ μάλιστα, ώστε το τελευταίο παιδί τους που εξετάστηκε από τον τελευταίο μόνιμο νοσοκομειακό παιδίατρο, ήταν το 2008.

Ούτε βέβαια γιατί, πριν λίγο καιρό, ντροπιαστικά για όλους τους Κώους, ο δήμαρχός τους δήλωνε, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι δεν ανέχεται οι ναυαγοί πρόσφυγες να μεταφέρονται στην Κω και μάλιστα, με καμάρι και on camera, θεωρώντας προφανώς ότι έκανε ιστορικού μεγέθους δηλώσεις.

Δεν ξεσηκώθηκαν για τη διαπόμπευση – στα μάτια βέβαια των ανθρώπων, όχι των δίποδων – με όλο εκείνο το φωτογραφικό υλικό του καλοκαιριού που αποτύπωσε ενσταντανέ χοντρο-κάπουλων τουριστριών και άψυχων παιδοβούβαλων που απέστρεφαν το βλέμμα από τους πρόσφυγες όταν έβγαιναν απ’ τη θάλασσα κουβαλώντας ξεπαγιασμένα μωρά.

Ούτε σοκαρίστηκαν και ξεσηκώθηκαν όταν το νεκροτομείο τους γέμισε από μαζικό θανατικό ναυαγισμένης απελπισίας.

Ούτε όταν στο μουσουλμανικό τους νεκροταφείο εκτυλίσσονταν σκηνές αποκάλυψης με δεκάδες μωρά σε κασονένια φέρετρα.

Τους «έπνιξε η οργή» όταν αποφασίστηκε η ίδρυση «κέντρου υποδοχής προσφύγων». Και πάλι, για να μην παρερμηνεύσουμε αυτή τη ξεφτίλα, όχι γιατί αυτά τα κέντρα προβλέπεται από το νομικό καθεστώς του 2011 ότι θα γίνουν τόποι διαλογής ανθρώπων, όπου σε ελάχιστους που θα  επιτρέπεται  η συνέχεια μιας κίβδηλης προσδοκίας και οι πολλοί θα επιστρέφονται στην αφετηρία της φρίκης τους.

Όχι βέβαια! Όλα τα εξευτελιστικά παραπάνω τους αφήνουν παντελώς αδιάφορους αλλά το να βλέπουν πρόσφυγα, όπως τους δασκάλεψαν τα μπάσταρδα του Χίτλερ, είναι ανυπόφορο και, ακόμα και με τη μαύρη αγορά,  όχι αρκούντως επικερδές.

Και επειδή τους πνίγει ο «πολύς πατριωτισμός» και σε μια από αυτές τις ντροπιαστικές μαζώξεις τραγούδησαν παράφωνα και τον εθνικό ύμνο, ας θυμηθούν και τους δυο στίχους του,

 δεν είν’ εύκολες οι θύρες

εάν η χρεία τες κουρταλεί           

Από την κοντινή Κάλυμνο, που, μετά το μεγάλο σεισμό του 1956, υιοθέτησε δεκάδες παιδιά των σεισμόπληκτων Κώων, και που η σημερινή  φτώχεια στέλνει απέναντι εκατοντάδες εσωτερικούς  μετανάστες οικοδόμους για να εισπράξουν την ίδια μισαλλοδοξία, μια μόνο φράση,

Αιδώς, ρε Κώτες!

Το 'γραψε η Νίνα Γεωργιάδου από τη γειτονική Κάλυμνο.

ένας απόμαχος θυμάται

Δημοσιεύω δύο ποιήματα του φίλου μου και συμμαθητή μου Δημήτρη Σταματίου:

Από τη συλλογή μου ‘’ένας απόμαχος θυμάται’’

Σαλπάραμε και έχω χαθεί κάπου στις Αζόρες
σκαρτάρισε ο μπούσουλας πορεία πια δε δείχνει
βογκά η μηχανή στις ατέλειωτες νυχτερινές ώρες
σκιάζομαι μήπως πλέουμε σε θαλασσινά λανθασμένα ίχνη.

Άγιε μου Νικόλα που θα βρω στεριά για να ποντίσω
μην είναι ξόρκι μάγισσας η όνειρο κακό
στη γέφυρα στέκω ορθός χωρίς να απαντήσω
μάλλον δεν είναι όνειρο μα λάθος τραγικό.

Ξάφνου ο σκάπουλος φώναξε απ' τη δεξιά βαρδιόλα
ίχνος στον ορίζοντα και στόχος δίχως φώτα
το μάτι μου στη σκοτεινιά θωρεί το γέρο- Ποσειδώνα
που μάταια με τι τρίαινα ξορκίζει το κυκλώνα.

Της τραμουντάνας τ'άστρο έσβησε αντάριασε η φύση
σημάδι μαύρο απόμεινε η ανεμοριπή
η καραβίσια σκύλα οσμίζεται και αδιάκοπα αλυχτά
για το κυκλώνα που πάνω μας αλύπητα κτυπά.

ΑΝΟΙΧΤΑ ΑΠ' ΤΗ ΣΑΓΚΑΗ

Σε μήκη πλάτη αλαργινά
τη βάρδια μου φυλάω
ρεπόρτο φέρανε ξανά
στη γέφυρα που κυβερνάω.

Νωρίς ο αέρας μπατάρισε
τα σύννεφα πυκνώνουν,
η νώτα της μούχλας πέρασε
στα πόδια και πονάω.

Το ρέμα σαν ζώνη έσφιξε
τη πλώρη και ζορίζει
σαβούρωσε το After Peak
η προπέλα μη ξενερίζει.

Ανέβασε καλά ατμό
στροφές μη χαμηλώσεις
ολοταχώς στο πρόσω η μηχανή
καραβάκι μου μη με προδώσεις.

Απάγγειο λιμάνι στη πλώρη μου
γραμμή στο φανάρι
πιλότο κάλεσε Γιωργή
ανοιχτό απ΄τη Σαγκάη.

Μπούκαρε με και διπλά πεσα με
πλώρα-πρίμα δώστε κάβο
βίρα και οι δυο και αγάντα με καλά
νέτα τη μηχανή δε θέλω άλλο.

ΕΝΑΣ ΑΠΟΜΑΧΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ
Captain Dim. Nautilus, 15-11-2015

Πρωτοχρονιά, πικρή γιορτή.

Τρέμουν ακόμα δυο αλήτες στη γωνιά. με μιαν ευλάβεια και πόνο τους σιμώνω. Ω! μας κυκλώνει και τους τρεις η παγωνιά... Θέλω να σφίξω τις γροθιές μου... αλλά... κρυώνω...-

Η προσευχή του αλήτη. Τεύκρος Ανθίας.

Αποκαμωμένη πρωτοχρονιά. Ποιός να γιορτάσει και τι να ευχηθεί κανείς, και πώς να γιορτάσει. Η χώρα μας ναυαγισμένη, οι ψυχές μας αποστραγγιγμένες ο θυμός μας ανίσχυρος, η οργή κυρίαρχη. Όλα σαν ένα κακό όνειρο, ένας απρόσμενος εφιάλτης. Μόνος ο έντρομος πανικός της αβεβαιότητας μέσα μας.

Κουρασμένη πρωτοχρονιά, ο κόσμος απόκαμε δεν αντέχει τόση αλλοτρίωση. Ήτανε πάντα ο τρόπος, όχι τόπος διαβίωσης. Χάσαμε τον τρόπο, και μας απόμεινε δύστηνος ο τόπος να ξεφλουδίζει καθημερινά.

Ο ερχομός κάθε καινούργιου χρόνου μας θυμίζει τον ξεχασμένο τρόπο: το προβάδισμα της ζωής, όχι της επιβίωσης. Αν η «πράγματι ζωή», που δεν γνωρίζει φθορά και θάνατο, γίνεται αναγκαία ιστορική ύπαρξη, τότε ο άνθρωπος μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει με τον τρόπο της όντως ζωής. Κι αυτό είναι το άγγελμα ή η αφορμή της γιορτής.

Όμως το ένστικτο της επιβίωσης δεν γνωρίζει γιορτή, έχει τη δική του λογική. Δεν ξέρει την επίγευση της γιορτής που νικάει το θάνατο. Δεν έχει τί να γιορτάσει.

 Η ψεύτικη αγαλλίαση του εορταστικού διακόσμου, οι ευχές, τα δώρα, η αγοραστική πλησμονή, όλα ένα οδυνηρό κενό μέσα μας, μια σύσπαση στα χείλη, ένα πικρό χαμόγελο που σβήνει στην αμηχανία.

Ούτε υπάρχει πίστη που να σε εξαναγκάζει στη χαρά της γιορτής. Η χαρά της γιορτής μεταγγίζεται όπως η ζωντάνια, είναι αισθητή και γι αυτό ακαταμάχητη βεβαιότητα.

Υπάρχουν κάποιοι βέβαια που γιορτάζουν και όχι ιδεολογικές αρχές γιορτής. Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, δεν έλειψαν. Ίσως κρυμμένοι έξω από το βουητό της επικαιρότητας. Γιορτάζουν, το τώρα, χωρίς απλώς να νοσταλγούν ή αβέβαια να ελπίζουν....

ΘΑ ΠΑΕΙ Ο ΜΙΚΡΟΜΕΓΑΛΟΥΤΣΙΚΟΣ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ..;

Απόψε, μέσα στη Βουλή, θα παιχτεί  η οδυνηρή κορύφωση του δράματος που βασανίζει εδώ και πέντε χρόνια τον τόπο, και παράλληλα η τραγική πιστοποίηση του ελλείμματος που χαρακτηρίζει συλλήβδην το ελληνικό πολιτικό σκηνικό. Παράλληλα, έξω απ τη Βουλή, στην Πλατεία Συντάγματος, ο "λαός", δηλαδή οι ελάχιστες εκατοντάδες επαγγελματιών κομπάρσων που μάζεψαν κόμματα και συνδικάτα, θα δίνει την πολλοστή, βαρετή παράσταση του έργου "δεν θα περάσει", "λαέ μη σκύβεις το κεφάλι, αντίσταση και πάλι" και άλλα τέτοια τερπνά που μάθαμε δεκαετίες τώρα να τα λέμε μηχανικά, ταυτίζοντας τον ακτιβισμό με την κοινότοπη βαρεμάρα και την άρνηση οποιασδήποτε πρωτοβουλίας που θα τάραζε, έστω για λίγο, το τέλμα. Σήμερα, η αριστερά πληρώνει τη σχεδόν θεσμοθετημένη κουλτούρα της άρνησης του "όχι σε όλα" με την οποία γαλβάνισε τις γενιές της μεταπολίτευσης. Μπορώ να πω κάπως αφοριστικά, ως άνθρωπος που πλήρωσε για τα λάθη του, και που κουβαλά και θυμό και απογοήτευση, ότι τη συγκεκριμένη τουλάχιστον στιγμή και για το συγκεκριμένο τόπο οι έννοιες "αριστερά" και "δεξιά" είναι σαφώς ανενεργές και πάντως παρωχημένες... Η όποια πολιτική σκέψη και δράση οφείλει να ξεκινήσει πέρα και μακριά από τα συγκεκριμένα αυτά στεγανά! Εκτός και αν επιμένουμε να παίζουμε στο θέατρο του παραλόγου από την δεκαετία του 50...

Τη στιγμή λοιπόν που πρέπει να πεθαίνουν οι ιδεοληψίες, οι εμμονές και ο αφόρητος λαϊκισμός της κυβερνητικής αριστεράς δεν μπορεί να λείπει από το ιστορικό αυτό σόου -το λέω με λύπη- ο Βάρδος της μεταπολίτευσης, ο Βασιλιάς της μουσικής "αγκιτάτσια" και ο πιο σοβαρός επιχειρηματίας του επαναστατικού κομφορμισμού, ο Μικρούτσικος! Τον θυμάμαι την Παρασκευή, πριν από το δημοψήφισμα της Κυριακής στον ίδιο χώρο του Συντάγματος να συγκινεί όλους τους ευσυγκίνητους που είναι κολλημένοι στο '80 και βέβαια την πρόεδρο Ζωή και σκέφτομαι πόσο θα του ταίριαζε ο στίχος του ποιητή "πέρασαν μέρες πολλές μέσα στη λίγην ώρα". Σε λίγες μόλις ώρες σαράντα ολόκληρα χρόνια θρυμματίζονται - η χαμένη ανολοκλήρωτη μεταπολίτευση - ενώ μια ολόκληρη αλυσίδα ευκαιριών δεν ευοδώθηκε εξαιτίας της εγκληματικής ανικανότητας όλων όσων παρέκαμπταν τα υπαρκτά προβλήματα της ζωής εν ονόματι των φαντασμάτων της θεωρίας. 

Επιμένω: η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ για μια πιο δημοκρατική και πιο αλληλέγγυα Ευρώπη και για ένα χρέος που στραγγαλίζει κάθε παραγωγική δυνατότητα της χώρας ήταν ορθή. Αντιθέτως, ήταν άθλια η στρατηγική μέσω της οποίας προσπαθούσε να επιβάλει την πολιτική της, με αποτέλεσμα να βραχυκυκλωθούν οι μαθητευόμενοι μάγοι τύπου Βαρουφάκη, εκθέτοντας και τον Πρωθυπουργό και την Ελλάδα στην ευρύτερη ευρωπαϊκή οικογένεια. Σήμερα, η γερμανική πολιτική της ύφεσης και του πειθαναγκασμού στο Βερολίνο θριαμβεύουν αφού χρησιμοποίησαν τη χώρα μας και πάλι σαν πειραματόζωο. Το Ελληνικό Ζήτημα έφερε σε πρώτο επίπεδο τα χρόνια θεσμικά προβλήματα της Ε.Ε. Και τη κρίση που σοβεί στους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς των Βρυξελλών. Το τίμημα, όμως, για αυτή την "αντίσταση" ήταν και είναι  τεράστιο.

Αυτή τη στιγμή, ο Τσίπρας, είτε το θέλει, είτε δεν το θέλει, καλώς ή κακώς, παίζει μόνος του χωρίς διάδοχο σχήμα, χωρίς καμιά εναλλακτική δυνατότητα. Άρα η ιστορική ευθύνη του είναι τεράστια. Πήρε τη σωστή απόφαση να μετατρέψει το ΟΧΙ σε ΝΑΙ και να καταλήξει στο αναγκαίο Μνημόνιο που απαλλάσσει τη χώρα από την άτακτη χρεοκοπία. Τώρα όμως πρέπει να τιμήσει την υπογραφή του και να εφαρμόσει αυτά που ψήφισε. Παρά τη δημοφιλία του, το πολιτικό του κύρος έχει τρωθεί. Ανεπανόρθωτα ή όχι, θα το δείξει ο χρόνος και βέβαια οι δικές του πρωτοβουλίες στο μέλλον.

Κι ο Μικρούτσικος; Κι ο Λαζόπουλος;

Στην Ελλάδα η εκμετάλλευση της σαχλαμάρας είναι το πιο επικερδές επάγγελμα στη χώρα. Το είδος παράγεται εν αφθονία και αναπαράγεται έως εμετού. Τα πλήθη αποθεώνουν τον Λαζόπουλο όταν “σατιρίζει” ομού μετά της δεσποινίδος Πάνιας ένα κοινωνικό ερείπιο που έπεσε τα νύχια τους και σε αυτή την ανθρωποφαγία δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να διαμαρτυρηθεί. Αφήστε που κάποιοι μπορεί να το θεώρησαν και προοδευτικότητα. Ο Λαζόπουλος, ας μην ξεχνάμε, έγινε μήλο της έριδας ώστε να εκπροσωπηθεί τους “προοδευτικούς” στο ευρωκοινοβούλιο και είναι πια ο κατ' εξοχήν διανοούμενος του ΣΥΡΙΖΑ.

O tempora o mores.

Οι καιροί ου μενετοί.

Οι καιροί ου μενετοί. Είναι ώρα για περισυλλογή και για πνευματικές αναζητήσεις.

Η διαπραγματευτική ομάδα του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ προεξάρχοντος του αγγλομαθούς κ. Βαρουφάκη γονυκλινής ζητάει γραμμή από τον άγιο Ιωάνη, (με ένα ν παρακαλώ), ταις πρεσβείες του Αρχιεπισκόπου, και ότι άλλο…  

Σε αυτές τις κρίσιμες ώρες μόνο η περισυλλογή και οι πνευματικές αναζητήσεις μπορούν να ξεδιαλύνουν το σκοτάδι στο μυαλό τους, καθοδηγώντας τους κυβερνώντας και τους εθνοπατέρες στην σωστή απόφαση, στην σωστή επιλογή.

Όθεν… και τους προτείνουμε το εξαιρετικό βιβλίο του αγίου αρχιμανδρίτη Χρ. Σουφρίτσα "Οι πεπλανημένοι θιασώτες της δραχμής και η ώρα της κρίσεως", όπου αναπτύσσεται γλαφυρά το εξαιρετικά ακανθώδες και δυσεξήγητο ζήτημα περί του πως η θεία πρόνοια μέσω του ευρώ επιδιώκει την συναδέλφωση των χριστιανικών λαών της δύσεως.

Είθε ο άγιος Σουφρίτσας να μας φωτίσει όλους μας.         

Λίαν αποκαλυπτικό βιβλίο με λίαν αποκαλυπτικό εξώφυλλο. Αναζητήσατε το - διαδώστε το.

«Υπνοβάτες» και Ομερτά.

Προσυπογράφω το κείμενο του Νίκου Γεωργιάδη:

«Υπνοβάτες» και Ομερτά.

Δημοσιευμένο εδώ: athens voice

Δανείζομαι τον τίτλο του άριστου πονήματος για τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο του Christopher Klark ο οποίος, αν και Αυστραλός, κατέδειξε πως κατέχει τα περί της βαλκανικής πράγματα καλύτερα από τους Βαλκάνιους. Βεβαίως η σημερινή κατάσταση στα Βαλκάνια θυμίζει σε πολλά τις συνθήκες που επικρατούσαν στην περιοχή τα χρόνια που προηγήθηκαν του Μεγάλου Πολέμου, πλην όμως το ζήτημα αυτό ενδεχομένως να απασχολήσει τον υπογράφοντα κάποια άλλη στιγμή.

Οι «Υπνοβάτες» στην παρούσα φάση αφορούν την υπό διαμόρφωση συνθήκη συμβίωσης του σημερινού Έλληνα πολίτη με ένα πλέγμα αξιών, κανόνων και δόγματος που συνάδει, ιδιότυπα είναι η αλήθεια, με τα δεδομένα συστημάτων εξουσίας του παρελθόντος, στην Ανατολική Ευρώπη με την εγκαθίδρυση κράτους διαφθοράς στο όνομα του Λαού, στην Αμερική με την υιοθέτηση του πολιτικό-λαϊκισμού ως μεθόδου εφαρμογής του αντικομουνισμού με εργαλείο τον Μακαρθισμό και στη Βαλκανική και την Τουρκία με την αποδοχή ως μοντέλου εξουσίας του Εθνικό-Λαϊκισμού με κορυφαίους εκπροσώπους τον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς (προσφάτως και του Ράμα στην Αλβανία), του Γκρουέφσκι στην ΠΓΔΜ και αναντίρρητα του Ταγίπ Ερντογάν στη σημερινή Τουρκία.

Η διαφθορά που καλλιεργεί το κεφάλαιο με εργαλείο τη διαπλοκή είναι ιστορικά δεδομένη, ξεκάθαρη και ολοφάνερη. Καλλιεργείται με γνώμονα τη μεγιστοποίηση του κέρδους σε ιδιωτικό, εταιρικό και πάντως όχι συλλογικό επίπεδο. Αντιθέτως η διαφθορά στο όνομα του Λαού καλλιεργείται ως δόγμα συλλογικής συμπεριφοράς με στόχο τη μεγιστοποίηση της αποτελεσματικότητας του συστήματος εξουσίας, ανεξαρτήτως προσώπων και με την κάλυψη-νομιμοποίηση εκ μέρους των συλλογικοτήτων.

Στη δεύτερη περίπτωση, αυτή της Αμερικής του Μακαρθισμού, η διαφθορά καλλιεργήθηκε στο όνομα της προστασίας της ελευθερίας και της Δημοκρατίας από τον ακατανόμαστο κομμουνιστικό κίνδυνο με όλα τα μέσα, κυρίως αθέμιτα, που διαθέτει η εξουσία, αλλά με κύριο στόχο τους παραγωγούς σκέψης και κουλτούρας που αποτελούν το μείζονα κίνδυνο και άρα εχθρό. Βασικός προσανατολισμός του συστήματος του Μακαρθισμού είναι η εγκαθίδρυση ενός συστήματος απρόσκοπτης εκμετάλλευσης στο εσωτερικό και εξωτερικό με στόχο τη μεγιστοποίηση του κέρδους σε συνθήκες απυρόβλητου για κάθε είδους ανηθικότητα.

Στην τρίτη περίπτωση, αυτή της Βαλκανικής, το μείγμα εξουσίας που υιοθετείται αποτελείται από ισόποσες δόσεις αριστερού Μακαρθισμού στο όνομα του Λαού και αριστερίστικου εθνικισμού στο όνομα του κόμματος που κατέχει την «αλήθεια». Πολύ ορθώς, λοιπόν, ο κ. Παπαδημούλης στην ομιλία του στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματός του διατύπωσε την άποψη πως, αντιγράφω, «σε συνθήκες ομερτά κομματικοποιείται το κράτος και κρατικοποιείται το κόμμα». Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης θα χαμογελάει με ικανοποίηση από εκεί που βρίσκεται.

Όταν ο Στάλιν συναντά τον Μακάρθι

Θα πρέπει να είχαν μεγάλη ανάγκη τη θεσούλα στην υπό διαμόρφωση ΕΡΤ οι κύριοι και οι κυρίες που διεκδίκησαν την τοποθέτησή τους στο Διοικητικό Συμβούλιο του οργανισμού. Αλλιώς δεν εξηγείται το πώς άντεξαν και κυρίως ανέχτηκαν την πλήρως αναξιοπρεπή διαδικασία ανάκρισης στην οποία υποβλήθηκαν επί δεκάωρο στη Βουλή των Ελλήνων, υπό την καθοδήγηση της προέδρου της Βουλής. Ακόμη και ο έμπιστος, πλην όμως αρκούντως ευλύγιστος πολιτικά κ. Μητρόπουλος εξερράγη κάνοντας λόγο για  «βασανισμό» των παρισταμένων μελών του ΔΣ της ΕΡΤ, αλλά και για το ζήτημα της αξιοπρέπειας του καθενός ερωτώμενου από τους βουλευτές της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας.

Αν κανείς ανατρέξει σε ντοκιμαντέρ της εποχής του Μακαρθισμού στην αντίστοιχη επιτροπή της αμερικανικής βουλής, θα ανακάλυπτε με φρίκη κοινά στοιχεία και μεθόδους ψυχικού, πολιτικού και κυρίως κοινωνικού ψυχαναγκασμού των υπό ανάκριση πολιτών από τους «φύλακες» του American way of life. «Σας βάπτισε ο τάδε, βαπτιστήκατε από τον τάδε, διατηρείτε πνευματική σχέση με το δείνα;» ερωτούσε η ανακρίτρια Ραχήλ Μακρή για να εισπράξει αρνητική απάντηση ώστε να καταλήξει «Δεν με καλύπτετε». Προφανώς διότι δεν έλαβε καταφατική απάντηση.

Πόθεν απέκτησε ισχύ θεσμικού ανακριτή η βουλευτής ή ακόμη και η πρόεδρος της Βουλής; Ποιο είναι το θεσμικό σύστημα που της απέδωσε τέτοιο ρόλο; Κανένα. Η ισχύς αυτή προέρχεται από την πεποίθηση ότι οι εκλογές της 25ης Ιανουαρίου νομιμοποιούν την πρακτική επιβολής ενός συστήματος αξιών, αριστερής τάχα μου εκδοχής, στο όνομα του Λαού, για τον Λαό, μέσω των θεσμών που θέσπισε η αστική δημοκρατία.

Ουδόλως ενδιαφέρει το εάν ο νικητής των εκλογών έλαβε μόνον το 36% των ψήφων, ούτε το γεγονός ότι κέρδισε λόγω ενός ασύλληπτου για δημοκρατικές κοινωνίες καλπονοθευτικού εκλογικού συστήματος ενός μπόνους 50 εδρών, σύστημα που η Αριστερά συνήθιζε να καταγγέλλει διαχρονικά και με πείσμα.

Η νομιμοποίηση της όποιας αυθαιρεσίας αποτελεί την αφετηρία κάθε εκδοχής διαφθοράς. Όταν η νομιμοποίηση προσλαμβάνει και χαρακτηριστικά «λαϊκής απαίτησης» τότε αναβαθμίζεται σε σύστημα διαχείρισης. Όταν στο όνομα των συλλογικοτήτων εφαρμόζεται σύστημα διαχείρισης της αυθαιρεσίας, τότε καταλήγουμε σε σύστημα εξουσίας που αργά ή γρήγορα αναγάγει τη διαφθορά σε βασικό κίνητρο. Είναι ακόμη νωρίς, θα αντιτείνει ο αναγνώστης. Φαίνεται ότι το μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ που ανέκραξε ακούγοντας τον πρωθυπουργό, «μα τι μας λέει τώρα, δεν βλέπει ποιους διορίζουμε;», είχε απόλυτη συνείδηση για τη δυνητική πορεία αυτού του συστήματος εξουσίας. Το φαινόμενο ΔΕΗ και η επιβολή συγκεκριμένης (της πρώτης άλλωστε) απόφασης για καταβολήεπιδόματος στους εργαζόμενους από τους συνδικαλιστές καταδεικνύει το πώς η νοοτροπία «αποφασίζουμε και εφαρμόζουμε στο όνομα του Λαού» χωρίς κανένα προβληματισμό ως προς την έννοια του δημοσίου συμφέροντος, αποτελεί τον πυρήνα άσκησης της διοίκησης και κατά συνέπεια της εξουσίας.

Το τρανότερο παράδειγμα είναι εκείνο που αφορά τις ρυθμίσεις για την Παιδεία. Η ομολογημένη και στοιχειοθετημένη από την πολιτική ηγεσία επαναφορά της εξουσίας των κομματικών οργανώσεων στο πανεπιστήμιο, πάντα στο όνομα της κοινωνίας και των φορέων της, δηλαδή των συνδικαλιστικών σχημάτων, δηλαδή των κομματικών εξουσιών, οδηγεί αναπόφευκτα την ανώτερη εκπαίδευση σε ένα νέο κύκλο αναπαραγωγής μιας
κρατικοδίαιτης, προσανατολισμένης στη μετριότητα ελίτ καθηγητών, εξαρτημένης κομματικά και πειθαναγκασμένης πολιτικά, όπου η επιστημονικήαριστεία, η ερευνητική εργασία και η δημοσίευση επιστημονικών προϊόντων νεωτερικότητας αποτελούν στοιχεία που επιβάλλουν τον εξοστρακισμό, αφού ο κοινός γνώμονας είναι το αναμάσημα κοινότυπων και κακοχωνεμένων κλισέ περί ανθρωπισμού του μεταπολέμου. Ας ρίξει κανείς μία ματιά στην απαντητική επιστολή του υπουργού Παιδείας (του γραφείου του για την ακρίβεια) προς το δημοσιογράφο κ. Κασιμάτη. Ο Αλτουσέρ, κ. Μπαλτά, όντως
κατέληξε στο ψυχιατρείο δολοφονώντας τη σύζυγό του στα βαθιά γεράματα αλλά και εκτελώντας τη μαρξιστική σκέψη στα 6 βήματα ως ανεπαρκής λόγω ιδεοληψίας. Μήπως και εσείς εκτελείτε την Παιδεία ως ανεπαρκής λόγω ιδεοληψίας, διότι ως προς τη μαρξιστική σκέψη δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για το υπό εξέλιξη έγκλημα.

Αν ο εθνικό-λαϊκισμός είναι το σύγχρονο βαλκανικό χαρακτηριστικό του σταλινο-μακαρθικού παρελθόντος, οφείλει κανείς να ομολογήσει πως το φαινόμενο επιβολής των κανόνων Τηλεοπτικής Δημοκρατίας αριστερής επίφασης στο όνομα του Λαού αποτελεί ένα απολαυστικό δείγμα νοοτροπίας. Έτσι ανώτερο πολιτειακό στέλεχος ψέγει δημόσια κρατικό υπάλληλο διότι εφαρμόζει τις εντολές της πολιτικής ηγεσίας του, υπουργός παρά τω
τηλεοπτικό στούντιο αυτοαναγορεύεται σε παγκόσμιο τηλεοπτικό προφήτη αριστερής εκδοχής εν είδει προτεστάντη ευαγγελιστή της αμερικανικής πνευματικής στέπας (Βαρουφάκης), ο πρωθυπουργός μαγνητοσκοπείται εν είδει προϊσταμένου παιδικού σταθμού εναγκαλιζόμενος με τις καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ, αμέσως μετά τους εν κρυπτώ εναγκαλισμούς του με την Άγκελα Μέρκελ στην καγκελαρία, ο ΥΠΕΞ φωτογραφίζεται εναγκαλιζόμενος σε κατάσταση προφανούς ευεξίας τραγουδώντας «We are the World» μετά του Τούρκου ομολόγου του (γιατί τα έβαζαν με τα ζεϊμπέκικα του Γιώργου τότε;) και ο υπουργός Άμυνας μοιράζει στους Αμερικανούς υδρογονάνθρακεςστο Αιγαίο και βάσεις στα νησιά. Όλο αυτό το σκηνικό πνευματικής και πολιτικής νωθρότητας με επιστέγασμα τον εκβιασμό περί πιστωτικού γεγονότος στο όνομα του Λαού, που θα τον καταδίκαζε στην απόλυτη μιζέρια, με μοναδικό σκοπό την απόκτηση της πολιτικής ηγεμονίας στη νέου
τύπου τηλεοπτική δημοκρατία, οδηγεί αναπόφευκτα στο συμπέρασμα πως, ναι, η παρούσα κυβέρνηση διέθετε και σχέδιο και σκοπό. Την κατάληψη των ανακτόρων και την άσκηση εξουσίας αποκλειστικά με τη διαχείριση στο όνομα του Λαού των απωθημένων της κακομαθημένης κοινωνίας. Εκείνων των απωθημένων που έχουν την αφετηρία τους στο βόλεμα της νεόκοπης «μεσαίας τάξης» που δημιούργησε ο λαϊκισμός του Ανδρέα και ο μετα-λαϊκισμός του Κώστα Καραμανλή, που είναι τα θεμέλια του κράτους διαφθοράς και του θεσμικού υποκόσμου που το λυμαίνεται. Μόνο που το υπό εκκόλαψη νέο καθεστώς εξουσίας διαθέτει αριστερό πρόσημο. Έχει απόλυτο δίκιο λοιπόν ο αριστερός ευρωβουλευτής που δημοσιοποιεί φωναχτά την αγωνία του για τον κίνδυνο να «γυρίσουμε την Αριστερά 50 χρόνια πίσω». Οι «Υπνοβάτες» της ιστορίας συμπεριφέρονται ως ζόμπι έως ότου ξυπνήσουν, αλλά είναι πια αργά. Συνήθως το μόνο που έχουν καταφέρει είναι να βρεθούν αίφνης απέναντι σε εκείνους που ανέμεναν υπομονετικά να βιάσουν την Ιστορία γεμίζοντας τα κενά με αίμα και πόνο.

Συνέβη στο παρελθόν, δεν χρειάζεται να συμβεί και στο μέλλον.