Μὰ βλέπω κάτι ὄνειρα…

Πρέπει νὰ ἔχω ἀρχίσει νὰ σαλτάρω… Δὲν ἐξηγεῖτε ἀλλιῶς, μεσούσης τῆς κρίσεως μὲ τὰ ὄνειρα ποὺ βλέπω. Σήμερα τὸ πρωί, πάλι ξύπνησα μὲ τ΄ ὄνειρο σφηνωμένο στὸν ἐγκέφαλό μου. Θὰ στὸ περιγράψω.

Ὁλοζώντανό σου λέω…

Ἐδῶ καὶ κάτι χρόνια, μοῦ ἔχει κολλήσει νὰ  ἀνοίξω ἕνα μαγαζάκι παραδοσιακὸ καὶ τσίφτικο γιὰ μερακλῆδες. Δυστυχῶς ὅμως τὸ μαγαζάκι τῆς ὑπνοφαντασίας μου ἀνήκει στὸν ἀποκλειστικὸ ἐκεῖνο κλάδο ποὺ τὸν ἐκμεταλλεύεται τὸ κράτος. Υπάρχουν βέβαια κάτι πολὺ μικρὰ παράνομα μαγαζάκια μὲ ἕνα καὶ μοναδικὸ ἐργαζόμενο που ἀνήκουν στὸν ἰδιωτικὸ τομέα, μὰ ἐγὼ θέλω νὰ ἱδρύσω ἐπιχείρηση, ἔννομη, ἀξιοπρεπῆ καὶ ὀργανωμένη μὲ πολλοὺς ὑπαλλήλους.

Στὴν εἴσοδο θὰ εἶναι δύο καλοσυνάτοι κύριοι, ντουλάπες, καὶ θὰ ρωτοῦν τοὺς ἐπιθυμοῦντες νὰ εἰσέλθουν τὸ σύνθημα καὶ τὸ παρασύνθημα. Ἡ εἴσοδος, μία βαριὰ ξύλινη, περίτεχνα σκαλισμένη, πόρτα θὰ τρίζει σατανικὰ κάθε φορᾶ ποὺ ἀνοίγει καρτερώντας ὑπομονετικὰ τὰ γέρικα βήματα τῶν θαμώνων... Τὸ χαλὶ στὴν εἴσοδο θὰ γράφει "ἡ ζωὴ εἶναι πολὺ μικρὴ γιὰ νὰ τὴν ξοδέψω σὲ προσπάθειες νὰ τὴν παρατείνω", ἀλλὰ κανεὶς δὲ θὰ τὸ δγιαβάζει....

Στὸ ἰσόγειο, πίσω ἂπ΄ τὰ ντουμάνια τῶν τσιγάρων καὶ τὶς μυρωδιὲς τοῦ ἀλκοὸλ εἶναι ἕνα ὁλόμαυρο πιάνο μὲ οὐρά. Στὰ πλῆκτρα ὁ γέρο νέγρος Τζὶμ μὲ τὰ κάτασπρα μαλλιὰ καὶ τα μαγικὰ δάχτυλα. Κρυστάλλινοι πολυέλεοι καὶ πίνακες (ἀντίγραφα) τοῦ Toulouse Lautrec κοσμοῦν τὴν αἴθουσα. Πίσω ἂπ΄ τὸν μακρὺ ξύλινο πάγκο τοῦ μπὰρ στέκεται ἕνας χοντρὸς χαμογελαστὸς κοκκινομούρης μὲ κάτι ἀστεῖες τσιγκελωτὲς μουστάκες, εἰδικὰ ἐκπαιδευμένος στὸ θεαματικὸ σερβίρισμα, πάνω στὸν πάγκο εἶναι καὶ ὁ ὑγραντήρας μὲ τὰ πανάκριβα κουβανέζικα ποῦρα ποὺ πωλοῦνται ...πανάκριβα.

Δίπλα στὴν ξύλινη σκαλιστὴ σκάλα ποὺ ὁδηγεῖ στὰ πάνω πατώματα στεκονται νωθρὰ δύο τρεῖς κοπέλες. Οἱ ὑπόλοιπες, καὶ εἶναι πολλές, ξεκουράζονται ξαπλωμένες νωχελικὰ στοὺς βαριοὺς δερμάτινους καναπέδες. Οἱ πιὸ μεγάλες σὲ ἡλικία κάνουν πὼς δῆθεν φτιάχνουν τὶς ζαρτιέρες τους, ἀφήνοντας στὴ κοινὴ θέα τὸ θεσπέσιο κορμί τους, τῶν ἀποτέτοιων τους συμπεριλαμβανομένων. Μὰ οἱ κινήσεις τοὺς μαρτυρούν την ἀγωνία τους νὰ κρύψουνε την ἀρχόμενη κυτταρίτιδα… ἔχοντας γιὰ σύμμαχο τὸ διακριτικὸ φωτισμὸ καὶ τοὺς καπνοὺς ἀπὸ τὰ πανάκριβα ποῦρα. Και ἐπιλέγουν ἀνάμεσα στοὺς θαμῶνες τοὺς πιὸ κοιλαράδες, καὶ τοὺς πιὸ λεφτάδες πεινασμένους.

Οἱ πιὸ πιτσιρίκες και άπειρες εχουν τὰ μάτια χαμηλωμένα, καὶ τὰ χέρια γύρω ἂπ΄ τὰ στητά τους στήθη, σὰ νὰ θέλουν νὰ κουκουλώσουν τὶς αὐθάδικες ρόγες ποὺ διαγράφονται κάτω ἂπ΄ τὰ ἀνάρια καὶ διάφανα μπέιμπι ντόλ, καὶ περιμένουν μὲ εὐπρέπεια ἐκεῖνο τὸ πεινασμένο βλέμμα ποὺ λέει "ἐσύ! ἔλα!".

Ἂν πάρω ἕνα μεγάλο μαχαίρι καὶ κάνω τὶς κατάλληλες κινήσεις, μπορῶ νὰ σχίσω ἕνα κυβικὸ κομμάτι κάπνας, νὰ τὸ πάρω ἔξω ἂπ΄ τὸ μαγαζὶ καὶ νὰ τὸ ἀφήσω νὰ διαλυθεῖ σιγὰ σιγὰ στὸ νυχτερινὸ ἀεράκι... Ἐπιστρέφω στὴ θαλπωρὴ καὶ στοὺς νέγρικους ἤχους τοῦ πιάνου. Μαζί μου μπαίνουν δύο μπάτσοι, ἕνας της ἀγορανομίας καὶ μία παρέα ἐφοριακῶν. Παίρνουν τὴ μισθοδοσία που ἐπαξίως κέρδισαν κάνοντας τὰ στραβὰ μάτια καὶ ἁπλώνοντας τὸ χέρι οπως πάντα θέλουν καὶ μπαξίσι. Σήμερα θὰ τοὺς ἀναλάβει - ὅλους - ἡ Ντορίτα, ἡ πιὸ γέρικη καὶ πιὸ ἐπιτήδεια ἂπ΄ ὅλες τὶς κοπέλες μου. Ἔχει βάλει στοίχημα μὲ τὴν Ὑβὸν πὼς θὰ τοὺς ξεπετάξει σὲ λιγότερο ἀπὸ τέταρτο.  ...θὰ τὸ κερδίσει. εἶναι ὅλοι τους κοκορογάμιδες.

Ἂπ΄ τὴ πίσω πόρτα μπαίνει - ὅπως κάθε δεύτερη τετάρτη - ὁ δήμαρχος, ὄχι αὐτός, οὔτε ὁ προηγούμενος…  ὁ ἄλλος... ὁ ἄντρας… (τὸ ὄνειρο εἶναι παλιὸ ἀπὸ χρόνια σου λέω). Μια γριὰ με μεγάλο βυζί, ξανθὰ μαλλιὰ καὶ κίτρινα δοντια, τὸν ὁδηγεῖ διακριτικὰ στὸ δωμάτιο, ἐκεῖ ποὺ τὸν περιμένει ἠ νεοφερμένη, το δεσπότη που ἔρχεται κάθε δεύτερη παρασκευή, ἐκτός της μεγάλης, τὸν πηγαίνει στὴν σοφίτα. Ἐκεῖ ποὺ περιμένει ὁ Καρίμ. Είναι ἡ ἴδια γριὰ ποὺ ἔχω καὶ στὸ ταμεῖο τῆς ἐπιχείρησης.

Και να δεῖτε ποὺ μία μέρα θὰ τὸ στήσω τὸ μαγαζί. Μοναδικό μου μέλημα… νὰ πείσω τοὺς μετόχους του μεγάλου μπορντέλου νὰ μοῦ ἐπιτρέψουν νὰ ἀνοίξω ἕνα μπορντελάκι μέσα στὸ δικό τους.

Ἕνα μαγαζάκι μέσα στὸ μαγαζὶ ζητάω...  και πρέπει πείσω τὸ κράτος διευκρινίζοντας στοὺς κληρονομικοὺς ἰδιοκτῆτες του, πὼς τὸ δικό τους κωλάδικο δὲν θὰ ζημιωθεῖ μὲ τὸ μαγαζάκι μου. 

Στὸ κάτω κάτω ἐνοίκια ζουμερὰ και μαύρα θὰ τοὺς δίνω.

Δὲν εἶμαι κανένας κλεφταρὰς σὰν καὶ ἐλόγου τους....

Υ.γ.  ἤθελα κάποιες κοπέλες τοῦ καταστήματος νὰ εἶναι σύζυγοι πολιτικῶν ἀλλὰ τὴν ἰδέα μου τὴν πρόλαβε πρὶν καν τὴν συλλάβω κάποιος Tinto Brass σ΄ ἕνα ἐργάκι ὀνόματι Καλιγούλας ποὺ ἔβαλε στὸ δικό του μπορντελάκι τὶς γυναῖκες τῶν συγκλητικῶν...

Υ.γ 2^ον Δὲν ξέρω ἂν θὰ προκάμω, καθ’ ὅσον τὰ μαγαζιὰ κλείνουν λόγω κρίσης καὶ ὅπως πᾶνε τὰ πράγματα κλείνει καὶ τὸ ἄλλο μπουρδέλο τὸ μεγάλο, καὶ ἄστα νὰ πᾶνε…

Υ.γ 3^ον Δὲν ξέρω ἂν ἔχω ἀρχίσει νὰ λασκάρω καλοκαιριάτικα μὲ τέτοιες παπαριὲς ποὺ γράφω. Παρακαλοῦνται οἱ εἰδικοὶ νὰ γνωμοδοτήσουν.

Ἀγανακτισμένος ἀλλιῶς…

Ὁ  λαϊκισμὸς των κυβερνώντων ὅταν γίνεται συνείδηση ἀντικατοπτρίζεται ἀξιωματικά, σὲ ὁλόκληρο τὸ φάσμα τῆς κοινωνίας. Ὑποψιάζομαι ὅτι τελευταία αὐτὸς ὁ λαϊκισμός, σὲ παγκόσμια πρωτοτυπία, εἶναι καὶ "ἀγανακτισμένος". Δὲν ξέρω μπορεῖ νὰ κάνω καὶ λάθος. Γιὰ παράδειγμα, ἐλάχιστους (ἀπὸ τοὺς) ἀγανακτισμένους εἶδα γιὰ τὴν μονιμότητα τῶν δημόσιων ὑπαλλήλων, γιὰ κάτι παχυλὲς συντάξεις ἀπὸ τὰ 48 τοὺς,  κάτι χιλιάδων κυρίως γυναικών, ἀπὸ τὸ δημόσιο,  γιὰ κάτι  αὐθαίρετα χτισμένα παντοῦ κι ἀπὸ ὅλους, γιὰ τὴ δικαιοσύνη ποὺ ἀπονέμει ἕνα παράξενο δίκαιο στὴν Ἑλλάδα, τὴ σχεδὸν νόμιμη πλέον παρανομία ὅλων μας, τὴ λευκὴ ἀπεργία ὅλων, κυρίως στὸ δημόσιο ἀλλὰ  καὶ ὅλων ἐναντίον ὅλων, τὰ παραμάγαζα  τῶν νοσοκομείων, τὴν φοβερὴ σπατάλη τοῦ δημοσίου χρήματος ποὺ ἀκόμα συνεχίζεται, τὴν ἀσυλία τῶν  ΜΜΕ ποὺ χρωστᾶνε τὰ κερατὰ τοὺς  ἀλλὰ κανεὶς δὲν τὰ  κλείνει, καὶ  τὰ προνόμια, ποὺ καὶ σήμερα ἀκόμη τὸ κράτος παρέχει στοὺς "πελάτες" του. Κατὰ τὰ ἄλλα, ὅλοι μας  βοοῦμε ρυθμικὰ "Ἄντε γαμήσου Πάγκαλε". Γιατί βέβαια ἀρνιόμαστε νὰ παραδεχτοῦμε ὅτι λίγο ἢ πολὺ κάτι φάγαμε κι ἐμεῖς. Καὶ βέβαια ἂς εἴμαστε ἐμεῖς αὐτοί, συλλογικά, γιατί κατὰ μόνας ἐλάχιστοι τὸ παραδέχονται, ποὺ στείλαμε τοὺς 300 στὴ βουλὴ νομιμοποιώντας μὲ τὴ ψῆφο μᾶς ὅλα τους τὰ ἰδιοτελῆ  προνόμια καὶ τὴν δημιουργία πελατειακῶν σχέσεων.

Θὰ ξεκινήσουμε  κάποια στιγμὴ  αὐτοκριτική μας; Αὐτὸ θὰ ἦταν αὐτόματα ἡ ἀπαρχὴ μιᾶς κάποιας λύσης.

Ἀλλὰ τὰ γράφει πολὺ καλύτερα ἀπὸ ἐμένα ἕνας ἄνθρωπος ποὺ συμπαθῶ ἰδιαίτερα, ὁ Νίκος Δήμου.

Ἀναδημοσιεύω αὐτούσιο τὸ κείμενό του:

•Με ρωτάνε γιατί δεν γράφω για τους «Αγανακτισμένους». Τόσο καιρό σκέπτομαι να γράψω γι’ αυτούς και διστάζω. Τους θαυμάζω που αγανακτούν και αγανακτώ που τους θαυμάζω.

•Μας ενώνουν πολλά: ο τρόπος που βρίσκονται (πριν από είκοσι χρόνια είχα οραματιστεί τον πολιτικό ρόλο του ίντερνετ), το γεγονός ότι είναι ακηδευμόνευτοι κι ανεξάρτητοι, η οργή που εκφράζουν. Μας χωρίζει όμως ένα βασικό: τα πράγματα για τα οποία αγανακτούν. Νομίζω ότι πυροβολούν λάθος στόχους. Μουντζώνουν το μνημόνιο, την τρόικα, το ΔΝΤ - λες κι ευθύνονται για τα δικά μας προβλήματα. Καταριούνται το σύμπτωμα και το φάρμακο - σαν να προκάλεσαν την αρρώστια.

•Τι την προκάλεσε;

Α) Ο πολιτικός και οικονομικός λαϊκισμός που ξεκίνησε από τον Ανδρέα Παπανδρέου και μόλυνε όλη την πολιτική μας ζωή. Με «οικονομικό λαϊκισμό» εννοώ να χαϊδεύεις όχι μόνο τ’ αυτιά αλλά και τις τσέπες των ψηφοφόρων, με διορισμούς, παροχές, προνόμια και γενικές αργομισθίες (δηλαδή να τους αμείβεις με δανεικά, αφού δεν παράγουν. Τότε εκτοξεύθηκε το χρέος). Τριάντα χρόνια εκμαύλιζαν οι πολιτικοί τον λαό (που ευχαρίστως το αποδεχόταν. Εκεί μουντζώνω κι εμάς - τον λαό).

Β) Η εγκληματική αμέλεια της διακυβέρνησης Κώστα Καραμανλή που διπλασίασε το έλλειμμα και το κράτος. Νομίζω πως η Βουλή έπρεπε να ψηφίσει έναν έκτακτο νόμο και να παραπέμψει τους υπεύθυνους αυτής της πενταετίας. Να δικαστούν για εγκληματική παραμέληση των καθηκόντων τους και να πάνε φυλακή: Καραμανλής, Αλογοσκούφης, και Σία. Μαζί και οι αρχισυνδικαλιστές του εκμαυλισμού (η χειρότερη διαπλοκή) και όσοι γνωστοί των σκανδάλων (Τσουκάτος, Άκης, Εφραίμ & Σία).

Γ) Η εξίσου εγκληματική ανικανότητα και ολιγωρία της σημερινής διακυβέρνησης. Ξεκινώντας από τον ανύπαρκτο πρωθυπουργό που εκτός απ’ το όνομά του δεν έχει να επιδείξει άλλο προσόν, την παρέα των άχρηστων παρατρεχάμενών του και τους παλιούς Πασόκους που απλώς καθυστερούν και υπονομεύουν κάθε ενέργεια, εξασκώντας πάντα και ακόμα τον λαϊκισμό του ιδρυτή τους.

Δ) Η ανευθυνότητα ολόκληρης της αντιπολίτευσης, που ενώ το πλοίο βουλιάζει εξακολουθεί να τσακώνεται για ποσοστά ψήφων και επιρροών.

•Και τον μεν Ανδρέα Παπανδρέου θα τον κρίνει η ιστορία. Αλλά όλοι οι άλλοι υπεύθυνοι είναι εδώ γύρω μας. Αυτούς θέλω να μουντζώσω και να τιμωρήσω - όχι το μνημόνιο και την τρόικα!

Οι πέντε θεμελιώδεις νόμοι της ανθρώπινης βλακείας

 

Επειδή πρέπει πάντοτε κάποιος πρέπει να είναι προσεκτικός όταν συναγελάζεται με βλάκες θεωρώ σκόπιμο να υπενθυμίσω σήμερα τους  πέντε θεμελιώδεις νόμους της ανθρώπινης βλακείας.

1. Πάντα και αναπόφευκτα ο καθένας από μας υποτιμά τον αριθμό των ηλίθιων ατόμων που κυκλοφορούν.
2. Η πιθανότητα να είναι ένα συγκεκριμένο πρόσωπο ηλίθιο είναι ανεξάρτητη από οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό του ίδιου προσώπου.
3. Ένα ηλίθιο άτομο είναι ένα πρόσωπο ή ομάδα προσώπων, χωρίς ταυτόχρονα να εξασφαλίζει κάποιο πλεονέκτημα για το ίδιο πολλές φορές, μάλιστα, το ίδιο υφίσταται μιαν απώλεια.
4. Τα μη ηλίθια άτομα υποτιμούν πάντα τη βλαπτική ενέργεια των ηλίθιων ατόμων. Ιδίως οι μη ηλίθιοι ξεχνούν διαρκώς ότι σε οποιαδήποτε στιγμή και τόπο και σε οποιαδήποτε περίσταση η συναναστροφή και/ή ο συγχρωτισμός με ηλίθια άτομα αποδεικνύεται ασφαλώς ένα σοβαρότατο σφάλμα.
5. Το ηλίθιο άτομο είναι ο πιο επικίνδυνος τύπος που υπάρχει.

          Από το "Δοκίμιο περί ανθρώπινης βλακείας"
του C. M. Cipolla,

Να προσθέσω κι’ εγώ έναν: Ένα ηλίθιο άτομο αργά ή γρήγορα θα σε κατεβάσει στο επίπεδό του, οπότε δεν υπάρχει λόγος να συγχρωτίζεσαι  μαζί του. Είναι γνωστό άλλωστε ότι: η βλακεία κάποτε νικιέται, ο βλάκας είναι αήττητος…

Συμπέρασμα και κοινωνικό καθήκον: να ξεσκεπάζουμε τους βλάκες όσο κοντά μας κι αν είναι. Είναι επικίνδυνοι… θα μας κολλήσουνε  σου λέω…. (4^ος νόμος)

Ἡ τραγωδία συνεχίζεται

Τετάρτη στὴ Συκιὰ Κορινθίας στὸ φίλο μου τὸ Μάνο. Καταμεσῆς σὲ ἑκατοντάδες βίλες, βιλάρες, πολυτελῆ ξενοδοχεῖα, ἐξοχικά, διαμερίσματα. Τὰ ταβερνεῖα καὶ τὰ ἑστιατόρια φίσκα, στὶς παραλίες τὸ ἀδιαχώρητο. Στὴν ἐθνικὴ ὁδὸ παρατηροῦσα  τὶς χιλιάδες (!) μερτσέντες, μπέμπες ( BMW), τὶς πόρσε καὶ τὰ τσερόκια. Ἡ φιγούρα καὶ ἡ μούρη ἀκόμη σὲ πρώτη ἐμφάνιση. Ποιὰ κρίση καὶ πράσινα ἄλογα. Φαντάζομαι τί θὰ γίνεται στὰ νησιά, στὴ Χαλκιδική, στὴν Εὔβοια  καὶ τὴν Κρήτη. Ὁ κόσμος ἔχει ἀκόμη πολὺ λίπος νὰ κάψει καὶ εἶναι προφανὲς  ὅτι κανείς μας δὲν ἔχει καμία διάθεση ἔστω καὶ τῆς παραμικρῆς προσφορᾶς. Γιὰ τὸν νεοέλληνα συνεχίζει νὰ ἰσχύει τό: "εἰς οἰωνὸς ἄριστος, ἀμύνεσθαι περὶ πάρτης"  ἀκόμα κι ὅταν  τὸ πάρτι ἔχει τελειώσει. Ὅλοι ὅσοι ἐπαγγελματοποιήσαμε τὶς ἔννοιες "πατρίδα-κράτος" καὶ "πατριώτης", ἂς θερίσουμε τώρα τὰ ἐπίχειρα τῆς εὐπιστίας μας, γιὰ νὰ μὴν πῶ τῆς εὐήθειάς μας. Τὸ ἄρθρο 120 τοῦ Συντάγματος  ὅτι ἡ τήρηση του ἐπαφίεται στὸν πατριωτισμὸ τῶν Ἑλλήνων...    εἶναι πλέον γράμματα στὸ κενό. Ὅλοι  μας βέβαια θέλουμε  νὰ ἀπολαμβάνουμε χωρὶς κόστος καὶ τὸ μόνο ποὺ ἔχει ἀλλάξει εἶναι ὅτι κάποιους τοὺς χαλᾶνε, τὸ συνεχιζόμενο πανηγύρι, οἱ τύψεις. 

Ἑλληνικὸς καπιταλισμός. Ἡ  πιὸ χυδαία ἔκφραση καπιταλισμοῦ συνδυασμένη μὲ τὴν πιὸ ὑποκριτικὴ ἀριστερίστικη κουμουνιστικὴ συνθηματολογία.

Νὰ θυμίσω ἐδῶ ὅτι τὰ ἐπικοινωνιακὰ πυροτεχνήματα ἔχουν, δεδομένo, ἐφήμερη διάρκεια. Εἶναι "μίμοι  πράξεως σπουδαίας " ὅπως γιὰ παράδειγμα κάτι συμβούλια πολιτικῶν ἀρχηγῶν, κάτι διαγγέλματα τοῦ πρωθυπουργοῦ, ἢ οἱ ἐκκλήσεις τῶν εὐρωπαίων περὶ συναίνεσης. Στὴν οὐσία ἔχουμε "δράματα" χωρὶς δράσεις  ποὺ ἐξαντλοῦνται μαζὶ μὲ τὸ ἐνδιαφέρον ἢ τὴν εὐήθεια τοῦ καταναλωτῆ τους. Ἐν κατακλείδα ἀντὶ ἄτολμων δηλαδὴ στρογγυλεμένων δηλώσεων καὶ ἐν τέλει ἀπολιτὶκ κειμένων προτείνω στοὺς ἀκκιζόμενους καὶ πάσχοντες πνευματικούς μας ταγοὺς (sic)  ὅτι εἶναι πλέον καιρὸς γιὰ σιωπὴ  καὶ διαλογισμὸ  καὶ ἔπειτα προτάσεις γιὰ  πολιτικὲς λύσεων μέσα ἀπὸ παλιὲς ἢ νέες συλλογικότητες.

Τηλοψία, δημοσιογραφίσκοι τῆς δεκάρας , διαφημιστὲς  καὶ διαμορφωτὲς τῆς κοινῆς γνώμης μεθοδικὰ λοβοτόμησαν ἕνα  γενετικὰ  προδιαθετιμένο κοινό. Τὰ φράγκα καὶ ἡ κατανάλωση δηλαδὴ ὡς μοναδικὲς ἀξίες.

Ἀκολουθοῦν πολλὰ  ὑστερόγραφα, ὅποιος θέλει τὰ διαβάζει.

ΥΓ 1^ον   Ὁ ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν, ὁ κύριος Βενιζέλος, διαβεβαίωσε τοὺς ἀρχιερεῖς ὅτι δὲν θὰ ὑπάρξει πρόβλημα μὲ τὶς χειροτονίες καὶ τὴ μισθοδοσία τῶν κληρικῶν.  Τὸ ἄρθρο στὴν Αὐγὴ ἐδῶ :  

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=627003 

Πρωθυπουργάρα λεφτὰ ὑπάρχουν!! Πότε  ἐπιτέλους θὰ χωρίσετε τὴν ἐκκλησία ἀπὸ τὸ κράτος  καὶ θὰ τοὺς ψάξετε λιγάκι στὰ οἰκονομικά τους;  Μερικὲς φορὲς ρὲ γαμῶτο, μοῦ τὴ δίνει ποὺ δὲν ὑπάρχει καὶ θεός, γιατί ἂν ὑπῆρχε, θὰ τοὺς εἶχε ρίξει φωτιὰ νὰ  τοὺς κάψει  τὸ φελέκι μου μέσα.

Υ.γ 2^ον  Ρὲ Βαγγέλα σὲ εἶχα γιὰ πιὸ ἔξυπνο ρέ. Ἀποφάσισε νὰ σὲ αὐτοκτονήσει ὁ γιωργάκης   παίζοντας προφανῶς τὸ τελευταῖο του χαρτὶ , καὶ ἐσὺ δέχτηκες; Καλὰ ρὲ μεγάλε, τί ἄγνοια κινδύνου εἶναι αὐτή;

Υ.γ 3^ον  Ἐκείνη ἡ γενιὰ τοῦ Πολυτεχνείου πὼς κατάντησε/καταντήσαμε ἔτσι. Ἡ μεγαλύτερη μελαγχολία τῶν ἡμερῶν. Καλὰ κανείς τους δὲν καταλαβαίνει πὼς πρέπει νὰ σιωπήσουν πιά….

Υ.γ 4^ον  Τὸ ὑποψιάζομαι, καὶ δὲν ἀντέχω θὰ τὸ γράψω : Ἡ παρακμὴ μας  ἔχει νὰ κάνει κυρίως καὶ μὲ τὴν ἥττα τοῦ ὡραίου ἀπὸ τὸ ἄσχημο. Σ’ αὐτὸν τὸν  ἐκκωφαντικὸ θρίαμβο τῆς μετριότητας  καὶ στὴν ὀπισθοχώρηση τῆς εὐφυΐας μπροστὰ στὴν ἀκατανίκητη δύναμη τῆς ἠλιθιότητας καὶ τῆς βλακείας.

Ποῦ, καὶ πόθεν γεννοῦνται οἱ συνειδήσεις.

"Στοὺς δρόμους γεννιοῦνται συνειδήσεις" λέει τὸ σύνθημα καὶ κατὰ  πάσαν πιθανότητα ἔχει ἀπόλυτο δίκιο.

Ἀλλὰ γιὰ νὰ μὴν παρεξηγηθῶ.

Ὑπὸ τὴν εὐρύτερη ἔννοια ὅτι: ὅταν κάτι τὶς  γεννιέται, βγαίνει ἀδύναμο ἀνώριμο καὶ ἀπροστάτευτο ὅπως τὸ μωρά. Καὶ καταπίνει γαλατάκι, μεγαλώνοντας ἀργὰ καὶ βασανιστικά, ὡριμάζοντας  ἀργὰ-ἀργὰ κλπ κλπ.

Ἅμα δοκιμάσετε νὰ τὸ ταΐσετε κὰτ΄ ἀρχὰς  μὲ τίποτα μπριζόλες καὶ κοκορέτσια ἂς ποῦμαι, θὰ τὸ σκάσετε τὸ κακόμοιρο. Ἅμα δοκιμάσετε νὰ τὸ ταΐσετε τίποτα πέτρες καὶ ξύλα, τὸ νεότοκον, θὰ τὸ σκοτώσετε ἐπίσης. Γαλατάκι πρέπει νὰ πίνει, καὶ ὄχι κοκτέιλ μολότοφ.

Ὑπὸ αὐτὴν τὴν στενὴ ἔννοια, μένω ἐνεὸς  κάθε φορᾶ ποὺ ἀνακαλύπτω ὁρισμένους νὰ διεγείρουν συνειδήσεις ἐκστομίζοντας φράσεις κλισὲ τῆς μορφῆς:

"Ὅλα αὐτὰ λοιπὸν εἶναι ἡ αἰτία τῆς θλίψης μας. Γιατί ὅσοι ὅσο κι ἂν φωνάξουμε, ὅσο κι ἂν προσπαθοῦμε, ἀκόμη κι ἂν ξυλοκοπηθοῦμε ἢ σκοτωθοῦμε, ὅτι κι ἂν κάνουμε ἐσὺ δὲν ξυπνᾶς…" (η πρόταση ἀπὸ ἐδῶ: http://syneleysikatoikwnvkp.squat.gr/).

Ρὲ σύντροφοι,  τὸ μωρὸ φοβᾶται, κάθε νεογέννητο φοβᾶται ὅταν βλέπει ποτάμια αἵματος καὶ σκοτωμούς...

Τίποτα αὐτοί.

Παντελῶς ἀκατάλληλοι γιὰ βρεφο-διαμορφωτὲς συνειδήσεων -ἂν καὶ εἶναι καλοὶ γιὰ ξυπνητήρια -κι ὅταν ὁ ἀχὸς ἀπὸ τὸ  ξυπνητήρι ξυπνάει τὸ μωρό, τότε τὸ μωρὸ κλαίει  ἄσκημα λέμε...

Ἄσε καὶ τὸ ἄλλο:

Ὁ μονοθεϊσμὸς μὲ τὶς μοναδικὲς  δογματικὲς ἀλήθειές του, ἔχει ἐπιδράσει ἄσχημα στοὺς πάντες καὶ στὰ πάντα.

"O μὴ ὢv μετ’ ἐμοῦ κατ’ ἐμοῦ ἐστιv, καὶ ὁ μὴv συvάγων μετ’ ἐμοῦ σκορπίζει." Κ. Μάτθ. 12:30

Ἔτσι μας λέει τὸ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ἡ συγκεκριμένη εὐαγγελικὴ ρήση πάει νὰ γίνει κατευθυντήρια ὁδηγία πολιτικῆς δράσης καὶ ἀνάλυσης τοῦ σήμερα.

Στὸν ἀντίποδα τώρα τῆς παραπάνω  ἀνάλυσης, μία ἄλλη ἀνάλυση καὶ προσέγγιση τοῦ ὅλου πράγματος όπως αυτή ἐδῶ θὰ ἁγιοποιοῦσε  τὴν "πραγματικὴ ἀγανάκτηση τῶν ἀνθρώπων", σὲ ἀντιδιαστολὴ  πρὸς "τὴν ψεύτικη ὀργὴ καὶ τὴν ἱερὴ ἀγανάκτηση τῶν βολεμένων".

Ὅπου -πιθανὸν- προσοχή!- λέω πιθανὸν -οἱ μέχρι τώρα βολεμένοι ἀντιδιαστέλλονται πρὸς τοὺς ἀνθρώπους;

Θέλω νὰ πιστεύω πὼς ὄχι.

Ἀλλὰ ἔτσι κι ἀλλιῶς τί σημασία ἔχει τί πιστεύω ἐγώ.

Εἴπαμε, ὡς ἀρχαιόπληκτος ποὺ εἶμαι, ἔχω κι ἐγὼ τὶς ἀρχαιοαπόψεις μου σχετικὰ μὲ τὸ πού, πὼς καὶ πόθεν γεννοῦνται (καὶ πιὸ δραματικά: πού, πὼς καὶ πόθεν  πεθαίνουν) οἱ συνειδήσεις.